เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 5
วันที่เผยแพร่:
2026-10-31 01:54:04แสงเช้าลอดผ่านบานหน้าต่างกรุกระดาษ ทาบลงบนม่านแพรข้างเตียง ไป๋มู่หลานนอนลืมตาอยู่นานแล้ว ความเหนื่อยล้าจากเหตุการณ์เมื่อคืนยังไม่จาง ยิ่งขยับแขนซ้าย ความเจ็บตึงใต้ผ้าพันแผลก็ยิ่งเตือนว่าตนเพิ่งรอดจากคมกระบี่มา
เสี่ยวถิงนั่งเฝ้าอยู่ใกล้ ๆ ตั้งแต่เมื่อคืน ครั้นเห็นนางขยับจึงรีบเข้ามาประคอง “คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ บ่าวเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้ล้างหน้าแล้ว” มู่หลานพยักหน้า ค่อย ๆ ก้าวลงจากเตียงโดยรวบชายเสื้อให้พ้นเท้า วันนี้นางไม่อยากล้มซ้ำจนหมอต้องกลับมาพันแผลเพิ่มอีกแห่ง แต่ถึงจะระวังฝีเท้า ความคิดกลับยังอยู่ในตรอกเมื่อคืน นางจำแววตาของหลี่เฟิงได้ชัด ทั้งตอนตวัดกระบี่เข้าขวางคนร้ายและตอนมองนางราวกับกำลังรอคำตอบที่ยังไม่ได้ยิน มู่หลานถอนหายใจเบา ๆ คนร้ายเรียกซูเหยาว่าคุณหนูหลินได้ถูกต้อง ทั้งยังลงมืออย่างพร้อมเพรียง เรื่องนี้คงไม่ใช่การหาเหยื่อกลางงานโดยบังเอิญ ส่วนหลี่เฟิงจะรู้เรื่องอยู่ก่อนมากเพียงใด นางยังเดาไม่ออก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูทำให้นางเงยหน้า “คุณหนูใหญ่ ใต้เท้าเรียกพบที่ห้องโถงขอรับ มีเรื่องเมื่อคืนจะสอบถาม” มู่หลานหันไปสบตาเสี่ยวถิง สีหน้าของสาวใช้บอกชัดว่าเป็นห่วงไม่น้อยไปกว่ากัน เมื่อคืนทหารพานางกลับมาส่งถึงจวน บิดาย่อมรู้เรื่องแล้ว เพียงแต่ให้หมอตรวจแผลและส่งนางพักก่อน คำถามที่เลื่อนมาจากเมื่อคืนคงรออยู่ในห้องโถงครบถ้วน “ข้าทราบแล้ว เดี๋ยวจะไป” นางให้เสี่ยวถิงช่วยเปลี่ยนเสื้อและจัดผม เมื่อเรียบร้อยจึงเดินออกจากเรือนพร้อมความหนักอึ้งในอก ⸻ ใต้เท้าไป๋นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก ข้างกายมีองครักษ์ประจำจวนสองนาย ถ้วยชาตรงหน้ามีไอร้อนลอยขึ้นบาง ๆ แต่ดูเหมือนเขายังไม่ได้แตะมันเลย สายตาของบิดาหันมาทันทีที่นางก้าวผ่านประตู “มู่หลาน เจ้าเล่าให้พ่อฟังซิว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันแน่” นางยังไม่ทันเอ่ยตอบ เขาก็วางมือลงบนโต๊ะดังตึง “ทหารบอกว่าเจ้ากับสหายถูกไล่จนมุมในตรอก ทั้งยังถูกกระบี่บาด หากองค์ชายสามไปไม่ทัน พ่อจะได้พบเจ้าอีกหรือไม่!” มู่หลานสะดุ้ง