Novel & Cerita Alamat Ng Manok

Pinatakbo niya ang kanyang wheel chair papalapit sa akin at pinaupo ako sa sala. Wala ng pag aatubiling tinanong ko siya tungkol kay Manang Violy. Hindi pa ako nagpakilala sa kanya ang pagpakilala ko ay kaibigan ako ni Alexander. Sabi niya ay taga Cagayan De Oro City raw si Manang, mayroon daw itong anak ngunit hanggang ngayon ay hindi niya na makita. Sangkot raw dati si Manang at ang kanyang asawa sa sunog, namatay ang kanyang asawa ngunit siya at ang kanyang anak ay nakaligtas.

"High school graduate lang po ako. Hindi ko na rin po kasi ninais na mag-aral pa simula nang mamatay ang mga magulang ko. Sa ngayon po ay nagtatrabaho ako sa isang bakeshop na malapit sa amin. Dalawa na lang po kami ng kuya ko ang magkasama sa buhay dahil wala na po kaming mga magulang." "Okay sige salamat sa pagsagot sa mga katanungan ko. Naghahanap pa kasi kami ng magiging kasambahay rito. Hindi naman kasi puwede si Maribel dahil may trabaho siya kaya kapag may oras lang siya nagpupunta rito. Kung sakali sana, kung gusto mo lang naman ay puwede kang pumasok rito. Wala kang poproblemahin dahil libre naman lahat rito. Maaari ka ring dito mag-stay in dahil may mga kuwarto naman para sa mga ka

Diba? "Manok." "Oyy Ken mali ka sisiw yun hindi manok, wag kang ano dyan." "Wag mong ibahin yung usapan Trix." "Ah basta aalis parin ako, aalis nalang ako pag umalis ka na para di mo malamang aalis ak... ayy putangina ayan tuloy nasabi ko!" Inis kong kinamot ang ulo ko, ano bayan nagiging bobo na ako. Dapat diko sinabi yun para di nya malaman hayst!

tanong ni Manong. "Ahmm! Ayos naman po Manong sa lugar namin," sagot ko. "Saan nga ba ang bayan mo Ineng. Kami sa Bauan" ani niya. "Ako rin po ako Manong. Talaga po, saan po kayo roon? Nakakatuwa naman po na may kababayan pala ako." ani ko. "Sta. Rosa," sagot niya. "Talaga po, taga roon rin ako." nakangiting sagot ko.

Gusto kong kalimutan ang lahat ngunit hindi maaari. Ganito na talaga ang buhay ko. Bumili ako ng bente pesos na fishball at kikiam. Napakasarap! "Saan ka nakatira, iha?" tanong ni Manong. "Diyan lang po sa Central," sagot ko habang ngumu-nguya. Ang sarap! Bakit kaya naitanong ni Manong kung saan ako nakatira? 'Di bale na. "Bitiwan mo na ako, Vaughn! Bingi ka ba?" sigaw ng isang babae kaya't napatingin kami sa kaniya.

Argh! Alam kong sinisiguro ni Fei na hindi talaga kami makikilala ng mga kakilala namin. This gonna be an exciting night kahit na nga labag sa loob ko ang gawin ang bagay na 'to. This is my birthday and this gonna be my night! Let's party! Narito kami ngayon sa isang exclusive bar ng Manila, located at 8464 Kalayaan Avenue, Makati City. Ang Nokal o ang tinatawag na North of Kalayaan.

ohh paano mag isa kang pupunta dun sabi nya habang naglalakad kami, oo sanay na ako sagot ko, sya sige dito na ako lynne, sige sagot ko. Nakarating na nga ako sa sakayan ng dyip papuntang bayan ng Malabon dun ang pwesto namin na palengke. Pagdating ko sa palengke natanaw ko nga ang aking kapatid na nagaayos ng aming mga paninda, may bumili siguro kaya nagulo ang pagkakaayos ng mangga. Oh te dito ka na pala sabi nya ng nakalapit na ako, wala kang dalang meryenda? wala sagot ko, maaga pa para sa meryenda alas dos pa lang, hindi ka ba nananghalian? tanong ko, kumain naman ako kala ko lang may dala ka, gutom ka na nga, bili nalang ako gusto mo? hayaan mo nalang ate mamaya lang pagdating ni Manan

Lahat kami napatingin din sa kanya. Nagkamot muna ito ng batok at tumingin sa akin. Shit! Yung muscle sa braso niya nakakalibog pati buhok sa kili-kili niya. "Kasi po, mas malaki sahod dito sa Manila." Tumango na lamang si Tita at Papa sa sagot ni Kuya Den. Tama nga rin naman. Sa Mindanao ay maliit lang ang minimum samantalang dito sa manila ay nasa 500+ ang per day.

JASMINE POV Dinala nila ang mga manok na nahuli sa itang ng mga batang eata Upang katahin dahil anung oras na wala pa silang nalulutong ulam. Hindi pa rin kasi nakaka balik sila manang merna buhat ng umalis ito kanina. Marahil masyadong malayo na talaga ang lugar na ito sa bayan. "itang ito na po Yong mga manok na kakatahin." magalang nasabi nito.

Ang inaasahan ko talaga ay magsisisi sila, pero kabaliktaran iyo ng expectation ko—mas natuwa pa ang mga ito. "Malapit na tayo kaya kunti tiis nalang, at matatanaw na ninyo ang lugar namin." si Manong. "Ngayon pa lang ay humihingi na aki ng paumanhin dahil malayo sa syudad ang tinitirhan namin dito. Hindi katulad sa Maynila na ang makikita ninyo ay matatayog na mga gusali, dito sa probinsya namin, lao na sa tinitirhan namin ay puro mga pananim ang matatanaw ng mga mata ninyo." Mahabang paliwanag ni Manong. "Manong? It's okay! Ginusto namin bumisita sa lugar ninyo, kaya ayos lang talaga. Nakakasawa na rin kasi sa syudad, kaya gusto namin sa matahimik na lugar na naman." Si Mariam.