Novel & Cerita A Goal Without A Plan Is A Wish

Hindi kami magtatagal ng walang kita. "Kahit anong gawin niyo, huwag kayong magpakahuli. Tiwala ako sa kakayahan niyong ayusin ang lahat. Kapag nagtagumpay tayo dito, magkakaroon kayo ng kaukulang gantimpala. Pero ngayon, gawin niyo ang dapat gawin at huwag maging sagabal sa plano." Matapos ang maikling pagsang-ayon, ibinaba niya ang telepono. Sa isip niya, marami pang hakbang na kailangang gawin upang maging matagumpay ang kanyang mga plano.

“Sa ganitong paraan, marahil ay hindi man lang natin makamit ang mga layunin natin makalipas ang tatlong taon.” “At saka, palagi itong tungkol sa paggawa ng mga bagay nang sabay-sabay. Kung madadapa tayo nang madadapa sa simula, magiging lampas sa imahinasyon ang kakulangan sa enerhiya at kumpiyansa, at mahihirapan tayong lumaki at lumakas.”

tanong sa akin ni Mother Cleofe. Umiiling ako habang natatawa na pinupunasan ang gilid ng aking mata. It feels as though once you've decided what you think you want to do, you're stuck. Someone once told me, if you're not working on pursuing that goal every day, then you don't want it bad enough. To some extent, I agree with that. "O siya, bago pa tayo mag-iyakan dito ay mauuna na kami sa simbahan para naman maayusan ka na." pagpapaalam nila sa akin.

Pagkatapos niyang marinig ang lahat mula kay Jacob, ay nawala ng biglaan ang galit sa kanyang mga mata, ngunit agad na napalitan ng determinasyon. " Now, that the first plan failed, we can't afford to commit another failure. " Tumango kaming lahat sa naging turan niya. " I have a plan in mind. This one will surely make our targets' guard down. " Aniya. Muling nagsalita si Jacob. " Kailangang makakilos na tayo ng mas maaga, upang masiguro nating mapupunta talaga siya sa atin. "

"Nung una akong pumasok sa business, ganiyan din ang nararamdaman ko sa bawat desisyon. Pero natutunan kong kapag maayos ang plano, mas maliit ang espasyo para sa pagkakamali." "Sana nga ganoon kadali sa totoong buhay ang mga plano," bulong niya, habang nakatingin sa bakanteng car seat ni Zion kung saan may nakasabit pang maliit na towel na may burdadong pangalan ng bata.

"Ang gusto ko lang sabihin sa 'yo ay naka-plano na ang buhay natin umpisa pa lang. Talagang, minsan, may kailangan lang talaga tayo pagdaanan na hirap sa buhay natin. Dahil kasama iyon sa plano ng Tadhana para sa atin para mas maging matibay tayong tao at para rin mahanap rin natin ang sarili natin." "Kaya, hindi mo na kailangan planuhin ang lahat ng bagay Keisha," mas lalong lumawak ang ngiti ng naka-salaming lalaki. "Dahil lahat, planado na. Daanan mo lang ang hirap na ito at hayaan mo ang tadhanang siyang magdala sa 'yo sa tunay mong destinasyon."

pinatigil ni Amara ang pag explain ni Katherine. Totoo nga naman, dahil kung gusto nila mapa-ibig ang target. Kailangan malaman ang likes and dislikes niya. Pero payari na ang powerpoint wala pa rin sila nakukuha na magagamit nila sa plano. “ Fine. Ano plano mo. wala pala tayo mapapala dito” Sinara ni katherine ang laptop. Tumabi kay Amara. Pareho sila nagisip.

Normal naman siyang tignan at walang pagbabago. "Is this a real wishing well? If I'm going to wish for something right now, are you going to grant it?" tanong ko at marahang hinaplos ang balon. Napabuntong hininga ako dahil wishes are not even real in the first place. Wishing is not enough to make our dreams into reality. If you don't do anything to make it happen, the wish will just be a bunch of words. "Oo naman, hangga't naniniwala ka, mangyayari't mangyayari iyon. Hindi naman agaran pero balang araw."

Grabe makatampo ang isang 'yon aalis nang walang paalam. Hindi ko nga alam kung tatalab ba o magiging successful ang plano namin ni Lucas. May mga negative na dahilan kung bakit useless ang pagplano naming pag selosin si Kaizen. Baka kasi nainis lang siya sa jung anong sinabi ni Lucas kanina.

Sayang naman kung ang pinaghirapan naming planuhin kagabi ni Diane ay mauuwi lang sa wala. Mabuti sana kung wala kaming effort na magpaganda at magplano ng mga gagawin ko para lang makuha ko ang gusto kong mangyari. Hanggang ngayon nga ay hindi pa rin ako makapaniwala na kaya kong ilagay sa alanganin ang magandang trabaho ko sa kumpanya kung sakaling mabulilyaso ako ngayon. Ang mahalaga ay nasubukan ko. In the words of my best friend: mas okay na ang sumubok kaysa magkaroon ng regrets in the future.