7 Years Lyrics Saosin 소설 & 이야기

When your legs don't work Like they used to before And I can't sweep Off of your feet Will your mouth still remember The taste of my love Will your eyes still smile From your cheeks? Napabalikwas ako ng bangon nang makarinig nang kumakanta. Agad nangunot ang noo ko dahil ang alam ko ay wala akong kasama sa cabin dahil nasa dalampasigan silang lahat. And Darling I will Be loving you 'Til we're 70 And Baby my heart Still fall as hard at 23 It's not an acappella song. May gitara itong ginagamit sa pagkanta pero sino ang kumakanta?

Pareho kaming humihingal, pawisan, at yakap na yakap ang isa’t isa pagkatapos. "After seven years... finally, I have you again like this. I’m never letting you go, Van. Not anymore." saad pa niya at muli akong hinalikan sa labi at muling umulos. Shit! this night is going to be bad!

Natatarantang pinunasan ko ang magandang kasuutan nito, "S-Sorry, hindi ko sinasadya." "Don't touch me! Alam mo ba kung gaano kamahal itong dress ko?! Damn!" sigaw niya't napapikit ako sa sakit nito manabunot. Parang gusto pa atang matanggal muna ang anit ko bago niya dinggin ang sinasabi kong tama na. "T-Tama na, nasasaktan na ako!" "H-Hey Hey miss, pasensyahan mo na 'tong kasama ko." Mahinahon na pagsingit ni Seven.

Kasama kitang lumuha Dahil sa'yo ako'y may pag-asa Ang awiting ito'y para sa'yo At kung maubos ang tinig, di magsisisi Dahil iyong narinig mula sa labi ko Salamat, salamat Ang awiting ito'y para sa'yo At kung maubos ang tinig, di magsisisi Dahil iyong narinig mula sa labi ko Salamat, salamat Haaaa.. yeah yeaah Tinapos ko na ang kanta ko at agad tumakbo kay Lola ay niyakap siya ng mahigpit, "Mahal na mahal kita, Lola. I love you and happy birthday!" Niyakap niya naman ako pabalik, "Ang sweet naman! Mahal na mahal din kita. Tandaan mo palagi 'yan, apo," at hinalikan niya pa ako sa pisngi ko.

“S-Seven years old na siya.” Hindi ko siya matingnan sa mata matapos kong sabihin iyon. Ilang segundo ang dumaan pero hindi siya umimik. Tiningnan ko siya. Bumungad sa paningin ko ang nagdidilim niyang mata. Umigting ang kaniyang panga at tila galit. “It was seven years ago when you left without hesitation,”aniya sa mabigat na boses. “That was seven years ago...”

"Seven? Is that you?" Sinubukan kong kapain ang paligid para hanapin ang bathrobe ko ngunit sa pagkapa ko, hindi tela ang nahawakan ko kung hindi braso. "Seven?" Hindi siya sumagot sa halip narinig ko na lang ang malakas na tunog ng pagsaksak ng kutsilyo sa katawan ko. "S-seven?"

71 Seven years later... "Jossa, sabay ka na sa amin kumain!" Nagpunas ako ng kamay at agad na nilakad ang kaunting distansya kung nasaan sila Klay at Tisoy, mga kakilala ko rito sa trabaho ko. Pitong taon na ang lumipas.

Nailang siya sa mga tingin sa kanya ng hula niya ay mga kapatid nito. "I'm Seven." Pagpapakilala ng lalaking tumulong sa kanya at isa isa na ring nagpakilala ang mga ito maliban kay Sais na ramdam niya pa rin ang titig. Umayos siya ng tayo matapos mailapag ang mga dala. At kahit na nilalamon ng kaba ay lakas loob siyang tumingin sa pakay niya. Hindi niya mapigilan ang kanyang sarili kahit na tiisin niya.

|Chapter 2: After Six Years SEVEN years. Pitong taong ipinaglaban ni Sabrina ang pagmamahal niya kay Luan. Kahit pa parang ipinagpipilitan niya ang sarili sa lalaki, hindi ‘yon naging hadlang upang maging masaya ang kaniyang puso.

Pero nang makita niya ang mukha ni Rio ang itim ang ulap sa noo nito, ramdam niyang may mali. Hanggang sa marinig niya ang malamig na tinig ni Xander. "Asher.Lazaro.Romano" --- May mahinang tawa mula sa kabilang linya. “Seven years na. Naalala mo pa rin ako.” Paanong hindi? Ang dating ng ngiti ni Xander ay magalang, pero ang mga mata niya ay parang balisong na kayang pumatay. “Bakit hindi ka nagsabi? Sana sinundo pa kita sa airport.”