7 Evelyn Novelas e Histórias

'' Ang saad ni evelyn,dahilan para bumalik ito sa parking lot dahil siguradong doon na niya makikita si Erwin. Nang makita niya ang dalawang nurse na may itinutulak tulak na pasyenteng nakasakay sa isang wheel chair. Agad nagkubli si evelyn ,upang hindi siya makita ni Doc.Erwin pati na ang dalawang nurse.

"Wow! Who is this?" A woman asked with a huge smile on her face. I look up to Tion to see his smile widen. "Ah, this E— Angel." She looks like she's in her 40's, yet looks very glamorous. She wears a simple casual dress, which suits her very well. Her brunette hair is softly curled, while her make up is only light. Her eyebrows and her eyes shifted to me. "Nice to meet you, Angel. I'm Evelyn," she said, "Well, I have to meet the others pa so enjoy kayo, ah?"

masayang sabi ni Evelyn. Nasa mid-40s na si Evelyn pero ayaw niyang magpatawag ng Mam, o Tita, o Ate. Evelyn lang. Palibhasa, matagal siyang namuhay sa Amerika kaya siguro nakasanayan na niya ang ganung tawagan, iyong hindi iniisip ang edad o posisyon.

Nakasuot sa kanyang katawan ang ilang tubo para panatilihin ang kanyang namamatay na katawan. Para bang hihinto ang mga tunog mula sa electrocardiogram kahit na anong oras. Nilapitan siya ni Madeline, at sa sandaling makalapit siya sa kama, narinig niya si Ryan na nagsabing, "Eveline." Kagaya ng inaasahan, hindi niya siya mabitawan. "Ryan," tawag sa kanya ni Madeline. "Ako si Eveline. Nandito ako."

Agad niyang tinigil ang sasakyan at tinawagan si Rose, "Rose... nakabalik ka na ba? Pwede bang... sunduin mo ko?" "Eve, nasaan ka? Anong nangyari?" "Nasa kalagitnaan ako ng daan malapit sa mansyon ng mga Del Rosario..." Bigla, narinig niya ang ugong ng ambulansya. Mabuti na lang at nakatawag agad ng ambulansya si Rose. Noong maidala sa ospital si Evelyn ay ala-una na ng madaling araw. Matapos ang maraming test na ginawa, gulat sila sa naging resulta. Sa kasamaang palad, nakunan siya. Siya ay anim na linggo na pa lang buntis!

Tanging tao lang ang pwedeng dumaan. “Ikaw pala si Ben.” “N-naikuwento niya ako?” Nilingon ako ng babae. “Evelyn ang pangalan ko. Ako ang kasama niya noon sa pabrika. Ako ang kauna-unahang tinulungan niyang makalabas doon.” Natigilan ako sa narinig. “So, marami ka nang alam tungkol sa kanya?” “Kanina ko lang nalaman ang lahat ng nangyari sa kanya. Kung paano siya napasok doon.”

Noong mga panahong ‘yon ay kasalukuyan pa lang nag-aaral si Ella, wala pa itong maipagmamalaki. Walang sabi sabi ay lumapit at hinablot ni Ella ang buhok ni Yvonne, kinaladkad papuntang grahe. “Bitawan mo ako!” hiyaw ni Yvonne. Sa bilis ng mga pangyayari ay walang nagawa si Manang Mirna at Michelle gayun din ang mga katulong.

Kada pupunta siya ay laging may ibinibigay si Evelyn. Siyempre, tatanggihan niya dahil nakakahiya naman talaga. "Siga na, tanggapin mo na. Alam mo kasi, nag-iisang anak ko si Tanya. May mga gusto akong bilhin para sa kanya na hindi naman niya gusto. Saka, para sa'kin ay para na rin kitang anak. Sa totoo lang ay itinuturing na talaga kita," saad ni Evelyn nang bumisita si Shiela sa ikapitong pagkakataon.

Pumatak ang luha niya habang papalayo sa lugar na iyon, napahawak pa siya sa dibdib niya na tila hindi niya kinaya ang nakita niyang iyon. Bakit? Bakit kasi nauna mong napansin si Liza kaysa sa akin? Palagi naman ako nasa tabi mo, hindi kita iniwan ni pinabayaan, pero bakit hindi mo napapansin ang presensya ko? Sambit ni Evelyn sa kanyang isipan habang pabalik sa kanyang chamber. Lumipas ang ilang sandal hanggang sa pumatak ang oras ng pagdalaw ni Evelyn kay Louise sa isang mansion na palagi nilang pinupuntahan ng pasekreto.

Nang matapos siya ay niligpit niya muna ang mga regalo nina Ismael at saka na naghanda na pumasok sa trabaho. Naging maayos ang pagpunta ni Julliane sa opisina titingnan na sana niya ang impormasyon pagkarating sa kanyang lamesa nang makita niya si Evelyn na papalapit sa kanya. Kinawayan siya ni Evelyn habang nakangiti na may hawak na sobre. “Ang flight ay 7 o'clock tomorrow morning." Inilagay ni Evelyn ang sobre sa mesa para sa kanya.