Ama Ni Adolfo Novels & Stories

Kung gano'n, apo siya ni Don Jose Almendra? Naalala ,niya ang mama niya ay Almendra ang apelyido. Pero hindi niya naman naisip noon na may koneksyon sila sa mga Almendra. So, kaya siya pinakasalan ni Mael dahil isa siyang Almendra at may makukuha itong mana mula sa Lolo niya? Ibig sabihin, hindi siya mahal nito gaya ng iniisip niya. Kundi may interes lang ito sa makukuha sa pagpapakasal sa kanya? At si Jonas, alam ba nito iyon kaya rin nakipaglapit sa kanya?

napatingin ako kay sir adolfo ang principal namin ng tawagin nito angf apelyido ko " ah!!!! ha? amh.. yeah im sorry " pilit ngiti ko kaya bumalik na ulit sila pagtapos ng meeting ay dumiretso nako ng uwi wala narin naman akong tuturuan ngayong araw kaya uuwi nalang ako dahil aalamin ko kung bakit hindi manlang sya nagpakita sa school ngayong araw

patuloy ni Adriana, “pero kung titingnan mo si Primo… mukhang mabuting tao naman siya.” Napatingin si Alfredo kay Adriana, ngunit imbes na sumang-ayon, bumuntong-hininga ito at umiling. “Siguro nga, mukhang mabuting tao si Primo,” sagot niya, “pero ang ama niya… hindi.” Natigilan si Adriana. Doon niya naintindihan kung saan nanggagaling ang asawa niya. “Hindi si Primo ang pinangangambahan mo,” pabulong niyang sabi. “Si Apolo.”

Tinitigan niya ito. “Hindi ko malilimutan ang gabing iyon, Claudio. Naalala ko pa rin ang mga kaganapang iyon pa mahanggang ngayon,” pagsisimula niyang pagkukuwento. “Noong kabinataan ko ay isa akong magsasaka ng mga tabako sa isang malawak na hacienda sa Maynila na pinamumunuan ng mga paring Dominiko roon. Gaya ng ibang mga binata, naranasan ko ring umibig sa isang babae. Isang babae na naging isang kasangkapan ng Diyos upang mapalapit ako sa Kanya. Siya ang tanging babae na pinakamamahal ko, si Adella. Nagkakilala kami noon nang mapasyal siya sa hacienda. Anak siya ng isang negosyante sa Maynila na kasyoso ng mga Dominikong prayle sa pagawaan ng mga tabako. Naging pag-ibig ang una naming p

Ang ilan, magpapakonsulta lang naman. Naaawa na nga ako kay Lino. Akala ko talaga, maliit lang ang bayang 'to pero pati yata mga taga-ibang bayan ay dumadayo pa rito. At tama si Berto, malaki talaga ang San Adolfo. Next time, lilibutin ko 'to. "Ang kulit, Liwan," mahina at naiinis na sabi ni Lino nang agawin niya sa ‘kin iyong papel.

"Malapit na" Kilala nito sa hitsura si Adolf dahil may picture akong pinakita pero hindi pa nagkikita ang dalawa sa personal. Ayaw muna ni Adolf, gusto kasi nitong sigurado muna kami sa isa't-isa, at malapit na iyon. "I don't think he even exist", hinala niya. "Kari!", saway ko rito. "I have met your boss, Jorge but I have never met the love of your life Adolf. Parang may mali naman yata dun"

Kahit nasa loob siya ng isang simpleng bahay-kubo, ang kanyang tindig ay hindi nabawasan ng awtoridad at galang. Humarap ako kay Tita Adele, nilunok ang kaba bago nagsalita nang diretso. "Tita... siya po si Leo. Si Leo Villafuerte. Ang... ang ama ng dinadala ko, at ang lalaking tinalikuran ko sa Maynila."

Naglahad ako ng kamay at inihanda ang sarili upang magpakilala. "Good evening sir. I'm Aviona Serafina Ros. Nice to meet you po." sambit ko at ngumiti nang pagkatamis-tamis. Tinanggap niya naman ang kamay ko. Pwede na po ba ako sa anak niyo? Tanggap na po ba ako sa pamilya ninyo? Gusto kong matawa sa mga naiisip. "I'm Mr. Alfonso Lazaro Del Madrid. This is my eldest son, Leonardo Aquilino Del Madrid." baling niya sa anak niyang nasa harap ko at parang wala namang pakialam sa mundo.

"Ngayon mo banggitin ko ang palayaw ko." “Put me down, Aldo!” Sinapak niya ang braso nito ng mapansin niyang umaagaw na sila ng atensyon ng mga tao. Hindi niya maipagkakaila na kung guwapo si Aldo noong huli nilang pagkikita ay mas lalong tumingkad ang kagwapuhan nito ngayon. Narinig niya pa ang ilang eksaheradong tili ng mga babaeng bride's maid ni Irithel. Si Aldo ay ang kaniyang matalik na kaibigan at isa sa kaniyang masugid na manliligaw. Hindi lingid sa kaalaman niya na pantasya ito ng mga kababaihan sa Mindoro dahil na rin sa katayuan ng kanilang pamilya. Maraming nag-aakala na may namamagitan sa kanilang dalawa ngunit kaibigan lang ang maaaring turing niya rito.

tanong nito habang naniningkit ang mga mata sa ’kin. “Misha po, Lo! Apo niyo po.” Parehas kaming natawa ni Lola nang malakas itong sumagot ng, “Ano?” “Hay nako, Adolfo. Bahala ka na nga riyan,” naiiritang ani ni Lola.