ก้มหน้าลงเล็กน้อย “ท่านพ่อ ลูกไม่ได้ตั้งใจไปหาเรื่องใส่ตัวนะเจ้าคะ พวกเราเพียงเดินชมโคมไฟ จู่ ๆ ก็มีคนเข้ามาทำร้ายซูเหยา ลูกจึงดึงนางหลบ” “แล้วเหตุใดจึงเข้าไปในตรอก?” “ทางออกสู่ถนนมีคนร้ายขวางอยู่เจ้าค่ะ พวกเราจึงต้องหนีไปอีกทาง แต่ปลายตรอกกลับมีประตูปิดไว้” นางหยุดไปชั่วครู่ ภาพคมกระบี่ที่ฟันลงมายังชัดอยู่ตรงหน้า “ลูกให้เสี่ยวถิงไปตามทหารแล้ว แต่คนร้ายตามมาทันก่อน… หากไม่ได้องค์ชายสามช่วยไว้ ลูกคงไม่ได้กลับมาพบท่านพ่อ” น้ำเสียงที่เบาลงทำให้ใต้เท้าไป๋เงียบไป สายตาเลื่อนไปยังแขนซ้ายซึ่งนางพยายามวางแนบลำตัว ก่อนชี้เก้าอี้ข้าง ๆ “นั่งก่อน” มู่หลานนั่งลงอย่างระมัดระวัง บิดามองนางอีกครู่หนึ่งแล้วจึงถามต่อ “คนพวกนั้นต้องการอะไร?” “ลูกไม่ทราบเจ้าค่ะ มันบอกว่าไม่ได้ต้องการเงิน แล้วเรียกชื่อสกุลซูเหยาก่อนลงมือ” ใต้เท้าไป๋ขมวดคิ้ว “บัวดำ… พวกที่ทางการกำลังตามอยู่” “องค์ชายสามบอกว่าเครื่องหมายบนมีดเคยพบในคดีลอบทำร้ายเจ้าค่ะ” “กล้าลงมือกับบุตรีขุนนางกลางเมืองเช่นนี้ เบื้องหลังคงไม่ใช่เรื่องเล็ก” เขายกถ้วยชาขึ้น แต่ยังไม่ดื่ม “แล้วองค์ชายสามถามอะไรเจ้าบ้าง?” “ถามเรื่องคนร้าย เส้นทางที่พวกเราวิ่งหนี แล้วก็ถามว่ามีใครรู้ล่วงหน้าว่าพวกเราจะไปงาน” “เจ้าตอบว่าอย่างไร?” มู่หลานเล่าเรื่องเสียงฝีเท้าหลังสวนไผ่ให้ฟัง บิดานิ่งคิด ก่อนวางถ้วยลงช้า ๆ “พ่อจะสอบถามใต้เท้าเจียงเอง” “ท่านพ่อคิดว่ามีคนแอบฟังพวกเราหรือเจ้าคะ?” “ยังบอกไม่ได้” เขาสบตาบุตรสาว สีหน้าจริงจังขึ้น “ส่วนองค์ชายสาม พ่อจะส่งคนไปขอบคุณที่ช่วยเจ้า แต่เจ้าอย่าเพิ่งเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องที่เขากำลังสืบ” “ลูกเพียงตอบคำถามเจ้าค่ะ” “ก็ดีแล้ว หยุดไว้เพียงนั้น” มู่หลานเม้มปาก ใต้เท้าไป๋จึงพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ช่วงนี้ห้ามออกไปไหนตามลำพังเด็ดขาด หากมีธุระต้องบอกพ่อก่อน เข้าใจหรือไม่?” “ลูกเข้าใจเจ้าค่ะ” “อย่ารับคำเพียงให้พ่อสบายใจ” นางรีบเงยหน้า “ลูกยังไม่ได้คิดจะทำอะไรเลยนะเจ้าคะ” “พ่อจึงบอกไว้ก่อน” คำตอบนั้นทำให้นางหมดข้อโต้แย้ง ได้แต่พยักหน้ารับอีกครั้ง ก่อนปล่อยให้กลับ ใต้เท้าไป๋กำชับเสี่ยวถิงเรื่องยาและอาหารอยู่อีกพักใหญ่ มู่หลานนั่งฟังเงียบ ๆ ความเกร็งค่อยคลายลงเมื่อเห็นว่าถึงบิดาจะดุเพียงใด