A Day In The Life Novels & Stories

“Yung daily routine mo nga, kailangan ko. Seryosohin mo na!” “Sinerseryoso naman kita ah?! daily routine, okay, tuwing umaga 6:00 a.m. pag-gising ko chine-check ko yung mga alaga naming hayop. Araw-araw yan, kung may nanganak na hayop o may nangitlog na manok. Nagpapahanda ako ng almusal para sa mga trabahador ng Hacienda, Pinapakain ko sila para naman may ganang magtrabaho tapos saka naman nila papakainin yung mga alaga naming hayop tapos ayun nga, pinapaliguan ko yung mga kabayo tapos mga bandang 10:00 a.m. bumibisita ako sa tubohan, nagtatabas ako ng tubo, tinutulungan ko sila. Then lunch time tapos sa hapon pupunta ako sa kumpanya at aasikasuhin ko naman yung mga papeles ng hacienda katu

Ang buhay sa palasyo , hindi madali para sa akin.I was constantly bombarded with activities.If i have known to be a part of it in this lifetime i still don't know how much of it should be allowed to see every single day.The whole world seems to get bigger every passing day and it seems like i am not really doing anything for me to call this one a living ,it is a broken dream formed with a lot of responsibilities.

Kukunin ko rin kasi iyong keychain. Sabado bukas kaya naman day off ko. Dalawang araw ang day off, tuwing sabado at linggo. Hinatid ako ni Daryll gamit ang kanyang motor hanggang kina Mel. Gabi na rin daw kasi at wala naman siyang ginagawa kaya nagpresinta na siya. Naku. Naglalambing na naman si bunso. Pagkapasok sa loob ng bahay nila ay si Ally ang sumalubong sa akin.

Life is occurring around me every second, and I am engrossed in my plans for the life that is passing me by. When I wake up tomorrow, I will follow my pre-planned routine of working out, getting ready, going to work, running to the store, hanging out with friends, and seeing my family. But how about I give in a little and relax my grip on the plan? I'm going to let life happen to me and allow myself to live.

ILANG ARAW ko lang nakasama noong pasko si Lyah pero nang umuwi siya sa kanila, tila biglang tumigil ang mundo ko at nanahimik. Nagkaroon din ako ng lagnat at matinding pamamantal pero isang buong araw lang ang tinagal noon. I did my daily life. Alam kong maayos pa rin ang trabaho ko pero hindi ko maintindihan kung ano ang mga ginagawa ko. And like a zombie, I am alive but not living.

Gusto ko ng matapos ito, gusto ko rin ng normal na buhay hindi yong ganitong grounded sa lahat. Ang mga nag daang araw ay normal na lang sakin, Wala naman na akong ginagawa rito kundi matutulog at kakain, hindi ko na rin nakita si Adam simula nong pag-iwan niya sakin sa hagdanan.

hindi ko alam kung gaano na ako katagal dito ngunit sa tansya ko ay isang buwan at kalahati na akong nasa pamamahay nya. ang bawat araw na lumipas ay lagi lang syang nandito. medyo lumamig narin ang pangalan nya sa media at pulisya. at paulit ulit lang ang nangyayari araw-araw. gigising akong katabi sya. mag aalmusal. kinakausap nya ako ng may halong landi. kakain ng tanghalian. manonood ng telebisyon sa tv. mag memeryenda. mag luluto sya. kakain ng hapunan. at matutulog ng katabi sya.

Sa huli ay nagbuntong-hininga ako at tumango na lang. The following days were became a normal day for me. Dahil wala naman na akong trabaho, ang ginagawa ko na lang ay gumising ng maaga para tumulong sa paghahanda ng almusal. Minsan ay ako na ang nagpipresenta na maghatid kay Melody sa paaralan. Pagkauwi, saka na ako nakakaramdam ng pagkabagot. It’s either I watch movies or help the housemaids clean the house.

Hanggang sa hindi na siya nakatiis, tinawanan niya ng nakakasura si Chermund. Nakita niya kung paano unti-unting nawawala ang ngiti sa labi nito. Pati ang pagsama ng itsura nito ay kanyang nasaksihan. “Oh— yeah! How can I forget?” Diana asked sarcastically. “That was the dumbest day of my life. Pumatol ba naman ako sa magkasintahan na parehong basura ang pag-uugali,” hindi makapaniwalang wika niya.

Sumunod naman ang mga ito pero tinawanan muna ako at yumakap sakin. Kahit nag alala ay nakatulog ako na may ngiti sa labi. ------------------------------------- DEC. 22 DYLAN POV Walang kabuhay buhay akong nagising sa araw na ito, bumangon, naligo at nagbihis. Yan lang ang ginawa ko bago magpunta sa opisina, simula ng umalis ang Ry ko, nawalan na ako ng ganang kumain, lahat ng pagkain para sakin ngayon ay parang nawalan ng lasa.