9 O'clock Novels & Stories

tanong ni Roscoe na kinukumpirma kung anong oras niya ito susunduin sa kanila. Malapad ang ngiting iniiling ni Everly ang ulo. “Hindi mas maaga, eight o clock.” “Ang aga naman.” “May trabaho ako kaya maaga na akong gumigising ngayon.” “Okay sige, bukas na lang.”

Agad na tumugon ang adjutant, “Commander, hindi naman yata tama na tawagan niyo siya nang ganitong oras sa gabi? Hindi ba natin maiistobo ang tulog ni Mr. Wade?” Pagalit na tumugon si Hamed, “Sinabihan kitang magbasa-basa kapag wala kang ginagawa, pero mukhang hindi ka nakikinig sa akin! Hindi pareho ang time zone ng Oskia sa sa Syria. Kahit 3:30 AM sa atin ngayon, 8:30 AM na sa kanila ngayon!”

Hindi rin naman sila madalas magkita ng kaniyang Senyorito dahil maaga itong umaalis at masyado na itong late kung umuwi. Naalimpungatan si Olivia ng makarinig ng tunog ng kotse. Hindi niya namalayang nakatulog pala siya habang nanonood ng telebisyon. Agad siyang napaayos ng upo at tiningnan kung anong oras na. Alas tres na pala ng madaling araw. Iba na rin ang palabas sa tv kaya naman ay pinatay niya na ito.

reklamo nito. Lorraine stilled and glanced at the door. Kumunot din ang noo nya nang mapagtantong ganitong oras dapat ay kahit papaano, hinahatiran sila ng makakain ayon na rin sa utos ni Justin. It’s past 1 o’clock in the afternoon. Natural lamang na magugutom na si Laurence.

Hindi na nila kailangan pang usisain ang iniisip ng isa't isa. Matapos ang ilang minuto ay bumangon ang dalaga at hinagilap ang mga damit niya. Nahagip ng mata niya ang digital clock sa bedside table ni Nick. And it read 10:30pm. Damn it! Hindi niya na naalalang tawagan ang mga magulang niya, siguradong nagaalala na ang mga ito kung saan na siya napunta! Isa pa, gagabihin nanaman siya ng uwi, maaga pa ang meeting niya with the COO of Tuazon Food Inc. bukas. Shit!

Nine o'clock in the evening. May night bar na open sa tabi ng hotel namin. Open place siya, may mga benches, magagandang lights, aesthetically pleasing, retro style, as in maganda siya talaga. Malakas din ang sound pero hindi yung parang nasa loob ng club kasi medyo peaceful sa pakiramdam ang view ng dagat pati na rin ang tunog ng bawat paghampas ng alon.

tinawag ako ni Siobeh. “Ayaw n'yo ng donuts?” “Mommy, kumain na rin po kami,” sagot ni Siobeh. “Opo. Sinabi kanina ni Ate Diday. Ayaw n'yo mag-snack?” saad ko. Umiling ang dalawa nakaupo pareho sa tabi ni Everette. “Kung ayaw n'yo ng kumain sleep na tayo,” Tumingin si Siobeh sa stand clock sa tabi ng TV. Nakaturo ay quarter to nine. Maalam na ito tumingin sa oras kaya hindi na nagtatanong sa akin.

Maging ang tawa na iyon ng lalaki ay mababa at baritono ang tunog sa kaniyang pandini. “You say, maaga pa? Love, hindi na maaga.” Tumingin ang lalaki sa bandang gilid ng kaniyang kama. “It’s already nine in the morning.” Nanlaki ang mga mata ni Trixie. “Nine?!” Agad siyang napatingin sa digital clock na nasa gilid ng kama. At laking gulat niya nang makita na tama ang sinabi ng lalaki. Totoo nga! Tanghali na nga! Nine a.m.?!

tawag ni Darren. Napalingon ako sa aking gilid. Nawala sa isip ko na narito pala si Darren. Nakataas ang isang kilay habang nakatingin sa’kin, pinagkrus nito ang braso tsaka tumikhim. “Nine o’clock na po ng umaga, Nanay Ganda. Siguro nanood na naman po ikaw ng k-drama noh?” he said suspiciously, even raised a brow at me.

“Around nine o’clock.” Pagkasabi niya nun, nag-iba ang hitsura ni Jess. Nawala ang galit, at unti-unting pumangit ang ekspresyon niya. Nine o'clock in the evening?