สายตาก็ยังหันมาดูแขนของนางเป็นระยะ ⸻ กลับถึงเรือน มู่หลานนั่งลงข้างหน้าต่าง ทอดสายตามองสวนดอกไม้ด้านนอก บ่าวเดินผ่านไปพร้อมตะกร้าผ้า เสียงกวาดใบไม้ดังอยู่ไกล ๆ ทุกอย่างสงบเหมือนเช้าวันธรรมดา แต่วันนี้นางไม่สามารถออกไปดูโลกเหมือนเมื่อวานได้อีกแล้ว ภาพซูเหยาวิ่งหนี ปิ่นที่เอียง และชายแขนเสื้อฉีกขาด ล้วนเกิดขึ้นจริงต่อหน้า นางไม่ได้คิดไปเองอย่างเรื่องแจกันในตลาด คราวนี้นิมิตเตือนถูกต้อง ทว่าต่อให้เห็นล่วงหน้า นางก็ยังเกือบช่วยเพื่อนไม่ได้ เสี่ยวถิงนำถาดยาและน้ำอุ่นเข้ามาวาง ก่อนเลื่อนเก้าอี้ให้ใกล้โต๊ะขึ้น “ช่วงนี้อยู่ในจวนก่อนเถิดนะเจ้าคะ เมื่อคืนบ่าววิ่งตามหาจนขาแทบหมดแรง กลัวเหลือเกินว่าจะมาช้าไป” มู่หลานหันมองสาวใช้ สีหน้าของอีกฝ่ายยังอิดโรยจนเห็นได้ชัด “ข้ารู้ เจ้าช่วยพวกข้าไว้มากแล้ว” “แต่คุณหนูก็ยังบาดเจ็บ…” “แผลรักษาได้ เจ้าอย่าโทษตัวเองเลย” นางยื่นมือขวาไปแตะหลังมือเสี่ยวถิงเบาๆ ก่อนรับถ้วยยามาถือกลิ่นขมลอยขึ้นทันทีที่ยกใกล้ใบหน้า มู่หลานหยุดมองอยู่ครู่หนึ่ง เสี่ยวถิงจึงวางจานผลไม้เชื่อมไว้ตรงหน้าอย่างรู้ใจ “กินยาให้หมดก่อนเจ้าค่ะ” มู่หลานถอนหายใจ ยอมยกยาขึ้นดื่มจนหมด เสี่ยวถิงรับถ้วยไปด้วยสีหน้าโล่งใจ ส่วนนางรีบหยิบผลไม้เชื่อมเข้าปาก ก่อนความคิดจะย้อนกลับไปยังเรื่องเดิมอีกครั้ง หากภาพเช่นนั้นปรากฏขึ้นอีก นางควรเชื่อมันมากเพียงใด? และหากมีใครรู้ว่านางเห็นเหตุการณ์ก่อนมันเกิดขึ้น คนผู้นั้นจะมองนางอย่างไร? คำถามเหล่านี้นางยังไม่พร้อมพูดกับใคร แม้แต่เสี่ยวถิงที่อยู่ข้างกายมาตลอด เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังขึ้นนอกเรือน ตามด้วยเสียงเรียกจากหน้าประตู “คุณหนูใหญ่ขอรับ มีจดหมายด่วนจากจวนสกุลหลิน!” มู่หลานเงยหน้าทันที เสี่ยวถิงออกไปรับแล้วนำมาส่งให้ นางคลี่กระดาษออก เห็นลายมือของซูเหยาซึ่งหวัดกว่าปกติ ราวกับเขียนขึ้นด้วยความรีบร้อน มู่หลาน ข้านึกเรื่องสำคัญเกี่ยวกับเมื่อคืนออกแล้ว อาจเกี่ยวข้องกับคนที่ทำร้ายพวกเรา ข้าส่งข่าวหาอิงหลิงแล้ว มาพบกันที่โรงน้ำชาเมฆาคล้อยวันนี้ ข้าต้องเล่าให้พวกเจ้าฟังต่อหน้า อย่ารอถึงพรุ่งนี้เลย นางอ่านจบแล้วกลับไปอ่านต้นจดหมายอีกครั้ง “คุณหนูหลินเป็นอะไรหรือเจ้าคะ?” เสี่ยวถิงถาม “นางนึกบางเรื่องออก อยากพบข้ากับอิงหลิงด่วน” “พบที่ไหนเจ้าคะ?” “โรงน้ำชาเมฆาคล้อย” สาวใช้เงียบไป