19 Days Novels & Stories

I muttered. Death placed the tea back on the shelf. “You’re down to eighteen days.” My hand went to my wrist. 18. I knew. Of course I knew. Every morning, the number burned itself smaller. “I’m aware,” I said. Nica tugged my sleeve. “Ate, kilala mo siya?” “Unfortunately.” Death’s eyes moved to the kids, then back to me. “You’re getting attached.” My stomach dropped. “Not here,” I whispered.

Nag-type ulit. Binura na naman. Sa huli, wala rin siyang ipinadala. Mapait siyang napangiti. Ano bang silbi ng sama ng loob at pagdurusa kung wala namang puso sa'yo ang taong mahal mo? Pinalitan niya ang wallpaper ng cellphone niya. Isang countdown. 23 days. Dalawampu't tatlong araw na lang bago tuluyang matapos ang kasal nila ni Clint.

Lumabas na ang kaibigan, iniwang sarado ang pinto. Silang dalawa na lang ang naiwan roon. Siya…at si Kael. Silence. The atmosphere is heavy. Nakatingin lang si Kael sa kanya—diretso sa mga mata niya, ni hindi ito umiwas. And in that moment— Maxine saw the hurt in his eyes. Ni hindi nito iyon itinago. “Three long days,” paos nitong simula. Walang nagawa si Maxine kundi ang mapalunok na lang.

Abot tenga din ang ngiti ko. "Hmmm hindi pa ba tayo uuwi?" Pabebe kong tanong. "Bakit? Namimiss mo na nu?!" Makahulugang sagot niya. Lumabas ang ngipin ko sa sobrang kilig na dumadaloy ngayon sa buong sistema ko. "Ang alen?!" Pagkukunwari ko pero alam ko kung anung tinutukoy niya. "It's been more than month. 35 days to be exact na.. Hmm na alam mo na.." Natatawang paliwanag niya at ganun din ako.

"Tang!na Luther 'time'?....ilang oras pa ba ang kailangan mo!?" "Mag dadalawang buwan na.. Wala ka paring napapala" "Bingi ka ba!?..I need more time!..Hindi nga ako ginugulo ni tito tungkol dito tapos ikaw-" Napasinghap ang pinsan niya... "One.week." madiin na putol sa kanya ng pinsan "I'll give you an ultimatum...One week..at kapag wala paring nangyari... pasensyahan nalang tayo"

"But, do you really know what is the hardest part of your mission?" " Hindi, ano nga ba?" Balik ko. "The range of it" mababang sagot niya at parang tinitimbang ang ekspresyon ko. "Bakit anong mayroon sa haba ng misyon ko?" Tanong ko ulit. "Because you only have 370 days to make him back."

"Then what if we share my bed longer than fucking three days?" "Dark...be fair. Hayaan mo akong mag isip." "15 days...." Nagseryoso siya, dumukwang palapit sa akin, kinalas ang suot niyang seatbelt. "4 days..." Umaatras ako palayo sa kanya.

Tumambak ang trabaho nila lalo na at hinintay pa nila ang 9 days ng kamatayan nina Malena. Nauunawaan niya ang pinagdadaanan ng asawa. Mahirap at masakit mawalan ng mga mahal sa buhay na sabay sabay. Hindi biro ang lungkot na nararamdaman nito, na kahit siya, kung sa kanya nangyari ay baka hindi niya kayanin. Bumukas ang pinto at pakendeng kendeng na pumasok si Audrey. May dala itong kape. Inilocked pa nito ang pinto, saka lumapit sa kanya.

"It's been what? Ten years?" "Ten years, five months and seven days to be exact..." aniya dito. Bilang na bilang niya ang mga araw. Dahil hindi naman niya kayang kalimutan ang araw na bigla na lang itong nawala pagkatapos niyang makapatay ng dahil dito. Nakulong siya ng ilang araw. Hinihintay niya itong dalawin siya. Hanggang sa sunduin siya roon ng Lolo niya ay wala kahit ni anino nito. Nakibalita siya, pinahanap niya ito pero walang makapagsabi kung saan ito matatagpuan.

Literally moaned! “H-how many days are we gonna stay here?” pag-iiba ko ng usapan. Naramdaman ko na ang mga halik niya sa leeg ko kaya hindi na ako makapakali sa kinatatayuan. “3 days, darling.” Napatingin naman ako sa kaniya kaya napatigil siya sa ginagawa. “3?” malungkot na sambit ko. I want to stay here until my very last breath.