A Poem That Has No Title Novels & Stories

sagot ko sa kanya. “I’m Gavril, I already introduce myself to you earlier.” Sagot niya. Napailing-iling naman ako at natawa sa sinabi niya. “That’s actually a poem by Emily Dickinson. That poem means that it is actually nice to be nobody than to be somebody. People think that being alone means loneliness but being alone means that you just have more time for yourself and it is better to be that way.” Sagot ko. Napangisi naman niya sa sinabi ko.

At kasabay ng pagtayo ko mula sa madilim na sulok na ito ay ang pag-asa na unti-unting maghihilom ang sugat dito sa puso ko. Enrique drove me home. Tahimik lang ang biyahe but we sat in comfortable silence. Hanggang sa binuksan niya ang radio. Parang nang-aasar ang Universe. Hindi awit ang bumungad sa radio kundi isang lalaking nag-de-deliver ng makabagbag damdaming spoken word poetry. Ipinakilala niya ang titulo ng kanyang piyesa, Mga Basang Unan.

Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko nang makita siyang sunod-sunod na tumango tsaka walang-kurap na pinanood siyang umayos sa pagkakaupo. "The title of this song is ‘My therapy.’" With all smiles, he said while looking into my eyes.

A late night cup of rice. At ang tahimik na pangakong kahit walang label, nandiyan ka pa rin. Kahit sa trabaho. Kahit sa ulan. Kahit sa pagitan ng mga papel. Together. Even without the job title. Even without the words...

Sinabi ng magandang babae na nasa stage gamit ang hawak niyang mic na, “Ladies ang Gentlemen, ako nga pala si Penny at ako ang magiging host ng Poetry League ngayong tao. Magbibigay na ako ngayon ng isang tema na pagbabasehan ng lahat sa paggawa ng kanilang mga poem. At ang sinumang makagawa ng pinakamagandang poem ay makakatanggap ng titulong Gifted Hibiscus Scholar! Dapat niyong malaman na ang titulong ito ay ang pinakamataas na parangal na matatanggap ng mga scholar at literati sa buong New World!”

Nakahinga naman ako nang maluwag dahil sa pwede kong iliko-liko ang usapan namin para hindi mapunta sa mga libro na nasa cabinet ang kanyang atensiyon. "Talaga? Anong title?" "My Wordsmith. Ang ganda at the same time ang sakit ng kanta. Iyon kasi ang time na nagkahiwalay sila." "Ah, gano'n pala. Nagkabalikan naman sila. Iyon ang mahalaga."

Walang nakasulat sa libro. "Ano 'to, design?", tanong ko sa sarili. Ibabalik ko na sana nang parang may nahagilap ako sa huling pahina, binuklat ko 'yun ulit and there goes a poem at the 2nd to the last page of this empty book. "This emotion; Morbid to Forbid, heart reverberates at its crescendo, an ebony I don't mind staying to, an anecdote tale of aeons of waiting, eyes that never stopped from crying.

If it will be from the perspective of other people— that's so cruel. Hindi na ako muli pang nagsalita, wala na rin naman akong maisip sabihin. Hindi ko alam kung ano at paano. Hindi ko alam kung saan pa ilulugar ang sasabihin ko. It feels like I’m composing a poem and I don’t know how to execute it appropriately.

Dinampot ko ito at binuksan at nagsimulang magbasa. I saw rays of the sun, peeking on the mountain's peak. Trees are shaking slowly, as leaves falls on the shores of the river. I'm walking along with these woes. Filling the voidness beyond fullness. Still, I am nothing. Napakamot ako ng ulo dahil ang lalim ng mga linya ng tula, bagama’t naintindihan ko ang bawat salita pero ang kahulugan nito ay hindi ko mawari. Bumalik ako sa unang pahina nito, nais kong makita kung sino ang may akda ng tula. Pero nang sinipat ko ito ay walang nakalagay na pangalan.