Andres Bonifacio Famous Line Mga Nobela at Kwento

Tahimik na tinapik ni Diana ang mesa gamit ang daliri niya habang seryoso ang mukha nito. “But do you really think mananahimik ang Bonifacio family?” malamig nitong tanong. “Teodoro Bonifacio never backs down.” Tumalim ang tingin nito. “Alam mo kung gaano siya kadelikado.”

Sa isang masukal na bahagi ng Pugad Lawin, nagtungo ang daan-daang mga Katipunero sa pangunguna ni Andres Bonifacio. Dama sa hangin ang bigat ng desisyong kanilang haharapin — ang wakasan ang pananahimik at simulan ang armadong pakikibaka. "Panahon na!" sigaw ni Bonifacio habang hawak ang kanyang cedula. "Hindi na tayo alipin. Dito sa lupaing ito, tayo ang magtatakda ng ating kapalaran!"

Inay, kung nasaan ka man, makukuha ko na ang hustisiya sa iyong pagkamatay. Itay, hintayin mo ako diyan. Biglang tumigil ang aking sinasakyan kasama na ang mga nasa labas na sina heneral Eusebio, si heneral Eustaquio, Manuelo, at ang mga guardia civil. Napagtanto ko na nasa harapan na kami ng mansion Fetalino dahil narinig ko ang pagsigaw ni henral Eusebio. "Don Antonio Prospero Fetalino! Se espera que salgas de tu casa y te entregues en nombre de España!" (Ikaw ay inaatasang lumabas sa iyong tahanan sa ngalan ng bansang Espanya!)

usal ni Francisco habang nakatingin sa babaeng may hawak na pana. "¡Captura a los rebeldes!( Capture the rebels!)” Sabay-sabay silang napalingon sa pinanggalingan ng boses at muling ibinalik ni Francisco ang kaniyang paningin sa tatlong rebelde. “Itakas na ninyo si Binibining Mina, ako na ang bahala rito! ”turan ni Francisco at saka niya tiningnan sa mata ang dalaga na noo'y nakatingin na rin sa kaniya.

Si Jaime Will Vicente at asawa niyang si Zen ay kararating lang din. "Alam niyo boys, hindi naman masama na Andres Bonifacio kayo, ang dapat niyo katakutan, walang i**t," nakangising saad ni Ville sa amin. "Fuck! Ang bunganga mo, Ville!" sigaw naman ni Kier. Humalakhak naman ang dalaga. "What? Tama naman ako. Di ba, Dos?" ngising aso na nakatingin si Ville sa akin.

"Bakit ako? Bakit sa akin mo ipapasa ang sumpang ito? Anong kasalanan ang ginawa ko sa'yo?" "Wala. Wala kang kasalanan sa akin," simpleng sagot ng Kastila. "Nagkataon lang na ikaw ang malapit. Nagkataon na pareho tayong pari. Hindi ko maaaring ipasa ang pagiging bantay kina Felipe at Idyang o sa kahit kanino pa man. Anong alam ng mga mangmang na iyon sa konsepto ng langit at impyerno--ng Diyos at demonyo? Isa pa, kilala kita Padre Mauricio. Mabuti kang tao. Alam kong maisasakatuparan mo ang misyong iiwan ko sa'yo oras na kunin ako ng ating ama sa langit."

matapang na sabi nito parang si Andres Bonifacio na mukhang manunugod sa giyera. Aba't ang sarap kutusan ang mokong bumanat pa! "Kung ganun isang artista pala ang magiging karibal ko?" muling sabi nito. "Oo, este hindi huwag mong paniwalaan ang sinabi ni Nicolo nagpa-prank lang iyan!" natatawang sabi niya. "Paano kayo nagkakilala!?" "It doesn't matter kung paano kami nagkakilala." salungat ni Nicolo pero ang mga mata nito ay sa kanya.

Ani Señor Maximo habang puno ng kaseryosohan na nakatingin kay Maximino. "Being a Salvador doesn't mean I have to be like all of you. You are not the one who will decide on which path I will take. This is my life. Therefore, I am the only one who gets to decide on what road I want to take and this, this path where I am right now, I chose this and I won't let you or anyone to tell me otherwise. I won't let you decide for me. I won't let you dictate me." Puno ng tapang na sagot ni Maximino kay Señor Maximo saka siya tumayo. "I hope that this will be the last time that we will have a conversation about this. Have a good night, Señor." Ani Maximino saka nito tinalikuran si Señor Maximo na hindi

“Besides, hindi ko ibenebenta ang apo ko.” “What did you say?” Namilog ang mga mata ni Bonifacio. Pinukol niya ito ng masamang tingin. “Baka naman natatakot ka lang na hindi ka manalo. Bakit hindi natin hayaan ang mga tauhan ko laban sa mga tauhan mo? Wala akong pakialam sa wheel battle, last man standing will be the winner and who will grant one’s wish.” Tumawa siya saka ngumisi.

Umiling si Andrea, at putol-putol ang boses niya. "Hindi lang ikaw ang nasasaktan. Lahat tayo ay kaya nitong sirain... kaya pakiusap. Hayaan mo na sana akong maging malaya, at hanapin ang sarili ko." "Oo." Kumikinang ang mga mata ni Don Rafael, nanginginig ang mga pilikmata. "Dahil kapag pinakawalan na kita.. parang pinapatay na din ako"