Ama Ni Adolfo 소설 & 이야기

“Gutom na rin po ako.” Tumawa si Adelfa. Isang malutong na halakhak ng isang taong alam niyang hawak niya ang kapangyarihan. “Hindi ka pa tapos! At huwag kang magmarunong sa akin, hindi mo ‘to bahay, Ariana. Utusan ka rito!”

saad ko na siyang nagpalawak sa ngiti niya. "Ate Felicia, alam kong kilala mo na ako ngunit nais kong Magpakilala ng pormal, Federico Genove ang Aking Pangalan" Pagpapakilala niya. Ngumuti ako ng may pagtataka. "Apelyido mo ba yung Genove?" Tumango naman siya kaya mas lalo akong nagtaka. "Ha? e 'di ba De Legazpi kayo? ampon ka?" pagatataka ko.

"Ano? Bakit hindi ka makakibo? Totoo ang sinabi ko, hindi ba? Hindi ka marunong magpahalaga, Yna. Wala kang alam sa bagay na may kinalaman sa pagpapahalaga!" Ang mga salita ni Liam ay tila ang lalim ng pinaghuhugutan. "You're talking as if you knew every inch of me, Liam. Wala ka naman alam sa pagkatao ko. So, better watch your words." Tumawa ng pagak si Liam. "Ofcourse, kilala kita! You are Adalina Alvarez, the mighty Adalina Alvarez. Noon." Pinagdiinan pa nito ang huling sinabi. "But look at you now? Saan ka dinala ng pagiging mataas mo? Paano kung sabihin ko sa'yo na kahit buhay mo ay hindi matutumbasan ang halagang mayroon ang batong 'yan, huh?"

I answered. "Hindi na ako 'yong Emman na minahal mo noon." Saad niyang muli. "Lahat naman tayo nagbabago. Pero kahit gano'n handa akong tanggapin kung sino at ano ka ngayon dahil ayaw ko nang lokohin ang sarili ko. Mahal kita Doctor Emmanuel Nikolai Almoreno. Alam kong walang wala pa 'tong pain and sufferings n nararamdaman ko compare sa naramdaman mo noon pero handa akong harapin 'to at labanan para sa-"