บทที่ 4

มู่หลานค่อย ๆ คลายมือจากไม้ที่กำไว้แน่น ปลายนิ้วยังสั่น แม้คนตรงหน้าจะบอกว่าพวกมันเข้ามาไม่ถึงนางแล้วก็ตาม

แสงจันทร์ลอดผ่านช่องระหว่างหลังคา ทาบลงบนอาภรณ์สีครามเข้ม ลายเมฆปักดิ้นเงินตรงชายแขนเสื้อเป็นประกายยามเขาขยับ ลมเย็นพัดชายผ้าไหว แต่บุรุษผู้นั้นกลับยืนนิ่ง ราวกับการต่อสู้เมื่อครู่มิได้ทำให้ลมหายใจสะดุดเลยสักครั้ง

“องค์… องค์ชายสาม”

เสียงอิงหลิงทำให้มู่หลานชะงัก สหายรีบแตะแขนซูเหยา ก่อนทั้งสองจะย่อตัวคารวะอย่างลนลาน

หลี่เฟิง

องค์ชายสามผู้เลื่องชื่อเรื่องฝีมือกระบี่และการสืบคดี บุรุษที่เหล่าขุนนางมักระวังคำพูดเป็นพิเศษยามอยู่ต่อหน้า

มู่หลานก้มมองคนร้ายที่นอนอยู่บนพื้น แล้วเงยขึ้นมองเขาอีกครั้ง มิน่าเล่า คนหลายคนจึงถูกจัดการได้ในเวลาเพียงเท่านั้น

นางรีบย่อตัวตามเพื่อน แต่พอขยับแขน ความเจ็บก็แล่นขึ้นมาจนต้องสูดลมหายใจ

“ไม่ต้องมากพิธี”

เขายื่นมือมารองข้อศอกข้างที่ไม่บาดเจ็บไว้ มู่หลานเงยหน้าทันที ระยะที่ใกล้ขึ้นทำให้นางเห็นแม้กระทั่งรอยเลือดเล็ก ๆ บนชายแขนเสื้อเขา

“ยืนยังไม่มั่น จะรีบคารวะไปทำไม?”

“ข้าเพียง…”

คำพูดขาดหายเมื่อสายตาของเขาเลื่อนไปยังแขนซ้าย

หลี่เฟิงปล่อยมือนางเมื่อเห็นว่าทรงตัวได้แล้ว ก่อนหยิบผ้าเช็ดหน้าส่งให้

“กดไว้”

มู่หลานรับมาอย่างว่าง่าย ครั้นผ้าแตะบาดแผล ความเจ็บก็ทำให้คิ้วขมวด เขามองอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยเสียงเรียบ

“เมื่อครู่ถือไม้ขวางกระบี่ ยังไม่เห็นเจ้าทำหน้าเช่นนี้”

“เมื่อครู่ข้ายังไม่มีเวลาเจ็บเจ้าค่ะ”

มุมปากของเขาขยับเล็กน้อย

“บุตรีอัครเสนาบดีไป๋ใจกล้ากว่าที่ข้าคิด”

มู่หลานเงยหน้าขึ้น

“ท่านรู้จักข้าหรือเจ้าคะ?”

“เคยเห็นในงานเลี้ยง”

นางไม่รู้ว่าเขาหมายถึงงานใด แต่ไม่ใช่เวลาจะถามให้ละเอียด จึงก้มศีรษะอีกครั้ง

“ขอบคุณที่ช่วยพวกข้า หากท่านมาไม่ทัน…”

สายตาเลื่อนไปยังคมกระบี่บนพื้น ประโยคที่เหลือจึงเบาลงจนแทบไม่ได้ยิน

หลี่เฟิงมองตาม ก่อนหันกลับมา

“พวกมันเข้าหาใครก่อน?”

ซูเหยาซึ่งยังหน้าซีดเป็นคนตอบ

“ข้าเจ้าค่ะ คนหนึ่งเดินชนข้า แล้วพวกมันก็เข้ามาล้อม”

“เรียกชื่อเจ้าหรือไม่?”

“มันเรียกข้าว่าคุณหนูหลิน”

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย

“เจ้าเคยพบคนพวกนี้มาก่อนหรือไม่?”

