Ai Hoshino Eyes 소설 & 이야기

Dahil isa itong high-tech eye glasses ay kaya nitong ma-apektuhan ang utak ng isang tao, nagagawa nitong ibigay ang reaction na dapat maramdaman ng biktima, kaya nakakaramdam sila ng sakit kahit hindi naman totoo ang nakikita nila. Cool isn't it? Inilabas ko ang silencer na palagi kong dala tsaka iyon itinutok sa mga men in black at walang kurap silang pinag-babaril sa ulo na agad nilang ikinamatay. Nang balingan ko ng tingin si Nicholas Vicente na siyang pinuno ng B.S organization ay nakita kong umaagos na rin ang dugo mula sa mga mata niya na mukhang nabutas na dahil sa marahas niyang pagkutkot dito.

Kabanata 6 A PAIR OF menacing hazel eyes with gold flecks bored into her the moment she stepped inside of Goldfinger Ink Hub. Those eyes seemed so unhappy upon seeing her— her outfit rather. Hindi pa nakuntento ang naaalibadbarang mga mata na iyon at makailang beses pa itong iniksamen ang kaniyang kasuotan na waring isa siyang takas sa asylum.

Meron siyang mahinang ngiti sa kanyang mukha, pero ang kanyang mata ay sobrang nanlalamig na madali mong mapapansin na siya ay ordinaryong tao sa unang tingin. Katapat niya ang isang babae na mukhang nasa kanyang twenties na may normal na V-shaped na mukha at maliwanag na pulang labi. Meron siyang payat na katawan at pares ng diretsong binti, na nagpapasaya sa mga tao sa isang tingin. Ang maputlang mukhang lalaki ay malinaw na isang top na talento ng Shinkage Way ng Island Nation, si Naoto Takei!

Nakangiti siya pero may mga luhang tumutulo mula sa mga mata niya habang pinapanood ang paglipad ng mga ito palayo. Pinunasan lang niya ang mga luha niya, saktong nangibabaw ang boses ni Hivo. "The first plan is done..." anito, "so can we proceed to the next step?" Nasa bulsa nito ang mga kamay. Binalingan niya ito ng tingin, tila ba ang kontrata ang tinutukoy nito. Nagtama ang kanilang paningin, naniningkit naman ang mga mata nitong suot ang tila sarkastiko at madilim na titig.

still no respond. Inabot ko ang balikat niya at bahagyang niyugyog. Wala pa rin. Hinawi ko ang natutuyo na niyang buhok. Dalawang kamay upang makita ko ang mukha niya. Iniangat ko rin ang kanyang baba. Pero napatda ako sa nakita. His bloodshot eyes are looking directly at me now. Natulala ako. Bakas pa ang luha sa palibot ng mata niya. He cried.

Boses iyon ni Athalia. Gusto niyang buksan ulit ang mga mata para makita ang kaniyang anak pero hindi na niya kaya. Mas lalong bumibigat ang kaniyang paghinga dahil pilit siyang hinihila ng antok. Bakit ganoon? Tuluyang nagwagi ang dilim at muli siyang hinila sa malalim na pagkakatulog. Hapon nang magising siya, muli ay dahan-dahan niyang binuksan ang mga mata. Noong una, nanlalabo pa ang kaniyang paningin, pero unti-unting nakakapag-adjust na iyon.

Anong naisipan ng gunggong na 'to at uminom ng hard? Knowing Seiichi, hindi siya umiinom ng hard liquor kapag oras ng trabaho. Maliban na lang kung may problema siya. May problema kaya ang Hapon na 'to? Bigla ay napalitan ng pag-aalala ang inis ko sa kan'ya, kung kaya't ang alak sanay ay tutunggain niya ay inagaw ko at nilagok ko ng diretso. Napangiwi pa ako nang maramdamang gumuhit ang pait niyon sa lalamunan ko. Sa gilid naman ng mga mata ko ay nakita kong umarko ang kilay ni Heinz habang nakatingin sa akin.

So secured. Hindi ko rin maintindihan bakit nakakaramdam ako ng kapayapaan sa ilalim ni Lazarro. Parang walang kayang manakit sa akin ngayon dahil naririto siya... Prinoprotektahan ako. I look up. He is looking at me-Intensely. Worry are very evident in his ocean blue eye and white eye. The world shrank until there was only his eyes, looking at me full of calmness and softness.

I’m sure nahalata niya na nanghina ang tuhod ko nang bahagya, para mabawi ko ang aking proud image ay nakipagtitigan ako sa kanya. Tingnan natin kung hindi ka mailang. I am sure lilihis ka nang tingin gaya ng lagi mong ginagawa. What the heck? Halos isang minuto na pero hindi pa rin siya lumilihis ng tingin. Talagang hiahamon niya ako ah. This is not good, the eye, especially the cornea, starts to dry out after just a minute or two. One of us must look away or blink! That somewhat should be dean.

Kahit halata ang panghihina, nanatili itong alerto at kalmado habang tinatahi ang sariling sugat. Amber’s eyes widened. Her breath caught in her throat. Kilala niya ang lalaking nakaupo sa kama, sugatan. Pero hindi niya aakalaing makikita niya ang lalaki sa gano’ng itsura. “Mr. Yoshiro?!” Tila naring ng lalaki ang boses ni Amber kaya nag-angat ito ng tingin. Hindi man niya alam kung nasaan ang babae pero agad din itong nagsalita.