Alamat Ng Manok 소설 & 이야기

Kaya't nagulat siya nang makita si Manang Anita na naghihintay sa dining room, ang amoy ng lutong bahay na pagkain ay pumuno sa paligid. Ngumiti si Manang Anita ng may kabaitan, tinangkang itaas ang isang maliit na casserole at naglakad papunta sa kusina. “Ito ang manok na pinili ko mula sa probinsya. Nilaga ko ito buong hapon. Mainit pa ‘yan. Subukan mo, masarap.” Hindi napigilan ni Irina ang magbalik ng ngiti. “Salamat, Manang Anita.”

Baka mas lalo akong maligaw kapag pinilit kong makabalik ng Manila ngayon. "salamat po manong sa pag-alok mong patuloyin ako sa bahay mo."pasasalamat ko sa matanda. "sumakay ka manong,saan ba ang bahay mo?"dagdag ko pa. "hindi na po kailangan sir,nandito na tayo.Ayon po ang maliit kong tirahan,sir."turo niya sa nakatayong maliit na bahay sa bandang gilid nito.Kung titingnan ay madali lang itong mawawasak kapag may dumaan na bagyo dahil sa mga ginamit na materyales.

Which is here sa San Roque, dahil paniguradong kapag hindi ako nakatawag ay nasa panganib na ako, pero incase din na hindi nila ako makita dito mamaya ay sinabi kong itrace na lang ang location ko dahil nakabukas naman ang GPS ng phone ko. Ilang oras pa ang pagda-drive ni manong patungong San Roque, ay nakarating rin naman kami. "Sure ka po manong na dito 'yun?" Tanong ko, habang pinagmamasdan ang lugar, napaka-tahimik masyado, para namang walang tao? 'Ghost town ang peg?' "Opo, Mam." Rinig kong sagot ni manong. "Magkano ho ba manong?" Tanong ko.

Huminga ako ng malalim “K-Kumusta naman sa taong pinanggalingan mo? Wala namang digmaang nagaganap, hindi ba?” “Digmaang sibil na nangyayari sa Mindanao, at sa ibang bansa. Ganoong digmaan ang nangyayari sa panahon ko. Don’t worry safe naman sa Manila.” Mahina kong siniko sa tagiliran si Manuel. “Ikaw ah. Concern ka sa akin, ah.” “Hindi ako nag-aalala sa iyo kung iyon ang ibig mong sabihin…” May sinabi pa si Manuel na hindi ko naintindihan pero nanahimik na lang ako.

May labis pang isang box kaya imbes na dalawa ay tatlo ang dala ko. On the way to the church, na-traffic kami ni Manong. Namataan ko ang isang bahay ampunan. Little Angels Orphanage ang pangalan ng lugar at parang may kung anong nagtutulak sa akin para magpunta roon at tumigil. “Manong, puwede po ba tayong magpunta sa bahay ampunan na ’yon? Kailangan n’yo pong mag-U-turn. Pasensiya na po kayo.”

Monique One month later… Manila Philippines. "Ma'am Monique! Ma'am Monique!" Mahihinang boses na tawag sa akin ni Tia, ang dalagitang anak ni Manang Ester. I passed out habang naghahain ako para sa hapunan namin. May kaunting salo-salo kami sa Hacienda Alessandro dahil kaarawan ng Papa ko. Umuwi na rin dito ang dalawang mga Kuya ko at kasa-kasama pa nila ang bawat pamilya. Christmas eve, New year, at birthday party lang namin nakakasama ang mga kuya ko dahil may kan'ya-kan'ya na rin itong pamilya.

I don't want to see it, I don't want to see it! “Sabi ko naman kasi sa iyo, Angelo. Huwag mong kakatayin ang manok sa harap ng kapatid mo!” saway ni Mama at hinampas pa ng tsinelas si Kuya Angelo. “Maaga kong ginilitan ang manok, Mama! Hindi ko naman kasi alam na maagang magigising si Sandra,” sambit ni Kuya Angelo habang tinatanggalan ng balahibo ang kawawang manok.

Kaloka talaga. Naghihimas ito sa manok nitong panabong at halatang kinakausap na naman nito ang manok. Pokus na pokus ito sa ginagawa kaya marahil hindi nito namamalayan ang pagdating niya. “Mananalo raw ba siya, Tang?” intrada niya. Inangat nito ang tingin mula sa manok papunta sa kanya at awtomatikong ngumiti.

Heto ba ang sukli ng pagiging good Samaritan ko? "Dadalhin ko kayo sa bayan ng Luna do'n sa Apayao, tamang-tama at may rest house rin don ang mga Alcantara at doon nalang muna kayo. Okay lang ba sa'yo, hija? Mas ligtas kayo ro'n." "Nakakahiya naman po sa inyo, Manong Danilo." "Pwede ring mag-umpisa ka na lang kaya bilang katulog sa mansion ng mga Alcantara?"

natigil ako sa pagkalikot sa phone ko nang tawagin ako ni Manong Bong. "Sa bahay na lang po, Manong. Bakit po? Gusto niyo po ba kumain na muna tayo bago tayo umuwi?" Nakangiting tanong ko. Nasa Silay City pa naman kami, hindi pa nakalabas sa kanto papuntang airport kaya kung gutom na si Manong, puwede pa kaming kumain muna sa mga kainan dito sa Silay.