ซูเหยาส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว

หลี่เฟิงไม่ได้ถามซ้ำ เขาก้าวไปใช้ปลายรองเท้าเขี่ยมีดสั้นให้ห่างจากมือคนร้าย ก่อนก้มลงเก็บขึ้นมาตรวจ

ลายดอกบัวสีดำบนด้ามสะท้อนแสงจันทร์

มู่หลานจำมันได้ทันที

“ข้าเห็นมีดเล่มนั้นก่อนพวกมันลงมือเจ้าค่ะ”

เขาหันมามอง

“เห็นอย่างไร?”

“ตอนชายสวมหมวกเดินชนซูเหยา ชายเสื้อเปิดออก ข้าเห็นด้ามมีด แล้วเขาก็ส่งสายตาให้คนอีกฝั่งของแผง”

หลี่เฟิงมองนางอยู่ครู่หนึ่ง สายตาสงบนิ่งนั้นทำให้มู่หลานรู้สึกราวกับเขากำลังชั่งน้ำหนักทุกคำ

“เจ้าจึงร้องเตือน?”

“เจ้าค่ะ”

เขาก้มตรวจรอยสลักอีกครั้ง

“ลายบัวดำ…”

“ท่านรู้จักหรือเจ้าคะ?”

“เป็นเครื่องหมายที่พบในคดีลอบทำร้ายหลายคดี ทางการกำลังตามคนกลุ่มนี้อยู่”

ซูเหยาขยับเข้าใกล้อิงหลิง ส่วนมู่หลานรู้สึกเย็นขึ้นมาตามแผ่นหลัง นางคิดเพียงป้องกันเหตุที่เห็นในนิมิต ไม่เคยรู้เลยว่าคนร้ายอาจเกี่ยวข้องกับเรื่องอื่นมาก่อนแล้ว

หลี่เฟิงเงยหน้าขึ้น

“คืนนี้พวกเจ้าไปที่ใดมาบ้าง?”

มู่หลานเล่าเส้นทางสั้น ๆ ตั้งแต่ออกจากจวนจนถึงลานหน้าหอสุรา เขาฟังจนจบแล้วถามต่อเพียงข้อเดียว

“มีใครรู้ล่วงหน้าว่าพวกเจ้าจะมา?”

“คนในจวนกับบ่าวที่ติดตามเจ้าค่ะ” นางตอบ ก่อนชะงัก

อิงหลิงหันมาสบตานางพอดี

“เมื่อสายพวกข้าคุยกันที่ศาลาในจวนตระกูลเจียง” มู่หลานเอ่ยต่อ “ได้ยินเสียงฝีเท้าหลังแนวไผ่ แต่พอเรียกกลับไม่มีใครตอบ”

หลี่เฟิงนิ่งไปเล็กน้อย

“คุยเรื่องมาเที่ยวงานด้วยหรือ?”

ทั้งสามพยักหน้า

เสียงคนร้ายครางดังขึ้นข้างกำแพง เขาเหลือบมอง ก่อนหันกลับมาบอกอิงหลิงให้จำช่วงเวลาและตำแหน่งที่ได้ยินเสียงไว้

มู่หลานกำผ้าในมือแน่นขึ้น

“ท่านคิดว่ามีคนตามพวกข้ามาตั้งแต่ตอนนั้นหรือเจ้าคะ?”

“เป็นไปได้”

“แต่พวกข้าเพียงออกมาเที่ยวงาน ไม่เคยมีเรื่องกับคนเหล่านี้เลย”

“เจ้าไม่รู้จักพวกมัน ไม่ได้หมายความว่าพวกมันไม่รู้จักเจ้า”

น้ำเสียงราบเรียบทำให้คำพูดนั้นยิ่งหนักแน่น มู่หลานเม้มปาก นางพอเข้าใจแล้วว่าความบังเอิญที่ตนเห็นอาจมีคนเตรียมไว้ล่วงหน้า

หลี่เฟิงมองสีหน้าของนาง

“มีเรื่องอื่นที่ยังไม่ได้บอกข้าหรือไม่?”

