A Tree Without Roots Chapter 52 Mga Nobela at Kwento

I whistle once again, this time way louder than the first one. The sounds of crows just filled the forest again. I whistled again, and this time, I gave my best to make it loud. It echoed in the forest. Nalamangan ng pangatlo kong sipol ang ingay ng uwak. Just like earlier, the wolf didn’t show up. I was about to leave the place when I heard a low whimper behind the dead tree on the ground. Is anyone there? I heard another whimper. It was like the thing behind the tree was in pain.

Napangiti pa ako ng palihim at guminhawa ang aking pakiramdam nang naramdaman kong tinapik nila ang likod ko. Swerte ko sa kanila. Buti na lang nandiyan sila. End of Chapter 5.

Narinig ko pa syang magsalita. " im not living in the past. Nor cant move forward. I am just afraid to do so." End of chapter 90

Sure as hell he felt that, too, didn't he? His dangerous silence, sudden outgo and obvious tensed body tells that he was disturbed by that unnamed spark, too. Holy fuck! Pilit niyang iwinaglit ang ligalig na iyon at itinuon sa paglilinis ng hardin ang buo niyang atensiyon. Linikom niya ang mga tuyong bushes sa ilalim ng Banaba tree na malapit sa hardin atsaka iyon sinunog.

Nakita kong naalarma si Frost sa maaringw mangyari. "Maica attack him, kayo lumapit kayo sa akin." Utos ni Frost at agad kaming sumunod. "Divine Roots." Sambit ni Maica kasabay ang pag-ilaw ng dyamante. Apat na malalaking ugat ng punong kahoy ang lumitaw mula sa lupa patungo kay Alexander. Hindi ito pinansin ni Alexander at ipinagpatuloy ang pag-iipon ng enerhiya sa dyamante.

Hindi niya alam kung anong mayroon sa kaniya, ano ngayon kung siya ang unang babae sa pamilya nila? Inilipat niya sa susunod na page ngunit naputol iyon sa part na nawala na siya. Ipapaliwanag na sana ang dahilan doon! Punit ang isang pahina ng libro na iyon kaya lalo lang siyang nainis. Isasara na sana niya ang libro ng makita niya na mayroon pang isang part ang libro. Last part. Natigilan siya ng mabasa ang nakasulat doon. Ngayon naiintindihan na niya kung bakit mayroong dalawang branch sa baba ng magulang niya sa family tree!

Wala kang karapatang masaktan. Slowly, I stood up, brushing the dirt from my knees and shaking out my skirt. My legs felt heavy, as if they were filled with lead. I turned back toward the house, but instead of going inside, I walked over to the old stone bench beneath the mango tree and sat down. The branches above me cast dappled shade, and the breeze carried the scent of ripening fruit and damp earth. It was a beautiful morning—peaceful, perfect—yet I felt as if I were suffocating.

Chapter 25: Sa Ilalim ng Isang Bubong Marikit Reyes Alam kong uulan nang malakas nang makita ko ang langit nang hapong iyon. Kanina lang ay maliwanag pa ang buong hacienda. Ngayon, halos wala nang araw na makikita sa pagitan ng makakapal na ulap. Unti-unting dumilim ang paligid habang ang mga puno ng mangga at niyog ay nagsisimulang yumuko sa malakas na hangin. Ang mga dahon ay nagsasayawan sa bawat bugso, at ang mga tuyong dahon sa lupa ay paikot-ikot na tinatangay papunta sa bukid.

U at dumagdag pa ang katahimikan ng buong paligid para mas lalo itong mag-mukhang nakaka-takot. Hindi na siya makapag-hintay pa na makitang nagpapatayan ang mga matitira sa larong ginawa niya para mabuhay. END OF CHAPTER 24

I cry in horror when his face are getting closer on mine, ang lakas na ng tili ko kaso tinakpan nya ang bibig ko, he use hand cuff at nag mamadali akong kinaladkad papasok sa kotse ko Nawalan ako ng balanse ng matumba ako sa lupa at nawala ang pag kakakapit saakin ni carlo, ang hapdi ng braso at balakang ko dahil sa pag landing ko sa lupa, all I heard is shouting and groans. Ilang sandali lang ay tumigil na yung ingay and a very delicate hands touch mine, I look up and I start crying hard. Inalis na ang posas sa likod ko and I hug him tight. It feels like I am traumatized again