19 Days Novels & Stories

“Oo na, tatapusin ko lang itong 7 days namin. Kapag wala talagang nangyari, hindi ko na ipagpipilitan. Aleast sinubukan ko di ba?” Hindi ako nagsisinungalin nang sabihin ko yun. 4 days na lang at matatapos na ang kasunduan namin ni Andrew. Ibubuhos ko sa natitira pang mga araw para ipakita sa kanya na gusto ko talagang maging kami. Walang kasing sarap sa pakiramdam kung makakatuluyan ang childhood crush ko pero hindi naman habang buhay na susuyuin ko si Andrew. May sariling buhay din naman ako. *******************

So, ano pa nga ba ang choice nila kung pinagbabawalan pa rin silang magkita ng mommy ni Rome? Yup, you got it right, nagtanan sila. It’s been a month now – 39 days to be exact, ayon nga kay Rome, mula nang tumakas sila mula sa school at nagpunta kung saan-saan para mag-honeymoon, pero mukhang tapos na ang maliligayang araw nila, pati na rin ang pasensya ni Rome, na ngayon ay nagsisisi at gusto nang umuwi.

"Daddy, let's eat outside. Gusto kong maka-date ang daddy ko." "Okay, we will do that later." "Yehey! Ah narinig ko pala kay Jane na aalis tayo?" Dahan-dahan naman siyang napatango nung napatingin siya saglit kay Jane at bumalik sa akin. "Yes, but for processing pa ang papers mo lalo na ang passport." "Ganun ba so ilang days pa tayo dito, dy?" "Mga 15 days." "Oohhh so makapamasyal pa tayo?"

Hindi naman pwedeng si Maxwell palagi dahil baka siya naman ang manganib. “K-Kailan ka daw pwede kuhanan ulit ng dugo?” Nilingon ko si Maxwell dahilan para bumuntong hininga siya. “Next week,” mahinang sagot ni Maxwell. “I-Ilang araw pa?” “3 days,” matipid na sagot niya at nahilot ang sintido. Matapos naming mag-usap ay pinuntahan ko si Jaidah na kagigising lang. After 4 days doon lang nagising si Jaidah.

“Sapat na ang perang ito para sa tatlo hanggang apat na araw. Pero kung pinaplano ninyong maglakad mula rito hanggang sa palasyo, aabutin kayo ng kalahating buwan bago makarating doon. Kaya masyado pang kulang ang isang daan para sa gusto ninyong gawin.” “Ano? Tatlo hanggang apat na araw lang?” Nagpapanic na sinabi ni Justin. Tinuro niya ang relo at sinabing, “Tingnan niyo po nang maigi ang relong iyan, alam niyo po ba kung gaano kamahal ko itong nabili?”

na iyon ay tumagal ng five years… Ngayon, nanuod siya ng movie mag-isa niya, kumain ng bulalo mag-isa niya at talagang nakatanggap pa ng kabaitan mula sa ibang tao; nakapaglarawan siya ng perpektong conclusion ng limang taon. Hatinggabi na at hindi pa rin umuuwi si Noah; ang countdown ay naabot na ang ika-19th na araw.

"Wala ka namang lagnat." Inalis ko ang kamay niya. "Okay lang ako. Kulang lang sa tulog." "Celeste, tungkol sa 90 days..." panimula niya. "Gusto ko lang malaman, pagkatapos nito, sigurado ka na ba talaga? Na wala na tayong chance?"

"Kaya ko itong tapusin within 7 days, ate," "Nope. I can only give you three days, sister. Kailangan kong makabalik sa Pilipinas in 3 days," walang pag-aatubili na kinontra ko kaagad si Hestia. Inirapan niya ako at pagkatapos ay napabuntong-hininga.

“Two weeks para patunayan…” “Two weeks nang pagpapanggap,” tinama ko siya. “Kunwaring masaya para sa nanay niya. Holding hands pero deep inside, binibilang niya yung mga araw kung kelan niya ako bibitawan. Fourteen days na nakatira sa isang bahay na hindi man lang niya ako matingnan sa sobrang pagkasuklam niya sakin.”

bilin ni Uno kay Santi na ngiting yumuko dito. "Aalis kayo kuya?" "Oo nga, Uno, aalis ba tayo?" ani ni Manuela. "Yes. May pupuntahan lang kami ng ate mo, we will be gone for three days. For now, be a good boy and stay with your Lolo Rino." ani ni Uno na ikinalaki ng mga mata ni Manuela. "A-Ano? Ta-tatlong araw tayong mawawala?" gulat na ani ni Manuela.