9 O'clock Novels & Stories

sagot ni Enrico. "Anong oras daw ba sila darating?" muli niyang tanong. "Mga nine o'clock pa. Tara na sa baba para makapaghapunan na tayo. Alam kong gutom na gutom ka na, hindi ka naman kase nakapagmeryenda kanina. Pagtulog ang inatupag mo sa maghapon. Bawing-bawi ka na sa puyat."

Abot hanggang langit ang kabog ng dibdib niya. Hindi niya lubos akalaing sa dinami-rami ng bar na pupuntahan ng mga ito ay napili pa ng mga itong magpunta sa bar na iyon. Bandang 8 pa man din. May isang oras pa, mga nine-thirty pa siya pwedeng mag-out.

Kaagad siyang umiwas ng tingin at nagmamadaling bumangon. “Maghahanda na ako,” mabilis niyang sabi. Narinig niya pa ang mahinang ‘hmm’ ni Oliver na siyang nagpabilis ng tibok ng puso ni Kienna. Hindi niya napansin na kumilos narin si Oliver para bumangon at nagsalita. “Tapos na ‘yong ambon, pero mukhang lalabas na rin ang araw,” sabay tingin sa orasan sa mesa. “It’s eight thirty. We should get ready. Gusto kong makita natin ‘yong Westminster bago dumami ang tao.”

Damn it! Mabilis siyang tumayo at tiningnan ang oras. It’s only 9 pm. Nakapagdinner na sila at siguradong tulog na ang mommy niya kasama si uncle Solomon. Siguradong 12 am pa ang alis ni uncle Solomon at Rocco kaya may oras pa siya.

Nakakabaliw isipin, ngunit bakit ko pa ba inaalala ang sitwasyon niya, dapat lang sa kanya yan! Pumunta ako sa kabilang side ng kama ko at umupo na lamang. Hinahayaan ko siyang maglibang sa panonood. Hanggang sa hindi ko na namalayan na nakatulog na pala ako. Di ko na namalayan ang oras, at nagising na lamang ako nang biglang tumunog ng pagkalakas sa taenga ko, ang alarm clock sa tabi ng kama. Pagtingin ko, ito ay nasa alas 9 na ng gabi. Gayonpaman, ang katabi kong si Oliver Monro kanina ay nasa kasarapan pa rin ng pagtulog.

Nang mag-reply si Sienna ng 'Okay, hurry up', ibinulsa ni Jax ang phone. Bago pa man makatakas si Celine, hinuli ni Jax ang baywang niya at mahigpit itong pinisil. "Nine o'clock," madilim na utos ng lalaki. "Susunduin kita."

MAXINE POV Nagising ako na tulog pa si Timothy sa tabi ko. Tahimik, parang anghel, pero alam ko sa sarili kong hindi ako pwede masanay sa ganito. Dahan-dahan akong umalis sa kama, pilit hindi gumawa ang kahit anong ingay. Kinuha ko ang mga damit ko at dumiretso sa gilid ng kama kung saan nakita ko ang digital watch sa nightstand— 5:09 PM na pala. Ang bilis ng oras.

“Bumalik ka. Please.” Nilingon niya ang orasan sa dingding. Alas-otso y media. Bente minutos pa bago ang sinabing pagdating ni Theodore. Pilit niyang ikinumbinsi ang sarili na walang dapat ipag-alala, pero hindi siya mapakali.

nagpapaalalang sabi nito pero nakangiti pa rin. "Hindi ko naman nilalaro, kinakain ko pa rin naman." Pagkatapos noon ay nginuya niya ang hotdog sa bibig. "Eh, Jacob, 'yong mga kuya mo ba, ano oras gumigising kapag ganitong araw?" tanong niya rito makaraan ang ilang saglit. "Between nine or ten," sagot nito. Tiningnan niya ang orasan sa dingding. Alas-sais y medya pa lang.

Pinaikot ko muna ang tatlong magnetic rings sa aking mga daliring puno ng alikabok at amoy semento, habang kinakagat ang tip ng toothpick. The clock ticks faster than yesterday. Hindi mo talaga mamalayan ang oras dahil nakakalibang panoorin at bilangin ang mga tao sa baba ng building hanggang sa halos lahat ng ilaw ay namamatay isa-isa. I checked my tiny scurfa diver watch, and guess what? The time is, 0000 meaning in the civilian time conversion table it says, 'it's time to kill!" Excitement and adrenaline starts to consume my veins.