Absolute Freedom Novels & Stories

madiin kong kinagat ang labi pagkasabi ko niyon. Naglahad sya nang yakap at tinanggap ko iyon. Malungkot akong nakatingin sa kawalan habang hinahagod nya ang aking likod. "Anak, hayaan mo na. Hindi mo mapipilit ang isang tao na mahalin ka pabalik. Narito ako, ang mga kaibigan mo. Hindi mo man sila masyadong kasundo ngayon ay alam kong hindi nyo matitiis ang bawat isa. Acceptance is the only way to be free and happy dahil kung patuloy kang magpapahatak sa mga 'paano kung', 'sana', at 'bakit' ay hindi ka magiging masaya." mahina akong tumango.

At sa mundong puno ng ingay at kasinungalingan— may dalawang taong piniling manatili sa isang simpleng prinsipyo: Ang katotohanan ay maaaring masakit. Ngunit ito rin ang tanging paraan para tunay na makalaya.

mahina kong sagot, halos pabulong. He nodded, satisfied. “Good. Lunch will be served here. After that, we have business to attend to.” Napakunot ang noo ko—anong business? Ngunit hindi ko na naitanong. He sat down on the sofa, crossing his legs, and regarded me. “Come here,” he ordered. “Sit.” Lumapit ako, naupo sa tabi niya, pilit pinapakalma ang sarili. He looked at me, his gaze unreadable. “You need to understand the difference between freedom and privilege. Here, you have privileges because I allow it. You are not free. Don’t ever mistake one for the other.”

Hinarap niya si Aiden at tiningnan ito nang diretso sa mga mata. “Haharapin ko si Mommy. Mahirap, pero gagawin ko because I want to get the freedom I want—the freedom that’s real. Hindi freedom na panandalian, Aiden. Hindi iyong nakatali pa rin ako sa takot habang iniisip ang mga bagay na iyon. I want a freedom; I badly want to have a freedom so I need to face everything." Bahagyang nanginig ang boses niya sa huli, pero hindi siya umiwas ng tingin.

Sinamantala na nga nila ang pinagdadaanan ko noon tapos damay pa rin ako hanggang ngayon? "You love your freedom, right?" Naguguluhan man sa mga tanong niya ay tumango pa rin ako. I value my freedom so much pero kinailangan kong isuko para mailigtas ang mas maraming tao. At hindi naman ako nagsisisi sa nangyari dahil kahit papa'no, may kalayaan pa naman akong gawin ang mga bagay na gusto ko. "You love your freedom and I don't want to take what you love from you."

Kinabisa na niya ang lahat ng kanyang gagawin at bawat magiging pagkilos. Nakaramdam siya ng kasiyahan nang mapagmasdan na malapit na siya sa pader na kanyang aakyatin. "Freedom, at last!" ang nasa isip niya, dahil alam niyang makakatakas na siya sa sandaling maakyat niya ang pader at makatalon sa kabila iyon, "easy as abc," ang nasa isip niya na sinabayan ng pagsampa sa pader na humaharang sa kanyang kalayaan.

Na kahit wala sila sa tabi ko, dala ko pa rin ang mga aral na itinuro nila. At sa gitna ng pagod, saya, at pagkalito, bigla akong ngumiti. Kasi siguro, ‘yon ang tunay na freedom—hindi ‘yung wala kang rules, kundi ‘yung kaya mong pumili ng tama kahit wala nang nagbabantay. Kahit sandali lang. ---

matigas niyang sambit. “Try me, mi amigo. You might be surprised by what I could give you,” mapanghamon nitong sagot. “Freedom. I want freedom from this hellhole.” Alam ni Aylo na napakabigat ng kanyang hinihingi subalit nagpapakatotoo lamang siya sa sarili. Wala siyang ibang hangad kundi ang makalaya sa impyernong lugar na iyon at makasama si Lyv. Pagod na siyang mag-abang ng himala. Pagod na siyang umasa sa hustisya. Desperado na siya at handa nang gawin ang lahat makalaya lang siya. Subalit alam rin niya na imposible itong maibigay ng kausap. Kahit pa sabihing isa itong mafia boss.

"Nakabibilib ang mga babaeng ganoon. They can easily give themselves to someone they are attracted to without worries." "At ano ang nakakainggit doon?" "They are free." Bago pa niya napigilan ang sarili ay pinitik niya sa noo ang kaibigan na napa-nguso saka dinama ang nanakit na noo. "Ang depenisyon mo ng kalayaan minsan ay nakakainit ng ulo, Trinidad. Hindi dapat kinaiinggitan ang ganoong uri ng freedom. Could you please grown up? Malapit ka nang mawala sa kalendaryo pero ganiyan ka pa rin mag-isip."

"Bakit hindi mo sinabi sa akin ito noon? Bakit ngayon mo lang ako pinapaniwalaan sa lahat ng ito?" "Sa mga ganitong sitwasyon," sagot ni William, "minsan kailangan mong makaharap ang mga katotohanan upang maging malaya." "Malaya?" Halos wala nang lakas si Fatima. "Kung ganito ang kalayaan, mas mabuti pang manatili ako sa kadiliman."