บทที่ 8

ภายในห้องรับรองชั้นสองของโรงน้ำชาเมฆาคล้อย ซูเหยาเล่าเรื่องที่ได้ยินในร้านสมุนไพรจนจบ ระหว่างนั้นมู่หลานกำลังจะยกถ้วยน้ำขึ้นจิบ เขาก็เลื่อนจานขนมมาให้ หลี่เฟิงขยับจานออกอีกนิดทันที

“แขนนาง”

“ข้าเห็นแล้ว จึงเลื่อนมาให้หยิบถนัด”

“ใกล้เกินไปแล้ว”

“เช่นนั้นท่านจัดเองเถิด”

จานขนมถูกเลื่อนกลับไปกลับมาจนมู่หลานต้องวางถ้วยลง

“พวกท่านพักเรื่องจานไว้ก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ ขนมยังไม่ทันเข้าปากข้า ก็เดินทางรอบโต๊ะแล้ว”

อิงหลิงหลุดหัวเราะ ซูเหยาเม้มปากกลั้นยิ้ม ส่วนหลี่เหิงหัวเราะอย่างไม่ปิดบัง ก่อนยอมปล่อยมือจากจาน

หลี่เฟิงเหลือบมองน้องชาย แล้วหันกลับมาหาซูเหยา

“คนในร้านพูดถึงตระกูลไป๋ชัดเจน แต่ไม่ได้บอกว่าจะสับเปลี่ยนสิ่งใด ถูกต้องหรือไม่?”

“เจ้าค่ะ ข้าได้ยินเพียงว่าจะเปลี่ยนของก่อนงานชมบุปผา แล้วทำให้ความผิดตกถึงตระกูลไป๋ แต่มีคนเดินเข้ามาเสียก่อน ข้าจึงต้องออกจากตรงนั้น”

หลี่เหิงหุบพัดวางข้างมือ

“เช่นนั้นต้องตรวจทั้งของที่ใช้ในงานและของบรรณาการที่เตรียมนำออกมาแสดง หากถูกสับเปลี่ยน ผู้จัดหาและตรวจรับย่อมถูกเพ่งเล็งก่อน”

มู่หลานเงยหน้าขึ้น

“รวมถึงตระกูลข้า…”

“พวกมันเอ่ยชื่อไว้เช่นนั้น ก็คงเตรียมหาทางโยงมาถึงบิดาเจ้า”

“หากหลักฐานถูกจัดวางไว้ล่วงหน้า ต่อให้ท่านพ่อไม่รู้เรื่อง ก็อาจแก้ตัวไม่ทัน”

หลี่เหิงพยักหน้า สีหน้าจริงจังขึ้น

“เราจึงต้องหาว่าพวกมันคิดเปลี่ยนอะไร และของนั้นจะผ่านมือใครบ้าง”

“ส่วนพรรคบัวดำ ข้าจะตรวจต่อจากคนที่จับได้เมื่อคืน” หลี่เฟิงกล่าว “หากเกี่ยวข้องกับร้านนี้จริง ย่อมมีร่องรอยให้ตาม”

ซูเหยาก้มมองมือตนเอง

“ข้าควรบอกตั้งแต่ได้ยิน…”

“ตอนนี้เจ้าบอกแล้วนี่” มู่หลานแตะแขนเพื่อนเบา ๆ “ยังเหลือเวลาก่อนงานเริ่ม เราคิดว่าจะทำอย่างไรต่อดีกว่า”

ซูเหยาพยักหน้า หลี่เหิงจึงกล่าวขึ้น

“ข้าจะให้คนตรวจรายชื่อพ่อค้าและผู้จัดหาของเข้าวังในสัปดาห์นี้ ไล่จากร้านต้นทางจนถึงผู้รับสินค้า หากมีการสลับของ ก็ต้องหาว่าเกิดขึ้นช่วงใด”

“จะทำให้พวกมันรู้ตัวหรือไม่เจ้าคะ?”

