Novel & Cerita Acceptance And Moving On Quotes

sagot niya. “Yes, I know and it’s sad. May mga pagbabago na masakit, kahit na nararapat, pero masakit.” Hindi na niya ako sinagot. Tumahik kaming dalawa nang ilang minuto. Madali naman kasing mag-move on, e, ang mahirap ay ang makalimot at ang pagtanggap sa mga nangyari. It’s hard to forget the memories that resemblance your relationship with the person, and it’s hard to accept the reasons behind it. Another thing that I can’t control and a circumstance that I should accept and let it happen. I can’t do anything but to mourn. Alam ko namang masaya si Rein, pero pwede bang masaktan sa kaligayahan niya? Hindi naman yata ako masamang tao, ‘di ba? Pwede naman kasing kaibigan lang kami, e. Bakit

“Tama si Vinz. Hindi madaling mag-move on, pero kailangan mong simulan. Kailangan mong tanggapin na may mga bagay na talagang hindi na mababalik, kahit gaano mo pa kagustuhin. At baka oras na rin para i-focus mo na lang ang sarili mo sa mga bagay na makakapagpasaya sa’yo.” Napaisip si Lovely. Alam niyang tama ang mga kaibigan. Kailangan na niyang kalimutan si Jethro. Pinili niyang itago ang sakit, ngunit ngayon, kailangan niyang harapin ito nang buong tapang.

Maya Maya pa ay agad naman akong kumalma, nakatingin lang ako sa puntod ni daddy, nakatulala. " Wife.." Di ko Naman tinapunan ng tingin si Akio, Umupo Naman Siya sa gilid ko at inakbayan Niya naman ako. " Sometimes things doesn't work according to your plan, It's hard to let go-- It's harder than what's other people think. Sobrang sakit din to the point na kamumuhian mo Ang lahat but trust me time will heal you, time changed everything...even though it's not the same anymore. Because even you cry hard you'll scream hard, di mag w-work lahat ng yan kahit luluha ka ng dugo it doesn't change anything. Acceptance is hard but just try to Gradually accept it. "

Ngunit ang mahalaga ay ang leksyon na maiiwan. Leksyon na hububog sa pagkatao ng bawat isa. Masakit man pero iyon ang katotohanan na dapat tanggapin. Accepting and embracing the pain is the way to move on. Hanggang isang araw ay gigising na lang na wala na ang kirot, ngunit ang alaala at leksyon na natutunan ay mananatili at maging baon at paalala sa bawat araw. “He does not love you!”

“How may I help you?” Umawang ang labi nito sa dire-diretso kong tanong. Tahimik na lang akong napailing at huminga nang malalim. “Teach me how to move on from them then, because it’s so hard to forget them,” mahinang saad ko, tapos nalungkot na naman. “Bro, hindi mo naman sila kailangang kalimutan eh. You just have to accept, know the word acceptance,” ani Carlo at naupo kaya naman huminga ako nang malalim.

It’s better to be alone than to be with someone who makes you feel alone. The only way to move on is to letting go completely. THE END

"Mararamdaman ko lang ulit yung sakit." "Akala ko ba naghilom na?" "Bumukas ulit 'yung sugat." "Magmove-on ka na kasi," she sighed. "Nakamove-on na ako, but he came back in the flesh as nothing happened." Mabilis kong isinuksok sa loob ng bag ang laptop. "That's not what I mean. Moving on doesn't always mean moving forward without him. It also means acceptance. Acceptance na wala na kayo."

Pero may isang bagay kang puwedeng gawin. At iyon ay ang magpatuloy. You need to move on to move forward to your future. Dati, galit na galit ako sa tuwing maririnig ko ang salitang move on. Para bang napakadali lang sabihin. Para bang isang araw gigising ka na lang at mawawala na lahat ng sakit. Ngunit habang tumatanda ako, unti-unti kong naunawaan ang tunay na kahulugan nito.

Mahiyain at maingat na nagsalita si Layla, "Ate, hindi ko po sinasadyang muling buksan ang mga sugat ninyo." "Ayos lang 'yun, Layla," sagot ni Isabela. "Kasama kita sa samahang ito, kaya may karapatan kang malaman ang katotohanan. Bukod pa rito, hindi maiiwasang makaharap tayo ni Viviane balang araw. Ang pagkilala sa sarili at sa kalaban ang susi upang manalo, hindi ba?" "Opo! Tama po kayo, Ate! Susunod po ako sa inyo nang buong puso, at tatalunin natin si Viviane! Kayo po ang tunay na winner!"

I wished I could tell her everything. Every single detail. Every morning I forced myself out of bed because I couldn't afford to stop living. Because my parents no longer had the chance to. I swallowed those words. Especially because what I was saying wasn't only for myself anymore. It was also for her. "That no matter how bad your past is, you can still move on from it if you're willing to replace it with something better. Sometimes it's good to let go and create new memories that you can cherish in the future."