00:00 Novels & Stories

bakit naman ako uuwi e aga pa kaya mamaya pa ang off ko. "anong aga pa e mag 10- 10 pm na nga mag over time kaba? buti naman may kasama nako dito na mag over time "10 pm? "Oo bakit hindi moba alam kung anong oras na asan ba phone mo? "nasa bahay hindi ko nadala. pero panong 10 pm na e kanina lang "kanina kapa nga wala asan kaba? "sa office ni Mr.montaire

I snapped out, trying to get his attention. "Amethyst, it's still 5:23 in the afternoon. Wala pang bar na bukas sa ganitong oras. Alas otso o alas nuwebe pa ng gabi ang start niyon," sagot niya habang nasa camera pa rin ang atensyon.

RING! Nagulat kaming lahat nang biglang tumunog ang buzzer. Napalinggon ako sa likod habang binibilang silang lahat. Ha? Asan si Reece at Jim? Bigla akong napatayo at napapunta kaming lahat sa bintana habang nakitang, 3:00 PM na pala. Bumabagal ang oras ko habang papunta sa bintana at nakita ko na may mga tao sa ground zero.

Pinatunog niyang muli ang kaniyang mga daliri at bumalik nang muli sa normal ang galaw ng mga tao. Humagulgol ang babaeng nasa tabi ng bata pagkatapos sabihin ng doctor na wala na itong hininga. "Time of death: 11:45 pm."

pagbibigay alam ko nang mailapag ko ang lahat ng mga ngunguyain niyang chichirya. “What time is it?” Tanong niya habang naka-focus sa pinapanood niya. Mabuti naman at action movie na, hindi na horror. Iniikot-ikot niya ang remote sa kamay niya. Napatingin ako sa oras sa wall clock at nakita kong 9:30 PM na. “9:30 po, sir.”

"Wait...does it says 'Dear In game players, we are inviting you at this 8 pm to join our big announcement and event?" "How did you know?" "What the f*ck..." Dinig kong mura ni Daddy. Di ko nalang pinansin 'yon at mas binilisan nalang ang pagkain, kase 2 minutes nalang mag sisimula na. "Anong petsa ngayon?" "October 2, 2020." "O-October 2? Honey, it's the same day, ganito din 'yon noon--" narinig ko pa 'yong usapan nila pero tuluyan na akong pumasok sa kwarto.

Tanong naman nito sa akin. Anong maaga pa eh 10: 30 na kaya ng umaga. Hindi lang kasi namalayan nito ang oras kasi nga ay tuwang tuwa siya sa tubig. Parang bata nga ito kung titignan mo na sabik na sabik eh. "Hon 10:30 na po ha. Hindi mo lang namalayan. Maligo ka lang dyan at mag ihaw lang ako saglit at sasamahan na rin kita dyan maya maya lang." Sagot ko naman dito.

Karaniwan sa ganitong oras ay tulog na ang mga kapatid ko, at nasa loob na rin ng kanilang silid sina Mommy at Dad. Kaya naman agad akong nagtaka nang makita ko silang dalawa na magkatabing nakaupo sa sofa, tila ba may hinihintay. Napatingin ako sa wristwatch ko para makumpirma ang oras. 10:00 p.m. Mas lalo akong napakunot ng noo.

Napalingon siya sa sliding glass door nang mapansing bukas iyon at may bulto ng isang malaking taong nakatayo. Madilim ang terrace kung nasaan ito nakapuwesto. Katunayan madilim pa ang kalangitan na naaaninag niya mula sa kaniyang kama. Sumulyap siya sa wall clock. 4:30 AM. Nangunot ang noo ni Monica nang mapagtantong wala siyang kasama sa loob ng silid. Nasaan sina Cassie at Senalyn?

Tumingin si Doctor Lim sa mga nurse at malungkot siyang tinignan. “She’s... deàd.” Dahan-dahan itong umiling bago tignan ang orasan. “Time of deàth... 12:51 am.”