“ข้าให้คนตรวจบัญชีตามปกติได้ พ่อค้าคุ้นเคยกับการถูกทวงใบส่งของมากกว่าการถูกทหารค้นร้าน”

น้ำเสียงยังฟังสบาย ๆ แต่คำตอบชัดเจนจนมู่หลานต้องมองเขาใหม่ หลี่เหิงเห็นแล้วก็ยิ้ม

“คราวนี้ข้าไม่ได้พูดเล่นนะ”

“ข้าทราบเจ้าค่ะ”

“ดี อย่างน้อยวันนี้ก็มีคนเชื่อว่าข้ามาทำงาน”

หลี่เฟิงหยิบถ้วยชาขึ้นโดยไม่มองน้องชาย

“ทำเสร็จก่อน ข้าจะเชื่ออีกคน”

“ท่านนี่ให้กำลังใจข้าเสมอเลยนะ”

มู่หลานยิ้มกับคำโต้ตอบของสองพี่น้อง ก่อนหยิบขนมจากจานที่หยุดอยู่ตรงหน้าเสียที

“ส่วนความปลอดภัย ข้าจะตรวจการวางกำลังและทางเข้าออกเพิ่มเติม” หลี่เฟิงกล่าว “หากไปร่วมงาน เจ้าอย่าแยกไปไหนโดยไม่บอกคนติดตาม”

“ข้าจะระวังเจ้าค่ะ”

“หากมีเรื่อง ให้คนมาหาข้า”

มู่หลานพยักหน้าโดยไม่โต้เถียง เรื่องเกี่ยวข้องกับบิดาโดยตรง นางไม่คิดเสี่ยงจัดการตามลำพัง

แม้มีทางรับมือแล้ว ความกังวลก็ยังไม่หายไป นางไม่รู้ว่าคนเหล่านั้นต้องการเพียงใส่ร้ายบิดา หรือมีสิ่งอื่นซ่อนอยู่

อย่างน้อยทุกคนก็รู้แล้วว่าควรเริ่มตรวจสอบจากที่ใด

⸻

ช่วงเย็น หลังแยกย้ายจากโรงน้ำชา มู่หลานเดินกลับจวนพร้อมเสี่ยวถิง โดยมีทหารที่หลี่เฟิงจัดให้ติดตามห่าง ๆ

ถนนใกล้สวนริมคลองเงียบกว่าย่านท่าเรือ ลมพัดกลิ่นดอกไม้ผ่านมา แต่นางยังคิดถึงคำพูดของซูเหยา จนแทบไม่เห็นแสงเย็นบนผิวน้ำ

กระทั่งเสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากใต้ร่มไม้

“เดินขมวดคิ้วถึงเพียงนั้น ประเดี๋ยวคนขายดอกไม้จะนึกว่าเจ้ามาทวงเงินนะ คุณหนูไป๋”

กู้อวี้เซวียนยืนอยู่ข้างโต๊ะหิน อาภรณ์สีฟ้าอ่อนเรียบสะอาด ใบหน้าคมคายมีรอยยิ้มบาง ๆ ข้างตัวมีกระดาษวาดภาพกับชุดน้ำชา กลิ่นมะลิลอยมากับไอร้อนจากกา

“คุณชายกู้…” นางผ่อนลมหายใจ “ข้าดูหน้าบึ้งถึงเพียงนั้นเลยหรือเจ้าคะ?”

