Novel & Cerita Ang Aking Kaarawan

Papaano nalang kung mas malala pa doon ang magawa ko kapag hindi ko na napigilan pa ang sarili ko at madala na ako sa init ng apoy na nasa harapan ko lamang Winaksi ko muna ang nasa isip ko at napatingin sa dala dala kong mga pagkain, ngayon ang kaarawan ko at balak ko na icelebrate kasama sila mama at fiero dahil sa malaki laki din ang sweldo ko at madami din akong uwi na grocery, sana maging masaya sila sa mga dala ko o maalala ni mama na kaarawan ko ngayong araw

Ikaw ang kumpas pag naliligaw Ikaw ang kulay sa langit na bughaw Sa bawat bagyo na dumadayo Ikaw ang kanlungan na kailangan ko Kahit hindi mo alam Ilang beses mo akong niligtas Ikaw ang hantungan at aking wakas... Pagdating ko sa school sinadya kong e-park ang sasakyan ko sa tabi ng sasakyan niya. My car is white Lamborghini Huracan, gift sa akin ng mga magulang ko nung 18th birthday ko. At ang sasakyan naman ng crush ko ay black Hummer H2 SUT. Diba kahit sa car, bagay kami, white ang akin black sa kanya. Ang cute!

My guilt is choking me. " It's been a while that my Angelo is not celebrating his birthday. But today... you made it happen. Salamat nak...salamat sa inyo ng mga apo ko."

" sagot ng dalaga. "Ngayon ko lang kasi naisipan na isama siya, kung ok lang sa iyo. Para naman mas makilala ako ng anak natin. Siguro mga apat na araw lang iyon, Cherry... kasama naman sina Mama at Papa pati ang ibang kapatid ko." paliwanag ni Carlo.

Ngunit ngayon ay 'di ko maitatanggi na parang may mali, na talagang mayroon nagbago. Maaga akong nagising, hindi ko siya nakita sa aking tabi. Hindi rin naman ako nag-isip ng kahit anong negatibo. Sa aking kalooban, sa aking bawat paghakbang palabas ng aming kwarto ay mas na nanabik ako sa maaari kong makita na sorpresa. Ilang araw ko na rin kasi pinagi-isipan kung ano na naman ang pakulo na gagawin niya para magiging memorable na naman ang kaarawan ko ngayong taon. "Good morning, honey!" masigla na bati ko sa kaniya, at ng malapitan ko na siya ay mahigpit na yakap ang ibinigay ko sa kaniya.

Sa araw na un ay ang kaarawan ko nong naging officially naging kami. Umiiyak ako sa araw na un dahil hindi ko akalain na meron pa pala akong kasamang mag celebrate ng kaarawan ko. "From now on, hindi kana nag iisa!." Tandang tanda ko pa ang sinabe niya. Napangiti nalang ako ng mapait ng maalala ko un. Mas lalo akong nakaramdam ng kirot. Parang binibiyak ang puso ko.

Siya ay may malalim na tulog kagabi at sobrang komportable. Siguro ay dahil naayos na niya ang kanyang mga agam-agam tungkol sa kanyang memorya at pinalaya na niya ang mga ito! ‘Ngayon araw ay aking kaarawan! Nangako si Jin sa akin na gagawan niya ako ng cake.’ Ang pakiramdam ni Ling Yiran ay masaya dahil sa napagtanto niya ito. ‘Sigurado na magsasaya ako ngayon sa aking kaarawan. Ito ang unang kaarawan ko mula noong ako ay makulong.’

"Takot ako sa'yo? "Hindi ba masyado namang mataas ang tingin mo sa sarili mo? "Maaga akong nagpunta sa Hong Kong para makadalo ako sa kaarawan ni Grandma York. "Kumuha ako ng maraming tayo para patayin ka para makita ko kung karapat-dapat ka bang mapaslang ng spada ko. "Kung hindi, maaabala ako kapag kailangan kong patayin ang bawat dumi sa daan ko.

Mag-aalas dos na pero hindi pa rin ako dalaw-dalawin ng antok. Pagkatapos kong kausapin at bilinan ang mga tauhan ko, ay kumuha ako ng alak sa dokador. Baka sakaling makatulong upang kahit paano ay antokin ako. Paano ko man lang mabibigyan ng maganda at payapang kalooban na kaarawan ang, Irog ko? I felt so frustrated. Hindi ito ang inaasahan kong mangyayari sa mismong kaarawan niya.

Basta ang alam ko lang, nakangiti ako maghapon. Sabado ay maaga akong gumising at naglinis ng bahay. Oo, balak kong dito na lang dalhin si Kara. Hindi ko alam kung anong nasa isip ko, hindi ko pa sya kilala maliban sa pangalan nya na hindi ko alam kung yun nga ang totoo nyang pangalan. Basta tiwala naman ako sa kanya, isa pa, malaki ang matitipid ko kung dito lang kami. Hindi rin magmamadali at lutong bahay ang kakainin namin.