Novel & Cerita Absolute Freedom

Sinamantala na nga nila ang pinagdadaanan ko noon tapos damay pa rin ako hanggang ngayon? "You love your freedom, right?" Naguguluhan man sa mga tanong niya ay tumango pa rin ako. I value my freedom so much pero kinailangan kong isuko para mailigtas ang mas maraming tao. At hindi naman ako nagsisisi sa nangyari dahil kahit papa'no, may kalayaan pa naman akong gawin ang mga bagay na gusto ko. "You love your freedom and I don't want to take what you love from you."

Kinabisa na niya ang lahat ng kanyang gagawin at bawat magiging pagkilos. Nakaramdam siya ng kasiyahan nang mapagmasdan na malapit na siya sa pader na kanyang aakyatin. "Freedom, at last!" ang nasa isip niya, dahil alam niyang makakatakas na siya sa sandaling maakyat niya ang pader at makatalon sa kabila iyon, "easy as abc," ang nasa isip niya na sinabayan ng pagsampa sa pader na humaharang sa kanyang kalayaan.

Na kahit wala sila sa tabi ko, dala ko pa rin ang mga aral na itinuro nila. At sa gitna ng pagod, saya, at pagkalito, bigla akong ngumiti. Kasi siguro, ‘yon ang tunay na freedom—hindi ‘yung wala kang rules, kundi ‘yung kaya mong pumili ng tama kahit wala nang nagbabantay. Kahit sandali lang. ---

matigas niyang sambit. “Try me, mi amigo. You might be surprised by what I could give you,” mapanghamon nitong sagot. “Freedom. I want freedom from this hellhole.” Alam ni Aylo na napakabigat ng kanyang hinihingi subalit nagpapakatotoo lamang siya sa sarili. Wala siyang ibang hangad kundi ang makalaya sa impyernong lugar na iyon at makasama si Lyv. Pagod na siyang mag-abang ng himala. Pagod na siyang umasa sa hustisya. Desperado na siya at handa nang gawin ang lahat makalaya lang siya. Subalit alam rin niya na imposible itong maibigay ng kausap. Kahit pa sabihing isa itong mafia boss.

"Nakabibilib ang mga babaeng ganoon. They can easily give themselves to someone they are attracted to without worries." "At ano ang nakakainggit doon?" "They are free." Bago pa niya napigilan ang sarili ay pinitik niya sa noo ang kaibigan na napa-nguso saka dinama ang nanakit na noo. "Ang depenisyon mo ng kalayaan minsan ay nakakainit ng ulo, Trinidad. Hindi dapat kinaiinggitan ang ganoong uri ng freedom. Could you please grown up? Malapit ka nang mawala sa kalendaryo pero ganiyan ka pa rin mag-isip."

“I’m fine.” Hindi ko alam kung bakit ko ginagawa ito. Kung bakit ako nagsisinungaling. Nanginginig pa rin ang aking mga kamay at patuloy sa pagpatak ang aking luha. Halos handa na akong ipagtapat ang totoo nang bigla siyang muling nagsalita. “Frey,” sabi niya, “You were right. About the whole freedom thing. Papa has never been this lenient with me in years. I went out yesterday by myself, do you know that? I can’t believe—”

“Minsan lang talaga, parang ang hirap tanggapin na kailangan nating isakripisyo ang ating kalayaan sa ngayon para sa kalayaang pangako ng hinaharap. Gusto ko na sanang makalabas nang walang kasama, bumili ng pagkain sa palengke nang hindi lumingon sa likod sa bawat hakbang, o dalhin si Cael sa pampublikong parke nang walang kaba sa dibdib. Parang nakakulong tayo sa sarili nating kaligtasan.” Inabot niya ang aking mga kamay at pinisil ito nang mahigpit, ang kanyang mga palad ay mainit at puno ng lakas na tila ibinibigay niya sa akin. “Tingnan mo ang paligid natin, Sophia. Hindi ito pagkakakulong—ito ay proteksyon. Ang tunay na pagkakakulong ay ang panahong kasama mo pa siya, kung saan wala ka

“You just control everything.” Silence. Heavy. Dangerous. But I didn’t stop. Because for the first time—I didn’t want to. “You watch me,” I continued. “You tell me where to go, what to do—” “For your safety.” “That’s not safe.” My chest rose and fell faster. “That’s control.” Julian’s gaze sharpened. “And what’s the difference?” “Freedom.” The word came out before I could stop it. And the moment it did— I knew. I crossed a line.

Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag sa kanya na ito'y isang hakbang para sa sarili kong kalayaan at hindi para sa pansariling kasiyahan. Naiiyak akong tumatawag kay Luis. Sa bawat pagtawag kay Luis, pakiramdam ko'y paminsan-minsan, nahuhulog ako sa bitag ng emosyon ko. Dala na rin siguro ng pag-aalinlangan, napagtanto ko na baka maging way ito sa tunay na nararamdaman ko. Hindi ko masiguro kung makakamtan ko ang freedom na gusto kong makamtan, pero alam kong ito ang unang hakbang para makuha ko iyon.

aniya para mas maintindihan nito ang tanong niya. Huminto ito, saktong dalawang hakbang na lang sana mababasa na ang mga paa nila. At mas malakas na ang hangin na humahaplos sa balat niya. Humarap ito sa kaniya. "Yes, gusto kong mag-relax. Totoong marami akong problema, hindi kasi madali ang maging CEO ng kompaniya kahit hindi pa ako official. Matic naman iyon, di ba? Kung sama ng loob naman, I'm done with that and that's why we're here to give thanks. I want to feel the freedom that I have now." Nangunot ang noo niya. "Freedom?" Awtomatikong pumasok sa isipan niya ang about sa relasyon nito at kay Avery.