Ama Ng Balarila Novels & Stories

Ang Huling Babala Lalabas na sana si Rafael kasama si Lia nang humarang si Sofia Valderama, hissy na parang ahas. "Hindi mo kami matatalo, Rafael! May alas pa kami! Alam namin kung nasaan ang mga ebidensya laban sa tatay mo!"

salubong ang mga kilay na tanong muli ni ‘Nay Perla. “’Yung asawa nitong si Liana hinamon ni Baldo!” pagbabalita nito. “Ano ho?” nanlalaki ang matang tuluyan na siyang napalabas ng kanilang bahay. Si Baldo ay isang dakilang tambay sa lugar nila. Malimit itong pinagmumulan ng gulo dahil sa palahamon nitong ugali kaya maraming taga-roon ang ilag dito.

] "Do you think babalikan niya ako?" "Sa true lang Kuya, kung mag-amo ka lang sina, daw waay pakialam sa sarili mo, basin indi ka nya balikan. Lantawa bala sarili mo Kuya, daw waay ka na tana alaga ah.Malaba sinang buhok mo, daw waay kapa kapaligo. Sin-o man magbalik sa imo kung amo ka sina?"

Mabilis silang humawak sa mga baril sa kanilang baywang, handang kumilos kung may mangyaring mali. Hayop ka! Paano mo nagawang murahin ang babae nang ganoon?! "Sigaw ni Benson. Sumugod siya, na parang babarilin niya si Harvey sa ulo. Hindi siya pinansin ni Harvey, at sinulyapan ang babae. May nakakapresko pero maalat na amoy ka. Hindi 'yan pabango, kundi isang uri ng likido na nagmula sa halaman. Partikular, ang Tracker Barley. Isang patak lang ang magpapabango sa iyong katawan nang linggo-linggo.

ani Berto, itinutok na ang baril sa dalaga. Agad na napasinghap si Lara, sa isip ay paulit-ulit siyang humingi ng tawad sa kanyang anak na hindi na niya maisisilang pa sa mundong ibabaw dahil sa kanyang pagpanaw. Napapikit na si Lara, tinanggap ang kanyang kapalaran. Siguro,mabuti na rin ang gano’n, hindi na siya maghihirap. Ilang sandali pa, muling pumailanlang ang isang putok ng baril. Agad na nanginig ang dalaga, hinintay ang pagsigid ng sakit o ang pagkapos ng kanyang hininga. Subalit alin man sa mga ‘yon ay hindi nangyari.

Nagkwekwento sila ng maraming bagay, lalo na tungkol sa mga panahon noong sila ay bata pa dati. "Sa bagay, ang iyong pagbabalik rito, Mayroon ka bang layunin? Ibig kong sabihin, gusto mo bang magkaroon ng karera sa bansang ito, o mayroon kang balak na maglakwatsa lamang?" Tanong ni Elora na talaga namang curious sa dahilan ng pagbalik ni Mayra.

Alam niya na ang babae ay asawa ni Rong Bailun, si Ming La. Nasa 40s si Ming La at mukhang kaedad niya. Hindi siya nag-abala na alagaan ang kanyang sarili tulad ng ibang mga marangal na babae. Ang kanyang hitsura at pigura ay tulad ng isang ordinaryong mayaman na babaeng Intsik. Sa karamihan, mayroon siyang mas pinong kilos at mas magandang balat. Hindi siya masyadong maganda o bata.

Nawala ang ngiti. Napalitan ng galit. “Baliw?” ulit niya. Bigla miyang sinampal si Lira. Pak! Napaling ang mukha ni Lira. “Don’t call me that,” madiin niyang sabi. Napahawak si Lira sa pisngi niya. Masakit. Pero hindi siya umiyak. “Mas baliw ka,” balik niya. Mahina pero matapang.

Napatili si Amira at mas nagsumiksik pa sa katawan ko. ["Ano yun? Putok ba ng baril yun? Yñigo! Ano bang nangyayari dyan?"] Sunod sunod na tanong ni ninong na mukhang nawala na ang antok. "Ninong help us! May mga armadong nagpapaulan ng bala dito sa bahay ng mga byenan ko. I need your help -- shit!"

“Babalikan kita.” Sa kanyang dibdib ay nananatili ang sugat ng pagkawala. Isang sugat na hindi madaling maghilom. Ngunit iyon din ang sugat na nagbibigay sa kanya ng dahilan upang magpatuloy. Sa lungsod na ito, sisimulan niya ang panibagong buhay. Mag-aaral siya. Maghahanap ng paraan upang umangat. Magiging matalino. Magiging malakas. At kapag dumating ang araw na handa na siya—Babalikan niya ang mga taong kumuha ng lahat sa kanya. Hindi na bilang isang mahina at takot na babae. Kundi bilang si Amara Villafuerte. Isang babaeng ipinanganak mula sa abo ng kanyang nakaraan. At isang ina na hindi kailanman titigil hanggang hindi niya muling nayayakap ang kanyang anak na si Luna.