Ambush Doors Novels & Stories

Humigpit ang panga niya. “People who wanted to turn bloodline into a weapon.” Nanlamig ang katawan ko. “Bloodline?” Hindi siya sumagot. Biglang may kumalabog sa pinto ng safe room. Isang malakas na hampas. Sunod pa. Mas malakas. Mas agresibo. “Open the door!” sigaw ng boses sa labas. Pamilyar. Pero hindi ko matukoy. Hindi ko nilingon ang pinto.

tinitingnan niya ang isang nakatagong slope. Tumingin si Eryx sa tao niya. Isang mabilis na nod. Inilabas nila ang portable jammer at in-on. “Cameras down,” bulong nila sa earpiece. “Let’s move.” Nag-slide kami pababa sa slope, diretsong papunta sa makapal na damong tinatabingan ang pinto. Nang matanggal iyon, bumungad ang steel door na malaki, mabigat, pero walang bantay.

Nang makuntento ako sa mga gamit at sa paglilibot sa gym ay agad kong nilapitan ang cute na hagdan. Hindi naman siya masiyadong maliit, isang tao lang ang kasiya kung aakyatin 'yon kaya natawag kong cute. Nang makalapit ay tumingala ako sa itaas at laking gulat nang makakita ako ng double doors sa dulo ng hagdan. Maliit nga ang hagdan pero malawak naman ang pintuan nito. Umakyat ako at nang nasa tapat ko na ang double doors, itinulak ko 'yon at laking gulat nang makakita ako ng... holy punyemas!

Siya ay nagtitiis at inaasahan ang sandaling iyon. Si Ambrose ay nasa kalagitnaan ng hangin sa isang sulyap ng isang mata. Ginamit niya ang kanyang lakas upang maalis ang mga headcarves sa kanyang ulo. Ipinatawag din niya ang Tyrant Hammer. 'Ano?' Nabigla ang mga alagad at bulalas sa takot. "Mapang-api Hammer! Siya si Ambrose, ang Sektor ng Elysium Gate?"

Binuksan nila ang underwater shields para makapasok ang mga assassins mula sa labas ng karagatan. ​Ang malaking titanium door ng vault ay dahan dahang umikot ang mga makakapal na kandado nito ay awtomatikong nabuksan mula sa main system. Bumukas ang pinto nang maluwang at pumasok ang napakakapal na usok mula sa pulbura ng mga sumabog na granada. Ang amoy ng sariwang dugo ay mabilis na nilamon ang hangin sa loob ng kwarto. ​Mula sa gitna ng makapal na usok nakita ko ang pagpasok ng isang matangkad na bulto ng lalaki.

“Kailangan nating umalis. Ngayon din.” Napakapit ako kay Lillyna, na ngayon ay nagsisimula nang umiyak dahil sa biglang kaguluhan. “Ano ang nangyayari?!” halos pabulong kong sigaw, pinipigilang magpanik nang tuluyan. “Ambush,” mabilis niyang sagot habang tinatakpan ang pintuan at sumilip saglit. “Hindi na ligtas dito. May mga nakapasok sa paligid ng bahay.”

Nang kinuha ni Ryella ang metal bar—isang crowbar na ginagamit para sa emergency access—ang tunog ay nagsimulang dumating. Ito ay lumabas nang malayo, ngunit ito ay lumakas—isang high-powered laser o thermal drill na pilit na dumudulas sa steel door. Ang hooded figure ay hindi naghahanap ng soft target; pumasok siya para sa ultimate prize.

Hindi niya ako hinayaang magtagal doon dahil marahan niya akong iginiya sa kung nasaan ang pinto papasok sa game studio niya. The aisle, a pathway of polished stone, ran between the two streams, inviting me to step into this strange and wondrous place. Two automatic doors, crafted from polished metal and etched with intricate patterns, stood sentinel on the left side of the room. They seemed to beckon me forward, whispering secrets that I longed to uncover. It was a room that felt both familiar and alien, a place where reality blurred with dreams, where the ordinary transformed into the extraordinary. It was a room that whispered of enchantment and wonder, and I couldn't wait to explore it.

Kasabay noon ang mabilis na pagpasok nina Alessandro at Alejandro sa magkabilang gilid ng door. Mabilis, tahimik, at walang awa nilang itinumba ang mga armadong bantay sa bawat sulok. Ang bawat putok ng kanilang mga baril na may silencer ay nag-iwan lamang ng mahihinang kaluskos, na agad ding natatakpan ng ingay ng malakas na patak ng ulan sa yelong bubong.

We need to atleast try our luck, ofcourse. Bumaba ako sa sasakyan at lumapit sa doorbell na meron sa may gate. Walang mga guwardya, so meaning lahat ng andito ay computer-generated. Wow. Pinindot ko ang doorbell and suddenly it opened, the gate opens just like that. Kaya kaagad akong sumakay sa sasakyan at nagmaneho na papasok. “The gate opened just like that, dude?” takhang tanong ni Dexter.