สายตาเลื่อนจากจดหมายมายังแขนที่พันผ้า แล้วหันไปทางห้องโถง ไม่ต้องพูด มู่หลานก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร คำสั่งของบิดายังไม่ทันพ้นเช้า จดหมายฉบับนี้ก็มาถึงเสียแล้ว นางควรอยู่ในจวน พักรักษาแผล และปล่อยเรื่องคนร้ายให้ทางการจัดการ แต่ซูเหยาเขียนเร่งร้อนถึงเพียงนี้ ย่อมมีบางอย่างที่ทำให้เพื่อนกังวลจริง ๆ ยิ่งนึกถึงนิสัยใจร้อนของอีกฝ่าย มู่หลานก็ยิ่งนั่งไม่ติด หากนางไม่ไป ซูเหยาจะยอมกลับจวน หรือออกไปทำอะไรด้วยตนเองอีก? “คุณหนู อย่าเพิ่งคิดออกไปนะเจ้าคะ” มู่หลานค่อย ๆ พับจดหมาย “ข้ายังไม่ได้ลุกเลย” เสี่ยวถิงมองนางอย่างไม่วางใจ มู่หลานจึงเบนสายตาออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดบนทางเดินสว่างขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนข้อความท้ายจดหมายกลับวนอยู่ในใจ อย่ารอถึงพรุ่งนี้ หากสิ่งที่ซูเหยารู้เกี่ยวข้องกับคนร้ายจริง นางจะปล่อยให้เพื่อนรออยู่เพียงลำพังได้อย่างไร?
บทล่าสุด
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 31
เย็นวันนั้น คนที่พ่อบ้านส่งไปยังจวนองค์ชายรองกลับมาพร้อมจดหมายตอบ มู่หลานเปิดอ่านทันที ‘ข้ายังไม่ได้ลงชื่อให้เจ้า หากอยากแข่งก็เลือกคู่เองได้ ส่วนธนูนั้นให้แล้ว ไม่ต้องคืน’ ด้านล่างมีข้อความต่ออีกบรรทัด ‘แต่หากเลือกข้า ข้าจะยินดีมาก’ เสี่ยวถิงเห็นนางหยุดอ่านจึงถามขึ้น“องค์ชายรองว่าอย่างไรเจ้าคะ?” “ให้ข้าเลือกคู่เอง” “เช่นนั้นคุณหนูจะเลือกผู้ใด?” มู่หลานพับจดหมาย ก่อนเหลือบมองธนูที่เก็บอยู่ข้างโต๊ะ “ขอให้ข้ายิงถูกเป้าก่อนเถอะ” สองวันที่เหลือนางจึงแบ่งเวลามาฝึกช่วงสั้นๆ พอถึงเช้าวันงาน ลูกศรส่วนใหญ่ก็อยู่บนเป้า แม้ยังไม่มีดอกใดปักกลางวงอย่างที่หวัง⸻ ซูเหยากับอิงหลิงรออยู่ใกล้ทางเข้าสนาม เมื่อเห็นมู่หลานลงจากรถม้า ซูเหยาก็มองกล่องในมือเสี่ยวถิงทันที “เจ้าจะลงแข่งจริงหรือ?” “ยังไม่ได้ลงชื่อ แล้วเจ้าเล่า?” “ข้าลองยืมธนูท่านพ่อมาฝึกแล้ว” “เป็นอย่างไรบ้าง?” “ท่านพ่อให้ข้าคืนก่อนทำตกใส่เท้า” อิงหลิงหลุดหัวเราะ ก่อนช่วยจัดสายผูกแขนเสื้อของมู่หลานให้กระชับ ทั้งสามเดินตามใต้เท้าไป๋เข้าสู่สนาม เสียงสายธนูดีดดังมาจากลานด้านหน้า สลับกับเสียงประกาศคะแนนและเสียงปรบมือ หลี่จิ่งเทีย
