Novel & Cerita A Goal Without A Plan Is A Wish

“Iyan ang dahilan bakit pinapayuhan kita na gumawa ng mga plano sa lalong madaling panahon.” “Kahit papaano sa susunod na tatlong linggo, kainin mo ang gusto mong kainin at pumunta kung saan mo gustong pumunta.” “Kung hindi, hindi ka magkakaroon ng pagkakataon sa hinaharap…”

Sa totoo lang hindi naman ako naniniwala sa mga wish-wish na ito kapag birthday. Last year, nag-wish ako na magka kotse kami kaso wala namang dumating. Noong mga nakaraang birthday ko kung ano-ano ang mga wish ko pero hindi naman natutupad. Sana yumaman kami. Sana maging artista ako. Sana magkaroon na ng pinto 'yong banyo namin. Sana magkaroon na kami ng sariling poso para hindi na kami makikiigib.

Kung sakaling maging successful ang plano ko. Hindi ko naman idadamay sa mga plano ko si manang. Ano naman maaarig gawin ko sa kaniya? Puro masasamang bagay lang ang maaari kong gawin upang magamit siya sa mga plano ko at sa goal ko na makasela ang kasal.

sagot ko sa kaniya. Hindi ko maiwasang mapahiya. Siya masyadong goal-oriented samantalang ako, hindi ko pa talaga alam kung ano ang gusto kong gawin sa buhay ko. "You must have a plan. Time will not wait for you. You can also apply in GGC if you want," suhestiyon nito sa akin. "I will think about it."

Ang kanilang layunin ay tiyakin na ang bawat aspeto ng kanilang plano ay maayos na naisasagawa at walang nalalampasang detalye. “Ang pagpapalakas ng ating estratehiya ay magbibigay sa atin ng tiyaga upang magtagumpay,” sabi ni Nathan. “Tiyakin nating ang bawat hakbang ay maayos na naisasagawa.”

Pero hangga’t hindi ito bumabalik sa akin, wala akong silbi sa mundong ito. Ayokong mabuhay sa mundong ito na walang kahit na anong gustong abutin. Lumaki ako na laging may plano. Ni ultimong elementary pa lang ako ay problemado na ako kung ano ang kukunin kong course sa college dahil hindi lingid sa kaalaman ko na nagigipit kami sa pera. Lagi akong may sinusundang layunin. Mga layunin ko ang gumagabay sa akin at pumepwersa sa akin na gumising sa umaga. Kaya ngayong nawala sila na parang bula, hindi ko alam ang gagawin ko.

“Hindi natin magagawa ang anumang bagay nang biglaan. Kung gagawin natin ang anumang aksyon nang hindi maayos na pagpaplano, maaari tayong masaktan o mawala pa ang lahat.” Alam kong tama siya. Kahit na puno ng galit at pag-asa ang aking puso, alam ko rin na kailangan nating maging maingat. Kung gagawin natin ang mali, maaaring maging mas mahirap pa ang sitwasyon para sa amin at para kay Papa kapag siya ay gumising na. “May mga plano ba tayong naghihintay na magawa?” tanong ko.

Plano niyang tumakas. Nakokonsensya man na iwanan si Marcus ay wala na siyang planong umatras pa sa kaniyang plano. Desidido na siyang umalis. Sa dami ng trahedyang nangyari sa kaniyang buhay, wala na siyang ibang hangad kundi ang katahimikan. Gusto niyang magpakalayu-layo. Malayo sa mga taong nakakakilala sa kan'ya.

Sagot ko sa tawag ni mommy ng tumawag ito. “Sigurado ka ba sa plano mo? Ang goal nating ay kumpanya at hindi babae lang, Anak! Pwede mong makuha si Ava Pagkatapos ng kumpanya! Pag isipan mo ang gagawin mo! Baka hindi umayon sayo ang plano mo!” Nababahalang sabi nito. Akala yata ni mommy ay wala akong karagdagang plano kaya nag aalala ito.

“Gusto ko ’yang tapang mo. Pero minsan, hindi sapat ang tapang. Kailangan din ng plano.” Napakunot ang noo ni Brigitte. “Plano? Ano bang gusto mong palabasin?” Lumapit si Betty, halos magdikit na ang balikat nila. “Sabihin na lang natin… pareho tayong may ayaw sa iisang tao. At kung magsasama tayo, mas malaki ang tsansa nating manalo.” Hindi agad nakapagsalita si Brigitte. Tinitigan lang niya si Betty—mapanuri, nagdududa, pero sa ilalim ng lahat, ramdam niyang may pag-asa.