10:19 Luke Novels & Stories

Ito ang pinakaunang beses na nabistahan niya ng malapitan si Luke at tinititigan ng tuwid sa mga mata. Ang ganda pala ng mga mata ni Luke. Expressive, magnetic. Yong tila nangungusap. "So?" Para siyang tangang nakatingala na pala rito. "Tara na?" "Magji-jeep na lang ako." Kahit ang boses niya ay biglang naging unsteady. "Matraffic ngayon. 15th of the month." Binirahan niya ng talikod si Luke. "Ayaw mo ba talaga sa akin, love?"

Naramdaman ko ang pagtayo ni Luke at kasunod noon ay ang pagpasok niya sa banyo. He’s taking a bath. Kinapa ko ang aking cellphone na nasa side table at chineck ang oras. Alas tres pa lang ng madaling araw. Ipinikit ko agad ang aking mga mata at tumalikod sa kanyang gawi. Para akong hinahabol ng zombie at walang ibang choice kundi ang magpanggap na tulog upang hindi nila makita. Napapikit ako ng mariin ng malakas na mag sara ang pintuan ng kwarto.

Napasulyap ako sa relo na nakalagay sa table sa gilid ng kama namin. Alas 11:30 na ng gabi, napakunot-noo pa kami. Dahil wala naman sigurong tatawag ng ganitong oras kay Luke kapag hindi importante. " Pick-up your phone,Luke. Baka importante iyan." paos kong boses. Kinuha naman niya. Napakunot-noo paa siya ng makita niya ang tumawag. " Yes,hello... what's the problem?" sagot nito sa katawag.

“Nasaan na si Luna? Hector gawan mo ito ng paraan!” “Nasaan si Nynaeve, Luke? Hanapin natin siya, tanungin natin kung nasaan si Luna,” utos ni Hector kaya mabilis na tinuro ni Luke kung saan pumunta si Nynaeve. “Sa direksyong iyon siya pumunta—” Hindi na natuloy pa ang sasabihin ni Luke nang nagsitakbuhan na ito palayo sa kanya.

Parang iiyak niyang wika. Binalingan siya ni Luke. “Tawagan mo na lang ang nagbabantay sa kanya na hindi ka makakauwi. Alanganin na sa oras. Dumidilim na.” Saka pa lang napansin ni Brenda ang kalangitan. Tiningnan niya ang oras. “Alas tres pa lang naman ah. Bakit ang dilim na?” “Mukhang uulan.” Kakasabi lang ni Luke ng biglang bumuhos ang ulan. “Fuck!” Hinubad nito ang suot na Black Coat at tinakpan ang ulo ni Brenda.

sagot ko. "Wala PA huh?" Nang-aasar niyang sabi kaya ngumisi ako. "Mag-iingat ka diyan, eat on time okay? Nagpapahinga lang ako rito." Kwento ko pa. "Sabi nga ni Luke nasa kwarto, nasa terrace, nasa sala ka lang tahimik. Nag-alala ako dahil tatlong araw na kitang hindi ka-contact kaya kinakamusta na lang kita kay Luke." Kwento niya pa.

Hindi mapapabayaan ang naiwang alaala ng lola niya. "Take a nap babe. Past midnight na tayo makakauwi. You need to rest." Dinig niyang sabi ni Luke as he pulled her towards him bago hinalikan ang tuktok ng ulo niya. Sinunod na lang niya ito. She closed her eyes. ****

Mukhang ito na ang araw na papalarin siyang makita iyon. Isang mensahe ang natanggap ni Luke noong matapos siya sa pamimili. Hindi gaanong marami ang kailangan sapagkat may mga naka-stock na sa fridge nina Logan. Sinilip ni Luke ang cell phone habang naglalakad. +639******** Luke? Si Rex ito. Are you free right now? :) 05: 54 PM Bumagal ang bawat hakbang ni Luke. Hawak ang supot sa kaliwang kamay, nagtipa siya ng maisasagot. ‘Ikaw pala! Sorry, hindi ako puwede ngayon. May pupuntahan akong importante.’

Luke answered before looking at me again. It's already six in the evening. Hinahanap na ng likod ko ang kama ko. "Mauna na akong umuwi—" "Wait for me," madiin na putol niya sa sinasabi ko kaya natahimik na lang ako. Ilang sandali pa ay may binigay na ang babae na susi kaya mabilis iyong ki uha ni Luke bago ako hinawakan sa braso saka hinila papunta sa labas. Nagpadala ako sa hila niya hanggang sa maramdaman ko na unti-unti itong bumaba sa palapulsuhan ko. I looked at his huge hand on my wrist.

Bahagyang sumang-ayon si Luke. “Maumau is really kind and understanding.”