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 30
หน้าจวนมีห่อผ้าห่มกับเครื่องใช้เตรียมส่งไปยังหมู่บ้าน เฉินฝูกำลังช่วยพ่อบ้านผูกสัมภาระ เมื่อเห็นนางก็รีบวางเชือกแล้วคำนับ “ข้ากำลังจะขอพ่อบ้านเข้าไปขอบคุณคุณหนูพอดีขอรับ” “หากท่านขอบคุณทุกคนอีกรอบ วันนี้คงออกจากเมืองไม่ทัน” เฉินฝูยิ้มอย่างเก้อเขิน ข้างเอวมีห่อยาที่ซื้อให้ภรรยาผูกไว้แน่น มู่หลานเห็นแล้วจึงถามถึงขบวนกลับ เขาบอกว่าคนของหลี่เหิงรออยู่ตรงประตูตะวันตก จะเดินทางไปพร้อมกัน ใต้เท้าไป๋เดินออกมาตรวจความเรียบร้อย พ่อบ้านนำรายการส่งให้ ก่อนเรียกเฉินฝูเข้ามาฟังเรื่องงาน “ต่อไปเจ้ารับผิดชอบขนส่งของจวนไป๋ พ่อบ้านจะเป็นผู้แจ้งเที่ยวงานและค่าจ้าง” “ขอรับ” “วันนี้ส่งของแล้วกลับไปดูภรรยาก่อน เที่ยวถัดไปค่อยเข้ามารับงาน” เฉินฝูคำนับรับคำ แล้วก้มเขียนชื่อตนเองในใบรับของอย่างช้าๆ ใต้เท้าไป๋ให้พ่อบ้านอ่านรายการให้ฟังและทำสำเนาติดตัวไปด้วย มู่หลานยืนฟังพ่อบ้านทวนรายการไปด้วย ก่อนมองเขาพับสำเนาเก็บไว้ในเสื้ออย่างระมัดระวัง เมื่อรถออกไปสมทบกับขบวนของหลี่เหิง ใต้เท้าไป๋จึงหันมาหาบุตรสาว “ส่งคนเสร็จแล้ว ทีนี้กลับเรือนไปพักได้แล้ว” นางเพิ่งรับคำ คนเฝ้าประตูก็เข้ามาแจ้งว่าคุณชายกู้มาถึง
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 29
มู่หลานวางจดหมายลงข้างตะเกียง แล้วหยิบขึ้นมาอ่านอีกครั้ง หีบสองใบยังอยู่ในคลัง จ้าวผิงจึงไม่อาจเห็นมันถูกยกขึ้นเกวียนอย่างที่ให้การไว้ได้ แต่หากเขาจงใจโกหก เหตุใดต้องเพิ่มของที่ไม่ได้หายลงไปด้วย? เช้าวันถัดมา คนจากที่ทำการมาถึงจวนเพื่อขอให้นางไปยืนยันถ้อยคำที่เฉินฝูพูดก่อนถูกจับ ผู้ดูแลขบวนซึ่งอยู่ในเหตุการณ์ก็ถูกเรียกไปเช่นกัน เมื่อมู่หลานให้การเสร็จ หลี่เหิงก็เดินมาพบนางตรงระเบียง “วันนี้อาจได้คำตอบหลายเรื่องแล้ว” เขาบอก “เรื่องหีบหรือเจ้าคะ?” “มากกว่านั้น คนของข้าตามพบร้านที่รับสินค้าบางส่วนไว้ เจ้าของร้านกำลังมา” มู่หลานมองเขาทันที หลี่เหิงอธิบายว่า เมื่อคำให้การเรื่องของหายเริ่มไม่น่าเชื่อถือ เขาจึงให้คนตรวจร้านรับซื้อสินค้าที่จ้าวผิงเคยติดต่อด้วย ขณะเดียวกันก็เทียบบัญชีของร้านต้นทางกับของที่ยังอยู่ในคลัง “ข้าคงได้ใช้ความรู้เรื่องร้านค้าเสียที” เขากล่าว “ท่านใช้มาตั้งแต่จัดเสบียงแล้วเจ้าค่ะ” “ดี เจ้าจำได้ ข้าจะได้ไม่ต้องเล่าเองทุกครั้ง” มู่หลานยิ้ม ก่อนเจ้าหน้าที่จะออกมาเรียก ทั้งสองจึงเข้าไปในห้องพร้อมกัน จ้าวผิงนั่งอยู่ด้านหนึ่ง เฉินฝูอยู่ฝั่งตรงข้าม เจ้าของสินค้า