“เพียงพอให้ข้าลังเลว่าจะทักดีหรือไม่”

“แต่ท่านก็ทักแล้ว”

“เผื่อเจ้าจะยอมพักขมวดคิ้วสักครู่”

มู่หลานหลุดยิ้ม ความเคร่งเครียดคลายลงเล็กน้อย

นางเคยพบเขาตามงานชมภาพวาดและชุมนุมบทกวี รู้เพียงว่าเขาสืบเชื้อสายจากตระกูลขุนนางเก่าที่หมดอำนาจไปนานแล้ว และเติบโตมาโดยไม่มีบิดามารดา เขาไม่ค่อยกล่าวถึงครอบครัว ผู้คนจึงรู้จักจากความสามารถมากกว่าอดีตของตระกูล

กู้อวี้เซวียนเปิดสำนักสอนหนังสือ รับสอนบทกวีและวิจารณ์ภาพวาด แม้ใช้ชีวิตเรียบง่าย ก็ได้รับเชิญไปร่วมงานของตระกูลต่าง ๆ อยู่เสมอ

“ท่านมาวาดภาพหรือเจ้าคะ?”

“ใช่ แสงตรงนี้งามดี ข้าจึงแวะนั่งเสียหน่อย”

เขาเหลือบเห็นผ้าพันแผลที่แขนซ้าย รอยยิ้มจึงจางลง

“แขนเจ้าเป็นอะไร?”

“เกิดเรื่องในงานเทศกาลเมื่อคืนเจ้าค่ะ แต่หมอดูให้แล้ว”

เขาพยักหน้า ไม่ได้ซักต่อให้นางต้องรื้อเรื่องทั้งหมดมาเล่า

“เช่นนั้นพักสักครู่ก่อนเถิด ชามะลิเพิ่งชงเสร็จพอดี”

มู่หลานหันไปหาเสี่ยวถิง สาวใช้เห็นว่าเป็นคนคุ้นเคยและทหารยังอยู่ใกล้ จึงช่วยเลื่อนเก้าอี้ให้

กู้อวี้เซวียนรินชา วางถ้วยไว้ทางขวาให้นางหยิบสะดวก

“ยังร้อนอยู่ ค่อย ๆ ดื่ม”

มู่หลานประคองถ้วย กลิ่นมะลิแตะจมูก ขณะมองผิวน้ำชาที่สั่นเบาๆ ความคิดซึ่งวิ่งวนมาตลอดวันก็ค่อยสงบลง

เขาจัดพู่กันกับกระดาษ ปล่อยให้นางพักเงียบๆ จนมู่หลานเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น

“ท่านวาดได้เหมือนมาก”

ภาพที่วาดค้างไว้เป็นสวนริมคลอง มีสะพานอยู่ด้านหลัง เส้นกิ่งไม้บางเบาแต่ดูมีชีวิต

“เจ้าชอบภาพทิวทัศน์หรือ?”

“ชอบดูเจ้าค่ะ แต่ไม่ควรให้ข้าวาด”

“เพราะเหตุใด?”

“หากข้าวาดสะพาน คนดูอาจเข้าใจว่าเรือล่ม”

อวี้เซวียนหัวเราะเบา ๆ

“เช่นนั้นต้องเขียนชื่อกำกับไว้”

“ข้าเคยทำแล้วเจ้าค่ะ คนดูก็ยังถามว่าข้าเขียนผิดหรือไม่”

แม้แต่เสี่ยวถิงยังยิ้ม มู่หลานหัวเราะตาม ความกังวลไม่ได้หายไป แต่ไม่บีบรัดอกเหมือนตอนออกจากโรงน้ำชาแล้ว

“ดีขึ้นบ้างหรือไม่?”

“มากทีเดียวเจ้าค่ะ ขอบคุณสำหรับชา”

“ข้ายินดี”

กู้อวี้เซวียนกลับไปจัดพู่กัน มู่หลานจึงนั่งมองภาพที่ยังวาดไม่เสร็จต่ออย่างสบายใจ เขาไม่ได้ถามว่านางกังวลเรื่องใด และนางก็นึกขอบคุณที่ไม่ต้องอธิบายอะไรในตอนนี้

เมื่อแสงเริ่มอ่อนลง เขาเก็บภาพวาดแล้วถาม

“สัปดาห์หน้าเจ้าจะไปร่วมงานชมบุปผาหรือไม่?”

