Alamat Ng Manok Novels & Stories

Kahit sirado iyon ay makikita mo pa rin mula sa loob ang mga sasakyang kasabayan namin sa kalsada. “Saan ‘po tayo, Ma’am?” Medyo nagulat ako sa pagsalita ni Manong. Akala ko hindi siya marunong magtagalog dahil sa katangian ng mukha niya. Para kasing may halo siyang Italian… “Sa Bangko po tayo,” sagot ko. “Sige po.” Sakto naman at tumunog ang cellphone ko. Nagpapahiwatig na natanggap ko na ang pera.

Isang napaka-gandang umaga na naman ngayong araw, ang mga manok ay malalakas ang tilaok, ang mga kalabaw naman ay mukhang masiglang masigla. Ngayong araw ay mag-aani kami ng mga palay nina nanay at tatay. “Mayap a abak,” bati ko sa aking ina. “Magandang umaga rin sa'yo, anak,” tugon ni mama habang nag luluto. Ang aming bahay ay gawa sa kahoy, at kami'y naka tira sa San Isidro—probinsya ng Pampanga. Dumiretso ako sa palikuran at nag simula ng mag sipilyo at mag hilamos ng mukha.

Ang presyo ng manok sa siyudad ay piso kada kilo—mas mahal ng 3 cents kumpara sa bayan. Karaniwan, ang isang manok ay may bigat na 2 hanggang 4 na kilo, kaya lugi sila ng mahigit piso bawat manok! Katumbas ito ng isang araw na sahod ng isang mataas na empleyado! Habang iniisip ito ni Isabelle, lalo siyang na-excite. Binitawan niya ang wrapper sa kanyang kamay, pinunasan ang mga kamay, at sinabing:

I think I will make a normal adobong manok today. “Sige po Manang Fe, order po kayo ng isang sakong kamote. Bayaran ko nalang po pag nakabalik na ako ng Manila, baka may ma say nanaman ang pogong iyon.” Inilapag ko sa mesa ang lahat ng hihiwain ko habang si Manang Fe naman ay nililinisan ang manok. Dalawa nalang kami ngayon ni Manang Fe sa kusina, ang tatlo pang maid ay may kani-kaniyang gagawin pa raw.

VANILLA "Naku, Mam, umahon na po kayo diyan? Baka magkasakit po kayo at kami ang malalagot nito kay Sir." kaagad na wika ni Manang nang mapansin nito na nandito pa rin siya sa tubig. Halos isang oras na siyang nakababad at wala naman siyang ginawa kundi ang mag-steady lang sa iisang lugar at tumitig sa kawalan.

Nilalamangan n'ya manok ko! "Manok?" Naguguluhang sagot ni Rare habang nakatingin ng diretso sa phone ko. "Manok ka ni Mikee." mababang boses na sambit ko. Nilingon niya ako pinagkunutan ng noo. "Manok? Chicken? I dont get it." naguguluhan niyang wika habang pinapagalaw ang kaniyang panga.

aniya ko sa kanya. "Maraming salamat kung ganoon, Carmela. Ngunit nahihiya pa rin ako sa ginawa ko." pasalamat niya at nagkatitigan ulit kami. "Asus, makaalis na nga at baka langgamin pa ako rito," wika ni Manuela at aakmang aalis. "Saan ka naman pupunta, Manuela?" tanong ko sa kanya. "Sa bayan, may bibilhin lamang ako,"sagot naman ni Manuela.

SYLVASTRA MANSION Ilang linggo na rin ang nakakaraan simula ng makaalis ako sa lugar na 'to. Walang pinagbago, mas lalo pang gumulo. Kapansin-pansin ang mabilis na pagkilos ng mga katulong na para bang hinahabol sila ng isang mabangis na hayop. We are now in Pramana, an exclusive subdivision here in Makati where the city’s most prominent and powerful people live.

tanong ko naman. "Kapag may manika." sagot nito. "May manika? Siraulo ka ba? Lahat ng tao may manika. Marami kang makikita na manika sa mall." inis na wika ko kay Solomon. "Tsk. You don't know how to differentiate the manika sa mall at sa mangkukulam." ani nito na may himig pagyayabang.

Handa na nga silang anihin. “I’ve never been in this place.” Mahina kong sabi, halos pabulong na lang. “Hindi kami pinapayagan ni Papa na umalis ng bahay at magpunta sa mga ganitong lugar.” The farm, the mountains, and the dimming light of the sun… it looks amazing. Sa Manila ay wala gaanong kabundukan, maliban kung sasadyain ang ilang probinsya. And you could hardly appreciate the sunset, not unless you’re in a good spot.