Novel & Cerita Ang Aking Mga Magulang Tula

"Ang isang sanggol ay isang pagpapala at naisip ko na lampas na tayo sa puntong sa tingin mo ay hindi mo na kami makakausap" Ramdam ko kung gaano siya nasasaktan. Nasasaktan akong malaman na nasaktan ko sila. Sila ay walang iba kundi kamangha-mangha sa akin. Ang uri ng mga magulang na gusto ko noon pa man. Laging pinapangarap. Paano ko ipapaliwanag sa kanila na gusto ko, hindi ko lang alam kung paano ito mailalabas?

Ang itinuring ko kasing mga magulang ay tuluyan nang nakulong at hindi na sila makakalabas pa ng kulungan kahit na ano pa man ang mangyari! Ipokrita ako kung sasabihin ko na masaya ako sa nangyari sa kanila! Malaki man ang naging utang na loob ko sa kanila pero hindi naman maikakaila na nagdusa ako sa mga kamay nila at dapat lang na mapagbayaran nila iyun sa batas! Isa pa may iba pa silang mga kaso na dapat nilang harapin!

"I love my parents so much. Sila ang nagbigay nang buhay sa akin. Sila ang nagbigay kulay, pag asa, at pagmamahal. Gusto kong suklian ang lahat nang iyon pero paano kung maaga silang nawala sa akin?" Kahit hindi niya sabihin ay alam kong nasasaktan siya. Masakit pa rin para sa kaniya. Mga magulang niya iyon. "Naisip ko dati na sobrang pagmamahal ko sa mga magulang ko pati sa dalawang taong kumupkop sa akin, hindi na ako magmamahal ulit. Masayang-masaya kami noon. Kahit kailan ay hindi nila ipinaramdam sa akin na may kulang."

Pero alam ko namang hindi nagtanim ng galit si Angel sa magulang niya, hindi kagaya namin ni Cray na mula noong nalaman namin sa ampon lang pala kami ay hindi na kami unabes na nagpakita. Ngayon palang yung time na pupunta kami sa bahay ulit at natatakot ako na hindi na nila kami ituring na anak. Mahal na mahal ko ang magulang ko kahit na sabihing hindi ko sila parents ay sobrang mahal ko sila, nasaktan lang talaga ako kaya ko nagawang pagsalitaan sila ng hindi maganda. “Namimiss ko na din sila kuya” Ani Cray

Thalia’s Point of view Nagugunita ko ang nagdaang araw, Sa piling ni Ina at Ama kong mahal Sa aking pagsilang sa madilim na mundo Sila’y naging gabay sa aking paglaki Mula sa pagmamahal at kalinga Kakulangan kailan ma'y di alintana Ngayong ako’y tuluyang iniwan Puso ko’y puno ng kalungkutan Oras at araw na lumipas ay lubhang walang buhay Paano haharapin ang bukas Kung sa tuwina ay ramdam ang pag-iisa Sinisikap maging matatag Ngunit katotohanan sumasampal Isang katanungan tumimo sa isipan At para saan pa itong aking buhay? “Dinig ko ang bawat patak ng aking mga luha mula sa papel sa aking harapan, isang buwan na rin ang lumipas ng pumanaw ang aming mga magulang.

tumutulo na rin ang luha ni mama" Please anak magsalita ka, tutulangan ka namin ni papa. Please Margaux, magasabi ka kung anong problema mo." Bakit nagawa ko ito sa mga magulang ko. Oh God, patawarin niyo ako. Walang kwenta akong anak, hindi ko man lang naisip ang sakripisyo ng mga magulang ko. Ang paghihirap nila para sa'kin para matupad ang mga pangarap ko.

"Wag kang mag- alala dahil hindi ko naman sasaktan ang mama niya sa oras na ako ang pinili niyang mahalin. Saka isa pa! Bakit ka nakiki- alam dito! ' Akala ko ba patay kana! Bakit hanggang ngayon buhay kapa rin! '' Whahahahah makukulong kana aubrey! Tapos na ang maliligayang araw mo! Ang saad ni jaylord sa kanyang kasintahan dati.

Agad na dinala ni Alfred ang mga tao sa garahe matapos matanggap ang utos. Matapos ang ilang gabing pagkaagnas, lalong lumakas ang baho ng aking bangkay, na naging dahilan ng pagkabulok ng buong garahe. Lahat ay nagtakip ng kanilang ilong, at ang ilan ay sumuka pa. “Ano ba ‘yang amoy na ‘yan? Umaalingasaw. Diyos ko.” “Sinong tumae dito?”

Hinaplos pa nito ang tiyan ko. "Sana magmana ka sa Daddy mo, Apo. Hindi dito sa Mommy mong makulit," bulong pa ni Mama sa tiyan ko. "Ma, sa akin dapat. Ako ang kalahi ninyo." Maktol ko pa. Ngunit tawa lang ang sagot niya maging si Daddy ay mahina lang din na natawa. Nagkasundo pa silang hindi nga daw pwedeng magmana sa akin ang anak ko. Sus, baka nga kay Rigel pa magmana ang anak naming dalawa.

kwento ko. "Basta ako, ang alam ko hindi sila ang tunay kong mga magulang. Pero kahit ampon lang nila ako, mahal na mahal ko sila. Kaya nagsusumikap ako sa aking pag-aaral para pambawi sa kabutihan at pag-aalaga nila sa akin. Kahit salat sila sa pera, hindi sila nagdalawang-isip na kupkupin ako. Kundi dahil sa kanila, siguro wala na ako dito sa mundo at hindi ko kayo nakilala ngayon," kwento ni Aria.