มู่หลานชะงักเล็กน้อย

“คงต้องดูท่านพ่อก่อนเจ้าค่ะ”

“หากไปก็ระวังแขนหน่อย คนเยอะ บางครั้งเดินเบียดกันโดยไม่ทันมอง”

เขาขยับถ้วยหลีกให้เสี่ยวถิงหยิบผ้าคลุมไหล่ที่เลื่อนจากพนักเก้าอี้

“ข้าจะระวังเจ้าค่ะ”

เสี่ยวถิงเตือนว่าใกล้ได้เวลากลับแล้ว มู่หลานจึงวางถ้วยลง

“ข้าควรกลับก่อน ขอบคุณที่ให้พักนะเจ้าคะ”

อวี้เซวียนลุกขึ้นส่ง

“กลับดีๆ”

นางยิ้มรับ ก่อนเดินออกมาพร้อมเสี่ยวถิง เรื่องในโรงน้ำชายังติดอยู่ในใจ แต่คราวนี้นางพอมีแรงกลับไปเล่าให้บิดาฟังแล้ว

⸻

เมื่อกลับถึงจวน มู่หลานก็พบว่าบิดารออยู่แล้ว ใต้เท้าไป๋มองสำรวจนาง ก่อนหยุดที่แขนข้างบาดเจ็บ

“เมื่อเช้าพ่อพูดว่าอย่างไร?”

มู่หลานยืนตัวตรงทันที

“ห้ามออกไปไหนตามลำพังเจ้าค่ะ”

“เจ้าจึงเลือกปีนกำแพง?”

เสี่ยวถิงก้มหน้า ส่วนมู่หลานเหลือบมองประตูอย่างหมดหนทาง

“ข้าผิดเองเจ้าค่ะ แต่ซูเหยามีเรื่องเกี่ยวกับตระกูลเราจะบอก ข้ากลัวปล่อยไว้แล้วไม่ทันการ”

นางเล่าเรื่องในโรงน้ำชา ทั้งสิ่งที่ซูเหยาได้ยินและสิ่งที่องค์ชายทั้งสองจะตรวจสอบ บิดาฟังจนจบ สีหน้าเคร่งขรึมขึ้น

“เรื่องนี้พ่อจะจัดการต่อ แต่ครั้งหน้าต้องบอกพ่อก่อน เข้าใจหรือไม่?”

“เจ้าค่ะ”

“แล้วเหตุใดจึงกลับช้า?”

“ระหว่างทางพบคุณชายกู้ เขาเห็นข้าเหนื่อยจึงให้พักดื่มชาครู่หนึ่งเจ้าค่ะ”

“กู้อวี้เซวียนหรือ?”

มือที่กำลังยกถ้วยชาของบิดาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนวางลง

“เจ้ารู้จักเขาด้วยหรือ?”

“เคยพบตามงานบทกวีเจ้าค่ะ วันนี้เขามาวาดภาพริมคลอง ท่านพ่อรู้จักเขาหรือเจ้าคะ?”

“พ่อรู้จักตระกูลเขามาก่อน”

มู่หลานรอฟัง แต่บิดาเพียงก้มมองถ้วยชา ก่อนถามถึงแขนของนางว่าปวดขึ้นหรือไม่ เมื่อได้ยินว่าไม่ จึงพยักหน้า

“พบกันอีกก็ขอบใจเขาแทนพ่อด้วย หากมีโอกาส เชิญมาดื่มชาที่จวนได้”

มู่หลานรับคำ แต่บิดายังกล่าวต่อ

“ส่วนเจ้าพรุ่งนี้พาคนไปดูว่ากำแพงตรงไหนปีนง่ายนัก พ่อจะให้ช่างแก้เสีย”

“ท่านพ่อ…”

“เข้าทางประตู จะได้มีคนเปิดให้”

เสี่ยวถิงรีบเม้มปาก มู่หลานหมดคำเถียง จึงยอมเดินตามสาวใช้กลับเรือนแต่โดยดี