หัวใจมู่หลานกระตุก

ภาพซูเหยาวิ่งหนีวาบขึ้นในความคิด นางรีบกดมันลง ก่อนตอบให้มั่นคงที่สุด

“ข้ายังนึกไม่ออกเจ้าค่ะ”

เขาไม่ได้ละสายตาในทันที มู่หลานจึงต้องฝืนยืนสงบ ทั้งที่รู้สึกถึงชีพจรเต้นอยู่ตรงปลายนิ้วซึ่งกดแผล นางยังไม่อาจเล่าเรื่องนิมิตให้คนที่เพิ่งพบกันฟัง โดยเฉพาะคนที่ดูจะไม่ปล่อยรายละเอียดใดผ่านไปง่าย ๆ เช่นเขา

เสียงตะโกนดังขึ้นจากปากตรอกในจังหวะนั้น

“ทางนี้เจ้าค่ะ! คุณหนูของข้าวิ่งมาทางนี้!”

เสี่ยวถิง!

มู่หลานหันไปตามเสียง แสงคบเพลิงหลายดวงสว่างขึ้น ตามด้วยฝีเท้าทหารที่เร่งเข้ามา

“องค์ชายสาม!”

นายทหารผู้หนึ่งจำหลี่เฟิงได้ รีบคารวะก่อนรับคำสั่งให้ควบคุมตัวคนร้าย ปลดอาวุธ และตามหมอมาดูผู้บาดเจ็บ

เสี่ยวถิงวิ่งมาหามู่หลาน พอเห็นเลือดบนแขนก็หน้าซีด

“คุณหนู…”

“ข้ายังอยู่ดี” มู่หลานรีบบอก “เจ้าไปตามคนมาทันแล้ว”

สาวใช้เม้มปากแน่น รับหน้าที่กดผ้าแทนนางด้วยมือที่ยังสั่น ซูเหยากับอิงหลิงขยับเข้ามาช่วย ขณะที่ทหารเริ่มมัดมือคนร้ายทีละคน

หลี่เฟิงกวาดมองจนแน่ใจว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุม ก่อนเงยหน้าขึ้นไปยังแนวหลังคาฝั่งตรงข้าม

มู่หลานมองตาม แต่เห็นเพียงความมืดระหว่างชายคา

“มีอะไรหรือเจ้าคะ?”

เขาไม่ได้ตอบทันที เพียงหันไปกำชับนายทหารให้ส่งทั้งสามกลับจวนหลังหมอตรวจแล้ว จากนั้นจึงกลับมามองนาง

“หากนึกอะไรออกอีก ให้ส่งข่าวมาหาข้า”

มู่หลานพยักหน้า

“แล้วก็อย่าเพิ่งใช้แขนข้างนั้นถือไม้ไปสู้กับใครอีก”

นางก้มมองท่อนไม้ที่ตกอยู่ข้างเท้า ก่อนตอบเสียงเบา

“ข้าก็หวังว่าจะไม่ต้องใช้แล้วเจ้าค่ะ”

แววตาของเขาคลายลงชั่วครู่

“ดี”

สิ้นคำ หลี่เฟิงก้าวไปเหยียบฐานกำแพงแล้วทะยานขึ้นสู่ชายคา ชายอาภรณ์สีครามสะบัดผ่านแสงจันทร์ ก่อนร่างสูงจะหายลับไปเหนือหลังคาอย่างรวดเร็ว

มู่หลานเงยหน้ามองตามจนเสี่ยวถิงเรียก จึงค่อยดึงสายตากลับมา

ตรอกที่เมื่อครู่มืดและเงียบ บัดนี้เต็มไปด้วยแสงคบไฟกับเสียงทหาร คนร้ายถูกคุมตัวผ่านนางไปทีละคน ซูเหยายังเกาะแขนอิงหลิงไว้ แต่ทั้งสองปลอดภัยแล้ว

นิมิตที่นางเห็นจบลงตรงนี้หรือไม่ มู่หลานยังตอบไม่ได้

นางก้มมองผ้าเช็ดหน้าที่เปื้อนเลือดในมือเสี่ยวถิง ตรงมุมมีลายเมฆปักด้วยด้ายสีเงินเล็ก ๆ

เสียงของหลี่เฟิงย้อนกลับมาในความคิด

เจ้าไม่รู้จักพวกมัน ไม่ได้หมายความว่าพวกมันไม่รู้จักเจ้า

มู่หลานหันไปมองคนร้ายที่ถูกพาออกจากตรอกอีกครั้ง

คืนนี้นางช่วยซูเหยาไว้ได้ แต่ยังไม่รู้เลยว่าใครเป็นคนต้องการให้สหายของนางตาย