A Day In The Life 소설 & 이야기

Pandagdag ipon ko pa iyon. Nagtatakbuhan ang mga bata sa kalsada habang tinatahak ko ang masukal na daan papunta sa amin. Masayang naglalaro sila sa tabi ng kalsada. How simple this life really inspiring is, beautiful. Pero kung tawagin squatter life. Hindi maganda para sa iba. Kumain nang isang beses sa isang araw. Matulog sa mga barung-barong at gumising kinabukasan. That's how our lives revolves everyday.

KINABUKASAN, maaga akong nagising dahil pumapasok na sa daycare ang kambal at maaga ang klase nila kaya kailangan ko silang paghandaan ng pagkain. May asawa pa akong pumapasok rin ng trabaho. Habang busy ako sa pagluluto, naramdaman kong may yumakap sakin mula sa likuran and I know na si Aidan iyon. “Good morning…” Bulong niya. “Good morning… Wait, ihahanda ko lang ang coffee mo.” Hinarap niya muna ako ng sapilitan sa kaniya para haIikan ang labi ko. Napangiti ako at gumanti.

Hindi ako nagsalita, pinapakiramdaman ko lang ang bawat tibok ng puso niya. Sometimes, the happiest day of your life isn't always having a lot of people around you, laughing at the top of your lungs, joking, reaching each other's dreams. This is the happiest day of my life. Just me and him, cuddling. To be continued...

ALIYA'S POV Sampung araw na akong nananatili sa malaking bahay na ito. Ang tanging ginagawa ko lang sa araw-araw ay kumain, matulog sa malambot na kama, ang maligo sa malamig na shower, ang libutin ang malawak na hardin, manood ng palabas sa telebisyon at titigan ang magandang water fountain. Masasabi kong napakaganda talaga ng aking buhay rito. Akala ko ay puro kamalasan ang dala ko sa buhay pero hindi pala. Medyo sinuwerte ako ngayon.

Diego POV Parang wala nang buhay ang bawat araw ko. Paulit-ulit lang—trabaho sa umaga, uwi sa bahay sa gabi. Ganoon ang takbo ng buhay ko sa loob ng ilang taon. Marami na akong naabot. Marami na akong na-achieve. Pero lahat ng iyon… parang walang saysay. Walang halaga. Dahil wala na siya. Nandito ako ngayon sa bahay nila Alex. Ilang araw na kasing masama ang pakiramdam ni Tatay kaya tinutulungan ko siya dito sa bakery.

I was a lonely man with empty arms to fill Then I found a piece of happiness to call my own And life is worth living again For to love you to me is to live - One in a Million You, Larry Graham *** DUMATING ang family day ng kambal. Sa totoo lang ay hindi mapakali si April. She is not fond of having a favor from someone. Lalo na at kakakilala niya pa lang sa tao.

kumibit-balikat si Phoenix. Maraming babae ngayon na sinisikap magpaganda upang hindi ipagpalit sa iba. May iba naman na gusto lang i-treat ang sarili at maging masaya kahit walang jowa. Gusto lang nilang maging positibo sa kanilang buhay sa kabila ng maraming problemang kinakaharap sa buhay. “Saan ka ba galing kahapon? Tinawagan kita sa agency,” Tanong ng kanyang ina.

Huminga ako ng malalim at hinanda ko na ang sarili ko sa posibleng mangyari. Ngumiting tumingin sa akin si ma'am Diana at binigyan ko na lamang siya ng matamlay na ngiti. Pagod ako at ayaw ko ng gulo, 4am na kase nang bumangon ako para lamang matapos ko ng maaga lahat ng gagawin ko para makapagluto pa ako ng agahan nila. Well, ang naging set up ng buhay ko ngayon ay isang hamak na housewife, a literally housewife. Kumakain naman ako kasama nina ate Edna sa maid's kitchen, hindi kase gusto ni Ma'am Diana na sumasabay ako sa kanila kahit pa luto ko iyon, isa pa ayos lang naman sa akin ang ganung set up, hindi ko rin naman sila gustong makasabay ni Daxton dahil hindi ako kumportable.

Mabuti nga't nakaramdam pa ako ng hiya kahit papaano, kung hindi sa ospital sana ako didiretso. Sa araw-araw na ginawa ni Lord, ay ito na ang nakasanayan kong gawain. Uuwi ng umaga upang kumain at matulog, bago gigising sa gabi, kakain, maliligo at papasok na ulit sa trabaho. Labag man sa kalooban ko, pero kailangan. Wala naman kasi akong pwedeng asahan kun'di ang sarili ko lang.

Paggising ko ay lumabas na ang araw, kataka takang maaga rin ang gising ko dahil pagtingin sa orasan ay alas sais palang ng umaga Mabuti nalang din at hindi ako nahulog sa sofa Nag-inat ako ng katawan at mabilis nagtungo sa kwarto para makapagbihis dahil kahit pagpapalit ng damit kagabi ay nakalimutan ko na Masaya ang araw kong inumpisahan ang lahat, kahit ang pagluluto ng breakfast ay nagawa ko rin habang pasayaw sayaw pa sa kusina. Nagluto lang ako ng simpleng pancake at iced coffee Gusto ko sanang kumain ng kanin at itlog pero naalala kong papasok pa ako ngayon sa kompanya. Kailangan kasi munang mag train ako bago ko makuha ang posisyon na CEO