00:00 Novels & Stories

"So you forgot about my meeting tonight?" Kumunot ang noo ko. "Meeting?" "The meeting is about to start at exactly 9 Pm. We need to be there earlier in the exact time." Sumilip ito sa kanyang pambisig na relo. "It's already 5 Pm, don't tell me you are going to stay here and forget about your duty as my escort?"

dagdag pa niya at tila may malalim na iniisip. “What is that?” tanong ko. Gavril sighed and faced me. “The time.” he said. “What about the time?” I asked. I am not actually familiar about the road, the code and the rules about it. “The standard time for coding is from 7 AM up to 8 PM only.” Gavril answered that made me shocked. Kinuha ko naman ang wallet ko kung saan ko tinatabi ang note at tiningnan ang oras sa note.

"Where are you at?" "Outside the dorm. Pupunta akong botika para bumili ng gamot—" "Naalala mo ba kung anong oras tayo dapat na magkikita ngayon, Phillian?" He stroked his hair with his fingers. Nararamdaman na niya ang paparating na unos. "7:00AM." "And do you know what time is it now?" Sinulyapan niya ang oras sa relos. Muli siyang napamura sa isip. "2:40PM."

“Kailangang mabuhay ang nanay ko!” Ilang beses nang ginamit ang defibrillator pero hindi tumitigil ang matinis na tunog mula sa makina. Puro zero ang nakikita nilang status sa maliit na screen kaya lalo silang nawawalan ng pag-asa. Nangingilid na ang kaniyang mga luha, ngunit mabilis niyang pinapahid ang mga iyon dahil gusto niyang makita ang lahat ng mga nangyayari. Pero nang tuluyang huminto ang doktor habang umiiling, tumingin lang ito sa relong pambisig. “Time of death, 5:15pm.”

“May taong nakakulong.” Napatingin ako kay Noah. “Sino?” Walang sagot. Biglang narinig namin ang malakas na kalabog. BANG! “Ma!” “Marina!” sigaw ni Lucia. Nagkaroon ng static. “Tumakbo kayo!” Pagkatapos ay naputol ang komunikasyon. Nagsimulang bumilis ang countdown. 03:00 02:59 02:58 Napatingin ako sa pintuan.

Agad kong binuksan ang message. Blackwood Capital: Good morning, Ms. Sinclair. This is a reminder of your scheduled appointment with our representative today at 12:00 p.m. Please arrive at least fifteen minutes early. Napatingin ako sa oras sa cellphone ko. 10:00 a.m. "Shit."

Ngumiti ito sa sinabi niya. “That’s my girl!” Kahit paano ay lumakas ang loob niya nang kausapin siya nito. Tumayo na ito at sinipat ang suot na relong pambisig. “Halika na, sweetheart. It’s already seven thirty. Alas otso ang opening, so, mayroon pa tayong thirty minutes para makapag-announce.”

Pinaikot ko muna ang tatlong magnetic rings sa aking mga daliring puno ng alikabok at amoy semento, habang kinakagat ang tip ng toothpick. The clock ticks faster than yesterday. Hindi mo talaga mamalayan ang oras dahil nakakalibang panoorin at bilangin ang mga tao sa baba ng building hanggang sa halos lahat ng ilaw ay namamatay isa-isa. I checked my tiny scurfa diver watch, and guess what? The time is, 0000 meaning in the civilian time conversion table it says, 'it's time to kill!" Excitement and adrenaline starts to consume my veins.

“It’s already two in the morning.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Clyde. Mabilis niyang tiningnan ang oras, at oo nga, 2:03 AM na. Dumating siya rito ng alas-otso. Ibig sabihin, halos anim na oras siyang naghihintay.

Na parang wala ng bukas. It's exactly 11:00 pm sharp. At ramdam na ramdam na niya ang pawis na lumukob sa kanyang kahubdan. But Dwight is still active, hyper and...was never drained. Ito pa nga ang palaging nag-iinitiate sa pabago-bago nilang posisyon.