Akala Ko In English นิยาย & เรื่องราว

Dzuh? “Are you okay? Aren’t you comfortable? Look, it’s just me, okay? You can eat everything here. I don’t mind. Akala ko ba komportable ka na sa akin? Kung sa pagkain lang wala namang problema kahit mag-ubos ka pa nang mag-ubos ng pagkain.”

Nako naman "Stop touching me Honey..I'm not sick or what"Kalmadong Saad ni Mama na mas Lalo kung kinagulat ..Sh*ta kanina pa to siya English ng English sa pagkaka-alam ko ay hindi ito masyadong marunong mag English dahil hanggang Elementarya lang daw siya nong siyay nag aaral dahil nga sa kahirapan pero hito siya parang Isang professional kung magsalita ng English,and may accent pa ...My god Nanay ko ba ito "Mama may amnesia kaba? Nakalimutan mo kase atang mahirap Tayo eh"Saad ko kay Mama at tiningnan siya ng seryoso habang naka pamaywang...

“Akala ko… nasa England ka.” Walang pormal na tawagan, at hindi tinukoy kung sino ang “ka,” pero alam ng lahat na kay Agatha iyon patungkol. Ano ang dapat sabihin ni Agatha? Kung alam lang niyang dadating si Noah, hindi na sana siya pumunta. Katulad ng dati na habang masaya si Noah na kasama ang mga classmate niya sa small gathering siya ay nasa bahay lang.

sigaw ko sa kaniya pagpasok niya sa loob Tumingin lang siya saakin at nagpatuloy sa pagpapaandar sa kotse niya Pinanlakihan ko siya ng mata at butas ng ilong at dinuro "You don't have my,ano... Ano you don't have my"napakamot ako sa ulo dahil Hindi ko alam Ang English non Ano bayang ano? Ginulo ko ang buhok ko"ahh Basta hindi mo ako puwedeng isama ibaba mo ako diyan sa Kanto,alam mo bang nag pa kahirap ako sa pag aalaga sayo kagabi dahil may lagnat ka tapos ito ang igaganti mo saakin,you're a--- ahh"napatigil ako sa pagsasalita at malakas na sumigaw ng bigla siyang nag preno

giit nito at bago pa ako makasagot ay sumingit na si Kayla. “English na naman. English ka ng english,” sita niya sa anak ko kaya mas lalo dumaan ang inis sa mukha ng bata. “It’s not my problem if you can’t understand!” “Aba! Tatlong taon lang ba talaga ‘to? Wow, lumalabas na talaga ang namanang ugali—” sabi ni Kayla kaya kaagad ko siyang pinatigil bago pa siya may masabing mga bagay na hindi dapat sabihin sa anak ko.

Actually until now 'di ko parin alam kung bakit nga ba kami nagaway. "How many times do I need to tell you that I'm not mad at you?" Straight english n'yang saad kaya muntik nanamang dumugo yung ilong ko.Akalain mo yun ang galing magenglish nung nakikitira lang sa bahay ko.

Akala mo kung sino kung makapagsalita. "I don't know how to cook." sabi ko. She gasped. She look at me as if I'm a fool. Akala mo naman marunong din sya. Mamomroblema ba kami ng ganito kung marunong din sya? "Ano lang ba ang alam mo?" "Kumain." honest kong sagot. "errrgh." she rolled her eyes heavenwards. Tiningnan ko sya taas baba. "Bakit ikaw? "

tanong pa niya. “Daks? Anong daks?” tanong ko ulit. “Sa gay languange, ang salitang daks ay malaki. Malaki ba ang burạt niya?” tanong pa ni accla habang mahina ang boses. “Well, para sa gaya niyang pinoy, oo, kakaiba ang ganoong size ng pagkalalạke,” sagot ko naman kaya nakita kong nagtaka siya.

Basic. "What? My God! What the heck? Proud na proud ka pa talaga sa english mo, huh? Magkaibigan nga kayo, 'birds of the same feather flock together!" Pinandilatan niya pa kami ng mata at ipinaypay ang kamay upang mahimasmasan siya. Bakit mali ba ang english ko? Parang tama naman ah?

Akala ko talaga ayos na pero hindi pa din pala. Why? How can I say? It's easy to say, it is because hindi niya ako maalala. Nagka amnesia siya dahil sa aksidente na hindi namin inaasahang mangyari. Yung araw na kung kailan nagkaayos kami ay iyon din ang araw na naaksidente at nagising nalang siya na wala ng maalala.