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 28
“เป็นลายมือข้าเองขอรับ” จ้าวผิงตอบในที่สุด เฉินฝูเงยหน้าขึ้นทันที แต่ยังไม่ทันได้พูด อีกฝ่ายก็กล่าวต่อ “ข้าเขียนให้ก่อนเกิดเหตุ เป็นค่าจ้างให้เขานำเกวียนมารอรับสินค้า ส่วนวันที่ลงไว้เป็นวันที่นัดจ่ายเงิน” ผู้สอบสวนก้มมองกระดาษอีกครั้ง “เช่นนั้นเจ้าว่าจ้างเขาจริง?” “ขอรับ ข้าจึงรู้จักเขา และจำได้ว่าเป็นผู้ใดตอนเห็นเกวียนเข้ามารับของที่ถูกปล้น” เฉินฝูก้าวไปข้างหน้า แต่เจ้าหน้าที่ขวางไว้ “ท่านไม่ได้ให้ข้าขับรถ! ท่านนำมันไปเอง แล้วเอากระดาษนี้มาให้ตอนคืนรถ!” “เจ้าจะพูดเช่นไรก็ได้ แต่ข้ามีคนในร้านยืนยันเรื่องการว่าจ้าง” ห้องเงียบลง มู่หลานมองกระดาษที่เมื่อครู่ดูเหมือนจะช่วยเฉินฝูได้ บัดนี้กลับถูกใช้ยืนยันว่าเขามีเหตุให้ไปอยู่ใกล้สินค้าในคืนนั้น หลี่เหิงเลื่อนกระดาษกลับไปตรงหน้าผู้สอบสวน “เก็บคำให้การทั้งสองฝ่ายไว้ก่อน ยังไม่ต้องตัดสินว่าผู้ใดพูดจริง” เขาหันไปหาเฉินฝู “ตอนรับเกวียนคืน เจ้าเห็นสิ่งใดผิดไปจากเดิมบ้าง?” ชายผู้นั้นขมวดคิ้ว พยายามนึก “มีโคลนมากขอรับ ข้าไม่ได้ตรวจอะไรนัก ฟ้าใกล้สางแล้ว อาเป่ารออยู่กับญาติ ข้าต้องไปรับเขาก่อนขนฟืนกลับบ้าน” “โคมหน้ารถเล่า?” มู่หลา
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 27
“พ่อจะกลับก่อนมืดหรือไม่?” อาเป่าถามขณะจับชายเสื้อบิดาอยู่หน้าสำนักเรียน เฉินฝูก้มจัดคอเสื้อให้ลูก ก่อนตอบว่ารับค่าจ้างกับซื้อยาให้แม่เสร็จแล้วจะรีบกลับ เด็กชายจึงยอมปล่อยมือ มู่หลานเห็นภาพนั้นก่อนออกเดินทาง นางยังหันกลับไปโบกมือให้เขา โดยไม่คิดว่าคำถามสั้นๆจะติดอยู่ในใจจนถึงประตูเมือง “ผู้ใดชื่อเฉินฝู?” เจ้าหน้าที่เรียกจากข้างด่าน ขบวนที่เพิ่งเปลี่ยนจากเดินเท้ามาขึ้นรถตรงศาลาพักม้าจึงหยุดลงอีกครั้ง เฉินฝูเดินออกไปพร้อมห่อสัมภาระ “ข้าเองขอรับ” เจ้าหน้าที่ก้มตรวจเอกสาร ก่อนส่งสัญญาณให้คนข้างหลังเข้าประกบ “ไปกับพวกเรา” “มีเรื่องอะไรหรือขอรับ?” “เจ้าต้องให้การเรื่องปล้นสินค้านอกประตูตะวันตก” เสียงนั้นทำให้มู่หลานเปิดม่านทันที เฉินฝูยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้ารัว “ข้าไม่ได้ปล้นผู้ใด พวกท่านจำคนผิดแล้ว!” “ชื่อเฉินฝู อยู่หมู่บ้านริมลำธาร รับจ้างขนของ มีเกวียนหนึ่งคัน ใช่หรือไม่?” “ใช่ แต่—” เจ้าหน้าที่จับแขนเขาไว้ หลี่เหิงซึ่งอยู่หน้าขบวนจึงลงจากม้าแล้วเดินเข้ามา “เขาเดินทางมากับข้า มีหลักฐานใดจึงมาตามตัว?” