Advice Para Sa Mga Taong Depressed の小説・ストーリー

Jackson said while smiling. "Jackson, make sure she will cut down caffeine and alcohol. Dalasan na lang niya ang pag-inom ng tubig. She also needs to do regular exercise. You should buy some fruits and drinks that are rich in electrolytes para makabawi siya agad ng lakas. Balanced diet pa rin ang key. Also, date her more often. She needs to divert her attention to things that will make her heart happy. For now, let her take a rest and please, don't mention anything regarding the thing which caused her depression," suhestiyon ng doktor.

Two years later... “How is she?” “She's not okay. She's experiencing depression.” “Is there a cure? Can she make it” “I don't think so. There's no cure in depression. The only way para ma-realize niya na nag e-exist pa siya sa mundong ‘to is to make her feel that she's not alone. That you're with her.” “Paano ko magagawa iyon? Hindi ko siya makausap ng maayos. She's always out of her mind. Para siyang baliw. What if, ipa-rehab ko siya? Maybe, it works.”

Nahinto si Miguel sa pagtawa ng makita ang seryosong mukha ni Mike. “Depression is not a joke!” may diin ang pagkakasabi ni Mike. Biglang tumuwid sa pagkaka-tayo si Miguel dahil ngayon lang niya nakitang ganito kaseryoso ang kaibigan. “Depression, particularly major Depressive Disorder, is a clinically recognized mental health condition. It can severely impact emotional and physical. Pati pakikisalamuha sa ibang tao, apektado rin. Hindi nila kagustuhan yun dahil hindi nila kontrolado ang emotion nila. Kaya hindi mo dapat pinagtatawanan ang seryosong bagay na yan.”

Ngiting totoo pero halata din sa mga mata niya ang pagod. “Kung iniisip mong baliw ka dahil dadalhin ka naming doon, you’re wrong Monica. Dadalhin ka namin doon para magamot ka, ang depression ay hindi basta sakit, alam mong pwede kang mamatay. Hindi sa virus, kundi sa sarili mong iniisip,” tumingin ako sa kamay naming ni tita. Parehas sila nang kamay ni mama, pero ang sa kanya ay mas malambot pero maugat.

umaasam na saad ni Kael sa bagong kaibigan. "Sa pagkakaalam ko ha, base sa karanasan ko at sa mga nakikita ko rito. Karamihan sa atin ay tuluyan na itinakwil ng kanilang mga pamilya. Hindi naman sa sinasabi ko na panghinaan ka rin ng loob. Ang sa akin lang ay huwag kang masyadong umasa at baka dibdibin mo dahil ayaw mong tanggapin ang katotohanan. Gaya ng sabi ko, patibayan ng loob dito. Kung mahina ka ay hindi ka magtatagal. Pangunahing kalaban natin dito ay depression." Mahabang pahayag ng lalaki.

Tumalikod ako at humarap sa may pader. Napagod na ako sa kakaiyak at nagste-stress eating ako ng itlog. Ano naman ngayon? Mas mabuti nga ito kaysa ma-dehydrate ako sa kaiiyak. At kung ganitong depress ka at nais mo lang makalimot, buntis na agad? At isa pa, baliktad talaga ang oras ko kahit noon. Hating gabi akong gising habang tulog ako sa umaga. Marahil ay nasanay ako sa oras sa ibang bansa kaya ang katawan ko na mismo ang naghahanap sa oras ng pagtulog ko.

Saglit akong natigilan bago nagpatuloy, "Ang kapatid ni Maica ay pinatay ng opinyon ng publiko. Siya ang biktima, ngunit nagpadala pa rin ang mga tao sa kanya ng mga korona ng patay... Ilang babaeng artista na ang naitulak sa depresyon at pagpapatiwakal dahil sa panghuhusga ng publiko. Hindi ito kasingdali ng iniisip mo. Kapag ikaw na depress ng dahil sa pamba-bash ng mga tao hindi mo ito kakayanin. Dadapuan ka ng depression"

Isang taon na rin siyang hindi nagsasalita at inisolate ang sarili. "Pare, tara kumain muna tayo, parang masarap kumain ng pagkain dito ngayon." Aya ko sa kanya. Sinigundahan naman agad ni Seb sabay tapik sa kanyang balikat. Nauna akong tumayo at iniabot ang aking kamay sa kanya. He's suffering from severe depression and anxiety. Napabayaan na niya ang kanyang sarili, humpak na rin ang kanyang mukha at pumayat siya ng konti.

SOMETIMES the best things in life were unexpected. Sobrang na-guilty ako sa pagtatangka kong mag-suicide. Masyado akong nilamon ng lungkot at galit. Hindi talaga biro ang depression at anxiety. Sobrang suwerte ko na rin na nakilala ko si Dr. TJ Montealegre. Nang dahil sa kaniya ay unti-unti kong nilalabanan ang depression at anxiety ko mula nang namatay si Mama. Libre lahat ng mga medications at pagpapakonsulta ko sa kaniya. Nakakahiya man pero sobrang nagpapasalamat ako sa kabutihang mayro’n siya. Nakikitira din ako sa bahay niya lalo na’t hindi ko kayang tumira nang mag-isa sa bahay namin ni Mama at parang masisiraan lang ako ng bait at baka kung ano rin ang maisip kong gawin.

Niresitahan naman ito ng anti-depressant at ilang pang mga kailangang gamot, pero ayon sa doktor, sa mga ganitong sitwasyon, ang katawan lamang ang makakagamot sa sarili niya. Ang kailangang gawin ay alagaan lamang daw ito, unawain, ilayo sa stress at mga bagay na makakapagpaalala sa sanhi ng kanyang kalungkutan, at bigyan ng lubos na atensyon at pagmamahal.