A Goal Without A Plan Is A Wish の小説・ストーリー

Sa kabila ng gasgas na natamo ng pulang kotse ng binata ay wala naman itong ibang naging sira pa. "Hey, what was your wish?" pangungulit ng dalaga. "What I wished is something I can not have. Wish for the impossible, malay natin matupad."

“Bakit lagi kayong magkasama na pumupunta sa Houston?” “Business trip iyon. Hindi leisure. May mga kailangan kaming gawin doon. Bhie naman, huwag na nating palakihin ito.” “Hindi palalakihin? Sabihin mo nga sa akin, anong karapatan niya sa buhay mo para ipa-drop ang mga subjects mo?” “Dahil iyon ang kailangan sa ngayon.” “Paano yung mga plano natin? Paano yung pangarap nating dalawa kung hindi ka na magtatapos?”

iminungkahi nilang bumuo ng isang dakilang plano na tatawagin nilang "Plano ng Walang Hangganang Kasaganaan." Ayon sa plano, gagawin natin ang lahat ng ating natuklasan upang baguhin ang anyo ng maraming lupain: patutuyuin natin ang mga latian upang gawing sakahan, puputulin ang malalawak na kagubatan upang magkaroon ng mas malalaking pamayanan, itatayo natin ang mga dike at pader upang pigilan ang pagbaha at paggalaw ng mga ilog, at gagamitin natin ang lahat ng paraan upang mapabilis ang paglaki ng mga pananim at pagdami ng mga hayop. Sinabi nila na kung gagawin natin ito, mawawala na ang gutom, mawawala na ang kakulangan sa tirahan, at ang lahat ng tao ay mamumuhay nang may kasaganaan sa

“But I want to make a difference. I want to use what I’ve learned to help people like my mother…people who don’t always have the resources or the opportunities to succeed.” Mr. Cojuangco nodded, his expression thoughtful. “Ambitious. But ambition without a plan is just a wish. If you’re serious about making an impact, you’ll need to surround yourself with people who can help you turn those wishes into reality.” He pulled a business card from his pocket and handed it to me. “Come see me at my office. Let’s talk about your future.” I stared at the card in disbelief, my fingers trembling slightly as I took it. “Thank you, sir. I—I don’t know what to say.”

Pero hindi sapat. Hindi ko maiwasang maalala kung paano nagsimula ang lahat. Kung paano malinaw ang plano noon. Si Troy ang target. Palapitin. Pahulugin. Gamitin ang emosyon niya bilang pintuan papasok sa mas malalalim na impormasyon. Simple. Malinis. Pero naging komplikado.

Nadama ko na marami pa akong matututuhan mula sa kanya bago ako magkaroon ng sapat na kumpiyansa na makipagsapalaran sa aking sarili. Atsaka, nasa planning stages pa ako. Hindi ako pwedeng tumalon na lang muna. Kailangan kong magplano. Kailangan kong ayusin ang aking mga ideya, ang aking mga layunin at mga hakbang kung paano makamit ang lahat ng mga layunin na mayroon ako para sa kumpanya.

Hindi wpedeng padalos -dalos dahil baka mauwi lang sa wala ang lahat. May magandang plano siyang naghihintay sa kay Shy and it will be never easy and this time he will not be kind. At dahil sa ayaw niyang mauwi sa wala ang plano nkya kailangan niyang ibaba muna ang pride niya at pumunta sai isa samg ataong kinasusuklaman niya ng sobra.

She's stuck in a current situation. Siya ang babaeng maraming pangarap, halos araw-araw ay may bago siyang plano kung ano ang gusto niyang mangyari sa future. Pero sa pagkakataong iyon ay tila nawalan na siya ng ganang mangarap. “Totoo pala na may mga pangarap tayo na kahit anong pursue nating marating ay hindi mangyayari. Maybe it’s destiny,” may pait sa tinig na wika niya.

Para maging masaya na ako. Kailangan kong magplano. Kailangan kong maghanda. Kailangan kong gawin ang lahat para matupad ang aking plano. At walang makakapigil sa akin.

ngiti kong sabi. Habang nag-uusap kami, ang mga plano namin ay tila nagiging mas konkretong ideya. Nag-set kami ng oras para mag-browse ng mga travel destinations sa susunod na linggo. Ang mga simpleng plano tulad nito ay nagbibigay sa akin ng kasiyahan, dahil alam kong ito ang magiging pagkakataon namin na magsama-sama nang mas mahaba.