Novel & Cerita Ang Aking Mga Magulang Tula

Pero alam ko namang hindi nagtanim ng galit si Angel sa magulang niya, hindi kagaya namin ni Cray na mula noong nalaman namin sa ampon lang pala kami ay hindi na kami unabes na nagpakita. Ngayon palang yung time na pupunta kami sa bahay ulit at natatakot ako na hindi na nila kami ituring na anak. Mahal na mahal ko ang magulang ko kahit na sabihing hindi ko sila parents ay sobrang mahal ko sila, nasaktan lang talaga ako kaya ko nagawang pagsalitaan sila ng hindi maganda. “Namimiss ko na din sila kuya” Ani Cray

Thalia’s Point of view Nagugunita ko ang nagdaang araw, Sa piling ni Ina at Ama kong mahal Sa aking pagsilang sa madilim na mundo Sila’y naging gabay sa aking paglaki Mula sa pagmamahal at kalinga Kakulangan kailan ma'y di alintana Ngayong ako’y tuluyang iniwan Puso ko’y puno ng kalungkutan Oras at araw na lumipas ay lubhang walang buhay Paano haharapin ang bukas Kung sa tuwina ay ramdam ang pag-iisa Sinisikap maging matatag Ngunit katotohanan sumasampal Isang katanungan tumimo sa isipan At para saan pa itong aking buhay? “Dinig ko ang bawat patak ng aking mga luha mula sa papel sa aking harapan, isang buwan na rin ang lumipas ng pumanaw ang aming mga magulang.

tumutulo na rin ang luha ni mama" Please anak magsalita ka, tutulangan ka namin ni papa. Please Margaux, magasabi ka kung anong problema mo." Bakit nagawa ko ito sa mga magulang ko. Oh God, patawarin niyo ako. Walang kwenta akong anak, hindi ko man lang naisip ang sakripisyo ng mga magulang ko. Ang paghihirap nila para sa'kin para matupad ang mga pangarap ko.

Diba sinabi ko nang-' Hindi nakapag salita si Drew nang ibulong sa kanya ni josh na 'Babawiin ang bintang kay rosalina sa oras na nagpakasal ito kay aubrey. "Uhmmmmm'! "Sh*t ' Bakit naging ganito ang mga magulang ko ngayon!'Hindi naman sila dating ganito ka dispirada sa babae na ipakasal sa akin! Ang saad nito sa kanyang isip. Agad namang naupo si Drew at pinakinggang ang mga sasabihin nang kanyang magulang at magulang ni aubrey." Habang hinihintay nilang dumating si aubrey.

Agad na dinala ni Alfred ang mga tao sa garahe matapos matanggap ang utos. Matapos ang ilang gabing pagkaagnas, lalong lumakas ang baho ng aking bangkay, na naging dahilan ng pagkabulok ng buong garahe. Lahat ay nagtakip ng kanilang ilong, at ang ilan ay sumuka pa. “Ano ba ‘yang amoy na ‘yan? Umaalingasaw. Diyos ko.” “Sinong tumae dito?”

Hinaplos pa nito ang tiyan ko. "Sana magmana ka sa Daddy mo, Apo. Hindi dito sa Mommy mong makulit," bulong pa ni Mama sa tiyan ko. "Ma, sa akin dapat. Ako ang kalahi ninyo." Maktol ko pa. Ngunit tawa lang ang sagot niya maging si Daddy ay mahina lang din na natawa. Nagkasundo pa silang hindi nga daw pwedeng magmana sa akin ang anak ko. Sus, baka nga kay Rigel pa magmana ang anak naming dalawa.

Kailangan nyang kumapit sa patalim. “Ipagpatuloy mo lang ang pagtulong sa magulang mo Angie. matatanda na din ang mga parents natin, kailangan ay nagpapahinga nalang sila at walang iniisip na problema. Katulad ng Mama at Papa ko, ang gusto na lang nila ay alagaan ang mga anak ko, yung mga apo nila."

“Mula sa sandaling ito, sa akin ka na. Sa bawat paraang mahalaga. At sa susunod na tingnan ka ng anak ko, mauunawaan niya nang eksakto kung ano ang nawala sa kanya.” Tinitigan ni Lila ang singsing na kumukuha ng gray na liwanag ng lungsod. Sa ilalim ng takot, ng kilig, at ng natitirang sakit, may mabangis at buhay na bagay na unti-unting nagbukas sa dibdib niya. Tumingala siya sa kanya at ngumiti—maliit, matalas, at totoo. “Kaya tiyakin nating hindi niya ito kailanman makakalimutan.”

kwento ko. "Basta ako, ang alam ko hindi sila ang tunay kong mga magulang. Pero kahit ampon lang nila ako, mahal na mahal ko sila. Kaya nagsusumikap ako sa aking pag-aaral para pambawi sa kabutihan at pag-aalaga nila sa akin. Kahit salat sila sa pera, hindi sila nagdalawang-isip na kupkupin ako. Kundi dahil sa kanila, siguro wala na ako dito sa mundo at hindi ko kayo nakilala ngayon," kwento ni Aria.