Mga Sakripisyo Ng Isang Magulang Tula Mga Nobela at Kwento

Umupo sa harapan ko si Karrie at ngumiti, “Ayon sa nabasa ko, never magiging aksayado sa pera ang pagpapahalaga sa mga magulang natin. Alam ko pong marami na po kayong nai- sakripisyo para po palakihin si Aljur at gusto ko pong magpasalamat dahil po sa inyo ay lumaki ng tama si Aljur at naging mabuting asawa.” Huh! Of course! Dugo’t pawis kong pinalaki ang batang yo’n! Tapos siya lang makikinabang! Kahit ano pang flowery sh*ts ang sasabihin mo, hindi pa rin para sa’yo ang anak ko.

“Di na ako magtataka, katulad ng Kuya Sean mo. Itinatangi din siya. Sa tingin mo ba matutuwa ang inyong ama kapag narinig niyang kinakasuklaman niyo siya?” “Di niya deserve na maging masaya Mom! Utang na loob!” “Ibang klase na nga talaga ang mga bata ngayon. Wala nang iniisip na maganda para sa magulang nila. Elaine, minsan magulang talaga ang nagsasakripisyo para lang sa mga anak nilang may matitigas ang ulo. Di man lang maging masunurin na lang. Sa likod ng pagsasakripisyo namin. Kagaya ko Elaine, isinasakripisyo ko ang sarili dahil lang sayo!”

Dama niya ang tuluyang paghilom ng mga sugat nito sa puso at ganap ang tunay na kapatawaran ng isa't-isa dulot ng mga hindi magandang nakaraan. Napangiti na lamang siya dahil kahit na magulang na rin siya ay tunay na napakasarap sa pakiramdam na ang isang magulang na gaya niya ay may mga magulang rin na handang umalalay at nagtutulungan sa pag aasikaso at pag suporta sa likuran niya.

"Sensya na ate, ha? Ayan lang kinaya namin ni mama mo, eh. Si mary nagluto, direksyon ko sinundan niya hahahaha tapos kami ni bunso taga tikim kung ayos ba...masarap 'yan! Si mama mo naman namili kahapon tinago lang niya sa'yo para 'di mo mahalata kasi sabi mo ayaw mo nga...pero minsan lang kasi 'to kaya hayaan mo na kami, ate." Nagsimula ng tumulo ang luha ko at niyakap ako agad ni papa at mama. Hinalikan ni mama ang ulo ko, hinalikan naman ni papa ang noo ko. Ang aking mga magulang ay hindi mayaman, ngunit hindi kami natulog nang gutom, hindi kailanman lumakad nang walang sapatos o tsinelas. Kaya wala akong ibang pangarap kundi maging proud sila sa akin. Kaya wala akong ibang hangad at pan

Finally, tapos na rin ang ilang taong pagsusunog ng kilay. Yes, pagsusunog talaga ng kilay, literal at emosyonal. Ibinuhos ko ang lahat sa pag-aaral. Wala akong sinayang na pagkakataon. Ginawa ko ang lahat upang masiguro na masusuklian ko ang paghihirap ng aking mga magulang. Hindi ko man masukat ang sakripisyo nila, pero gusto kong kahit papaano ay maramdaman nilang worth it lahat ng pagod at puyat nila para sa akin.

Nanggigil na wika ni Ate Susi. Natawa naman si Ate Bernadet dahil sa ginawang reaksyon ni Ate Susi. Pati kami ay nakisabay na rin sa kanilang tawanan. Ang sarap nila kausap, at magaan kasama. “Kaya kayo, huwag kayong manghinayang sa lalaki na walang alam kundi kayo ay masaktan at hindi iniingatan. Piliin n’yo ang mga anak n’yo, at maging successful kayo. Kahit kami ay mga katulong lang, may mga naipundar na kami. At may mga negosyo, at nakapagtapos sa pag-aaral ang mga anak. Lahat ng sakripisyo ng mga magulang, lalo na sa mga katulad namin na single mom ay gagawin ang lahat para sa mga anak."

Binuksan ito ni Joniel at saka binasa. Dear Joniel, Hindi ka aksidenteng napulot ng iyong ama't ina dahil sinadya naming sila ang kumupkop sa ‘yo matapos mamatay ng iyong mga magulang sa pakikidigma sa kampon ng kasamaan. Ang iyong tinuring na mga magulang ay mayroong mabuting puso't kalooban kaya sa kanila ka namin ipinagkatiwala. Ngayon, nanganganib ang mundo sa kamay ng masamang nilalang at isa ka sa aming napili upang maging tagapagligtas ng mundo. Alam naming nahihirapang tanggapin ng iyong kinagisnang magulang na mawawalay ka sa kanila ngunit maiintindihan din nila ito. Nawa'y paunlakan mo ang imbitasiyong ibinigay namin sa ‘yo.

Ang presensya ko, ang pag-upo ko rito, ang pag-iyak ko’t paglapit ko, iyon ang handog ko ngayong araw para sa mga namayapa kong mga magulang. Pinagtagpi ko ang mga palad ko saka ako yumuko. “Mom, dad… pasensya na kung wala akong dalang kahit ano. Pero alam ko namang hindi iyon ang mahalaga sa inyo.” Humugot ako ng malalim na hininga. “Nagdarasal ako palagi na sana ay payapa na kayo, na sana ay masaya na kayo riyan kung nasaan man kayo.”

Hindi na siya nakapag salita sa sinabi ko. "Hindi ko hiniling na maging anak niyo, o maging magulang ko kayo. Kusa akong ipinanganak para mapunta sa inyo. Kung talagang mahal niyo ko at kusang loob niyong binigay lahat sa'kin. Hindi niyo ko susumbatan. Tatanggapin niyo ang desisyon ko. Ganoon ang magulang. Kung anong makakapag pasaya sa anak ay susuportahan nila. Hindi niyo dapat kontrahin. Dahil kuntento na naman ako sa kung anong meron ako. Ipinag papasalamat ko iyon sa Diyos. Malaki ang pasasalamat ko dahil naibibigay niyo lahat sa'kin bilang magulang. Pero huwag niyong hayaang masilaw kayo sa pera at makalimutan niyong hindi ako isang bagay na pwede niyong pag kakitaan. Dahil mahal ko ka

Tumayo si Bea, kinuha ang tissue at pinunasan ang luha habang nanginginig ang tinig, “Hindi ko pinagsisihan ang pagdiborsyo sa lalaking nananakit, nangangaliwa, at madamot. Hindi ako umiiyak para sa kanya. Naalala ko lang si Mama. Patay na sina Mama at Papa—namatay sila sa isang aksidente labinlimang taon na ang nakalipas.” Muling tinapik ng may-ari ang balikat niya, puno ng simpatya. Isang taong kaawa-awa. May mga tao sa edad 50 o 60 na buhay pa rin ang mga magulang, pero may mga gaya ni Bea na maagang naulila. At kapag tumanda ka, mapapaisip ka na hindi mo naibalik ang lahat ng sakripisyo ng mga magulang mo. Ang sakit at pagsisisi ay mauunawaan lamang ng mga nakaranas nito.