Ai Hoshino Eyes Novels & Stories

Hindi ko maalala na may ganito sa kama ko. Napakunot ang noo ni Hiraya at ayaw pa sanang magising, pero dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata. Pag-angat ng kanyang tingin, nakita niya ang isang napaka-mahinhin at maamong mukha sa kanyang harapan. Nakapi­kit pa rin ang mga mata ng lalaki, banayad ang kanyang paghinga, at tila may bahagyang ngiti sa sulok ng kanyang labi.

May diing himutok ko. Sinusundan lang siya ng mga mata ko at sa likod ng utak ko sina-sabunutan ko na siya. "Sorry," Muling sambit nitong nagtama ang mga mata namin sa pagtayo niya. "This isn't a track and field. You are in the corridor, Miss Eyeglasses." May iritang saad ko. She's wearing a glass with a black frame, but I still managed to see her blue orbs that took my attention a speck, perhaps for having mixed blood, a foreigner pero di sapat yun para palagpasin ko ang nangyari.

Halos lumakas na sana ang loob ng ibang samurai at handa nang sumama sa isang desperadong pagsugod, pero ang pampalakas ng loob na sigaw na iyon ay naging hiyaw ng sakit. Pagharap nila sa samurai, natakot sila nang makita ang dugo na umaagos mula sa mga eye socket nito habang ang mga sigaw niya ay nakakakilabot pakinggan! Sobrang karumal-dumal ng eksena kaya napaduwal si Yoshitaka habang napaiwas naman ng tingin si Kokomi sa takot.

Matangkad din ‘to, makapal ang kilay, at mala-dagat ang kulay ng kaniyang mga mata—ocean eyes. Hindi rin nalalayo ang kaniyang katawan kay Helios. Pareho silang may malapad na katawan, at depina rin ang kanilang mga muscle na halatang inaalagaan. Mapula rin ang labi niya, at nakaaagaw nang pansin ang lip piercing niya sa tuwing natatamaan ng araw, o liwanag—kagaya rin nang dalawang hikaw niya sa kaniyang magkabilaang tainga. May kasama siyang babae, at hindi ko mawari kung bakit parang wala ‘to sa mood. Ni hindi ‘to lumingon sa akin, at parang mabigat din ang awra niya.

Ang kanyang buhok na hanggang balikat ay maluwag na nakatirintas at nakahiwalay sa isang gilid na may isang bilog na maliit na korona ng bulaklak sa ibabaw ng kanyang ulo. Ahrio couldn’t take his eyes off of her and like fate, her eyes found his. She smiled at him, her soft features making the room seem brighter and more magical in his eyes and all he could see is her. Like a slow-motion scene in a movie as she walks, garnering the attention of people Hindi man lang niya napansin na naubos na niya ang inuming hawak niya habang panay ang tingin nito sa kanya.

He is wearing a light-colored, a white or pastel open-collared shirt, with a set of mysterious green forest eye, making him appear both authoritative and approachable. Hindi ko mawari pero pamilyar sakin ang mga mata niya maging ang pagdaan ng kakaibang emosyon sa mata niya ay pamilyar sakin. Subrang lakas rin ng kabog ng dibdib ko, hindi ko alam kung bakit. “Baka naman matunaw ‘yan siya… Naku! Naku! Alam kong gwapo yan si Uno, pero kalma ka ate ko!” bulong ni Glaiza na nasa tabi ko.

Lalapit sana yung isa para sabunutan ang nakayuko at umiiyak na si Sofia kaso hindi ito natuloy dahil sa sinamaan ko siya ng tingin pero nagulat ako sa naging ekspresyon niya. "H-halimaw!" sigaw nito at naglakad paatras, natumba pa nga siya. Natigil yung tatlo sa pilit pagsugod kay Yosh na napatingin sa babae na sinamaan ko ng tingin. "Halimaw siya... Nag-iba ang kulay ng mga mata niya," anang nito na kinatingin naman nila sa akin. "Her eyes were in normal color..." anang nung isa.

Oo, may paraan ang Shanghai para gawing tanga at kulay abo ang pagpapahinga ng mundo. Lumipat na naman ang mga mata ko sa mukha niya. Muntik na siyang gumanda sa excitement. Ang pagkakita sa kanya mula sa gilid, nang walang salamin sa daan, ay isang paghahayag na ang kanyang mga mata ay napakaganda. Akala ko sila ay kayumanggi, marahil dahil hindi ako nagbigay ng maraming pansin. Ngayon nakita ko na sila ay isang napakagandang hazel. Ang kumbinasyon ng berde, kayumanggi at ginto ay kumikinang sa sikat ng araw, at sa isang walang hanggang segundo, nabihag ako.

At mga kasama sa bahay naman ay hindi magkamayaw sa pagsunod sa aligagang utos ng mga amo. Gusto sanang tumulong ni Hella ,pero hindi siya hinayaan ng kangyang mga magulang at pinasamahan na lang si Aki sa kanilang sala. And Aki is beside her,she was leaning her head on his shoulder. While Aki is caressing her face,kaya napapikit siya. “ Your eyes,it’s so puffy.” Mahinang bulong nito,napatango siya. Sa sobrang maga ng mata niya ay nahihirapan pa siyang dumilat.

Tingin ko tuloy para siyang si Goku na naka super saiyan. Kahit mukhang kalmado ang tindig at expression niya, feel na feel ko ang hindi magandang aura niya ngayon. She turned to Viah and looked at her again. Ako naman ay titig na titig sa mukha ni Zenice dahil hindi pa rin ako makapaniwalang nakikita ko siya ngayon. I saw her eyes slowly looking down on Viah's lips. Lagot.