10:19 Luke Novels & Stories

Hindi pa din sila tumitigil sa paglalakad, kaya naman napasunod na lang si Luke. "Hoy adik, halatang may tama ka pa ng alak, magkape ka nga muna!" suway ni Lucy dito nang mapansin ang medyo mapula nitong mukha. "Hindi ako lasing! uminom na din ako ng kape!" balik ni Luke dito. "Sure kang okay ka lang Luke?" baling ni Celina dito. "Oo naman, sasamahan ko na kayo, baka may siraulo pa kayong makasalubong diyan mahirap na!" ngising bsagot ni Luke kahit medyo napapapikit pa ang mga mata.

Para kay Adrian, ang bawat hakbang na ginawa nila ni Luke—ang bawat hakbang patungo sa mas magaan na bukas—ay isang simbolo ng lakas at pag-unawa. Si Luke, na nagbigay ng isang malalim na buntong hininga, ay tumingala sa langit. Ang malamlam na araw ay nagsisimulang magtakip ng mga ulap, at nararamdaman niya ang kabigatan ng mga araw na lumipas. Ngunit sa kanyang puso, may kaliwanagan. “Marami na tayong pinagdaanan, Adrian,” wika ni Luke, ang tinig ay may kalakip na bigat. “Alam ko, hindi ito magiging madali, pero ang mahalaga, magkasama tayo sa paglaban para kay Anabella.”

I make a face na lamang at lumapit na sa kanya. “Ano’ng niluluto mo?” “Sinangag naman tapos ininit ko lang ‘yong tirang afritada kagabi.” “Ah.” simple kong wika. “Ano’ng oras tayo pupuntang St. Luke?” “10:00 o’clock a.m.” “Ano’ng oras na ba?” “The last time I checked, 7:45 o’clock a.m. Ewan ko lang ngayon kung ano’ng oras na.”

Bahagya siyang nalungkot sa isiping palaging si Angela ang laman ng isip ni Luke. "W-wala po dito, umalis po siya kaninang umaga." tipid niyang sagot bago binawi ang tingin at ipinagpatuloy ang paglilinis. "Kumain ka na ba?" Napatda siya sa tanong ni Luke. Matagal nang huling narinig ang ganoong tanong sa kanya. "H-hindi pa." "Past nine o'clock na hindi ka pa kumain?" pagalit nitong tanong.

" Eh, kung papayag ho siya " " Wala naman siyang magagawa, ako mismo ang nagsabi na isama ka. Prepare your things, mamayang gabi tayo aalis. After mo magligpit sa gamit mo, umakyat ka na rin sa taas at gamit naman ni Shawn ang ihanda mo. Susunduin ko kayo by Ten PM " " Sige po, Sir " " You don't have to call me Sir, just Luke" " Ay naku, maid lang po ako. Hindi ho ata pwede "

Magagalit? Maiintindihan kaya niya kung gaano ako kaseryoso pagdating sa kaniya? Makalipas ang isang oras, dumating si Luke dala ang mga dokumento. Maingat kong ni-review, pinirmahan kung saan kailangan, saka ako tumungo para hanapin si Andrea. Nasa kwarto namin siya, hawak ang phone—malamang tinitingnan pa rin ang nangyayari online.

maaga nga ko, natawa ako at napatingin sa orasan. "Alam mo na, ganito pala kapag Mommy na sabik lagi sa anak Haha." Five am palang, nami-miss ko kasi si Luke agad, hindi ako mapakali kapag hindi ko siya nakikita. Last kita ko sakanya Eleven PM pa. "I understand Mrs. Wight halos lahat naman ng Mommy ganyan. Congratulation, He's a brave boy." napangiti ako nung sabihin niya yun.

Sa pagkakaalala ni Luke ay Irish ang pangalan nito, ang ikaapat sa high ranking. "I was with the driver. Nasa limo lang kami the whole time at naghihintay sa kanila habang si Malcov at Warren ay sinalubong sila mismo sa ibaba ng plane. I-I was busy playing on my phone, that's why hindi na ako nag-abalang bumaba. But then... it happened. We both saw what happened!" paliwanag nito, ang boses nito ay kakahalataan ng takot.

Igting din ang mga panga ng kasintahan at madilim ang mga tingin na ibinigay nito sa kan'ya. Sa pagkakataong ito ay hindi ang sweet and gentle Luke ang kan'yang nakikita. Ang Luke na nasa harapan n'ya ngayon ay parang isang lobo na handang manglapa anomang oras. "Tell me to stop, sweetheart," he murmured, his lips a breath away from hers.

Itinaas niya ang kamay niya at tinakpan ang mukha niya para hadlangan ang nakakasilaw na sikat ng araw para sa kanya. Natigilan siya saglit, pagkatapos ay biglang umupo, "Matagal na ba akong nakatulog?" Hindi man lang siya nagising nang gumalaw siya at ipinatong ang ulo niya sa kandungan niya. Inilabas ni Luke ang kanyang cell phone at nag-type ng ilang salita, "Malapit na." Tiningnan niya ang oras at tumayo, "I should go."