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รีบคำนับแล้วนำเอกสารให้ดู “เกวียนของเ
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 26
มู่หลานเลื่อนตะเกียงเข้ามาใกล้แผนทางที่ขีดไว้บนกระดาษ แล้ววางนิ้วลงตรงช่วงกลางเนิน “ตรงนี้มีที่ให้พักของหรือไม่เจ้าคะ?” บิดาของอาเป่าก้มมอง ก่อนพยักหน้า “มีลานเผาถ่านเก่าขอรับ พื้นค่อนข้างราบ” “แบ่งคนรับส่งกันตรงลานเผาถ่านเถอะเจ้าค่ะ จะได้ไม่ต้องเดินขึ้นลงตลอดทางทุกเที่ยว” มู่หลานชี้ลงบนแผนทาง บิดาของอาเป่าก้มดูแล้วพยักหน้า ลานที่นางเลือกอยู่กึ่งกลางเนิน พื้นราบพอพักของและมีทางให้คนเดินสวนกันได้ หลี่หมิงจึงจัดคนเป็นสองชุด ให้ผู้ที่ได้พักแล้วลงไปรับของ ส่วนคนที่เพิ่งขนข้าวกลับมารอรับช่วงบน ตกลงกันเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายพัก เพราะพรุ่งนี้ยังต้องใช้แรงอีกมาก⸻ เสียงกระดิ่งม้าดังขึ้นหลังฟ้าสางไม่นาน มู่หลานยืนรออยู่ที่ลานเผาถ่านกับเสี่ยวถิง เห็นคนหาบทยอยขึ้นมาตามทาง แต่ละคนแบกห่อข้าวที่แบ่งให้เล็กลงแล้ว ถัดไปเป็นม้าต่างบรรทุกยาและผ้าห่ม ชายที่เดินตามมาหยุดตรงโค้งเพื่อช่วยประคองตะกร้าไม่ให้เกี่ยวกิ่งไม้ พอเขาเงยหน้า มู่หลานจึงจำได้ “องค์ชายสี่?” หลี่เหิงหันมา เสื้อคลุมมีรอยโคลนตรงชาย ผมข้างขมับหลุดจากที่รวบเล็กน้อย “เหตุใดทำหน้าเช่นนั้น ข้าเดินขึ้นเขาเองเป็นนะ” “ข้าเพียงไม่คุ้นต
บางทีคุณอาจจะชอบ
แต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI80.4K viewsปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน
ปลาคาร์ปตัวน้อย239.1K viewsวิศวะร้อนรัก
Re-match I รีแมทช์182.3K viewsเด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก411.5K viewsSUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง
g.ghostflying213 viewsวิวาห์แค้น ซ่อนรักท่านประธาน
แอมมี่162 viewsWhere love blooms เมื่อความรักผลิบาน
Dear Hydie61 viewsหมอร้ายพ่ายรัก
Nidchynoi67 views
