Ang Aking Kaarawan Novels & Stories

BIRTHDAY Dumating na ang araw na pinakahihintay ng lahat. Ang aking kaarawan. Halo-halo ang nararamdaman ko para sa araw na ito. Hanggang ngayon kasi ay hindi pa rin maalis sa isip ko ang mga nangyari sa mga nakalipas na araw. At tuwing kaharap ko si Navia ay mas lalo lang na dadagdagan ang guilt sa puso ko.

Kailangan kong iwan ang pagka-sentimental at mag-focus sa pag-aayos ng gamit. Ang pag-iisip na makikita ko na sina Shiela at Sheena, a-attend kami sa fairy-tale wedding ni Adrianna, at ipagdiriwang ko ang ika-25 kong kaarawan kasabay ng Rios Carnival Parade—kahit papaano, nagdala iyon ng ngiti sa labi ko. Nagsimula akong mag-empake, maingat na tinitiklop ang bawat damit at inilalagay sa maleta.

"Nana at sa inyong lahat. Nawala sa isipan ko ang tungkol sa aking kaarawan. Dahil hindi naman kasi ako nagseselebrayte. Maraming-maraming salamat sa inyong lahat." Tutop ang labi ay pinaglipat-lipat niya ang paningin sa mga ito. Naiiyak nga siya dahil talagang nawala sa isipan niya ang tungkol sa bagay na iyon ngunit ang anim na taon niyang kambal ay naalala. Wala mang marangyang handaan ay mayroon namang regalo ang mga ito. Nakakaantig ng damdamin dahil sa katunayan ay nakapag-isip sila ng ganoon sa kabila ng mura nilang edad.

Siya yata ang may kaarawan sa amin. Yes, it's my eleventh birthday. At unang beses kong nagdiwang ng kaarawan na may mga kaibigang pupunta. Kahit na nasa Davao ay hindi ako nag-iimbita ng mga kaibigan, hindi rin naman ako nace-celebrate. Para saan? Para may masabi na naman ang mga bisitang walang ibang pinupuna kundi ang dessert minsan na inihahanda?

On my birthday. Kaya hindi na ako nagc-celebrate ng kaarawan ko dahil sa trahedyang iyon. Mismong kaarawan ko natagpuan ang panloloko sa akin ni Rio. Iyong araw na din 'yun namatay dahil sa pang a-ambush ang mga magulang ko.

🎵 Dahil wala ring mangyayari, tayo'y walang mapapala 🎵 Wag mong pigilan ang pagbuhos ng ulan, 🎵 May panahon para maging hari 🎵 May panahon para madapa, 🎵 Dahil ang buhay natin ay sadyang ganyan 🎵 Umaaraw umuulan. 🎵 Umaaraw umuulan. 🎵 Ang buhay ay sadyang ganyan, 🎵 Umaaraw umuulan. 🎵 Sa buong tugtog nila, makailang beses ko atang nahuli si Kristoff na nakatingin sa akin. I don't know but, the thought of it makes my heart melt and maybe this is what they call 'a butterfly in the stomach?' Wew!

"Basta secret na lang 'yun, malalaman mo rin sa birthday mo." Birthday day ko? Muntikan ko nang makalimutan na kaarawan ko na pala sa susunod na buwan. Sa sobrang pag-aalala ko ay hindi ko na namalayan ang panahon. I'm turning 19 soon. Ang bilis nang panahon, noong kumakailan lang ay 18 pa ako. Tapos ngayon 19 na.

Iniisip pa rin niyang matulog ng maaga ngayong gabi at sunduin siya sa airport bukas. Sumulyap si Mr.Garcia sa kanya at sinabi. "Hindi mo ba nakikita kung anong araw ngayon?" Hindi pa nakaka-recover ang kanyang oxygen-deprived brain, kaya mabagal siyang mag-react at subconsciously nagtanong, "Anong araw?" "Ang ikawalong araw ng ikalawang lunar na buwan." Lumapit si Mr.Garcia at hinaplos ang kanyang ulo. "Aimee, ang iyong kaarawan ay mamayang gabi , Kailangan kong magmadaling bumalik kahit anong mangyari."

Now playing: Dear no one by Tori Kelly Cara I woke up with a smile on my face. Ikaw ba naman ang magising na katabi ang taong gustong-gusto mo. Iyong mala anghel niyang mukha ang bubungad sayo. Hayyy. Napaka perfect sa pakiramdam na tila ba ayaw ko ng matapos pa ang bawat sandali. Hindi ko na rin namalayan na nakatulog na rin pala ako kagabi. At hindi ko namalayan na, magiging magkatabi kami sa pagtulog dito sa medyo makipot na couch na ito.

Kabanata 90: Bago ang Kaarawan Dalawang araw na lang at sasapit na ang kaarawan ni Martina Acosta ayon sa lunar calendar, pero tila isang linggong pista na ang nagaganap sa loob ng mansyon ng Acosta-Lopez. Ang bawat sulok ng bahay ay punô ng tao—may mga taga-deliver ng dekorasyon, staff na nag-aayos ng catering, at ilang artista na tila inaarkila para sa isang engrandeng okasyon.