Ang Aking Mga Magulang Tula นิยาย & เรื่องราว

Tuluyan nang tumakas ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan at napatakip na lamang ng bibig. “Si ate ang tumayong mga magulang ko magmula no'ng mawala sina tatay at nanay tapos makikita kong nasa ganun siyang kondisyon? Ano sa tingin niyo ang mararamdaman ko?” Hagulgol nito at halos maging bulong na lamang ang mga sinasabi.

mahabang sabi ko at napatingala sa bughaw na kalangitan. Hindi ko alam kung naintindihan ba nito ang punto ko. Mabilis din kasi ang pagkakasabi ko niyon. "Wala na akong magulang kaya maswerte kayo na meron pang buong pamilya," mahinang sambit ko. Tuluyang bumigat ang aking pakiramdam. "Ang magkaroon ng masaya at kompletong buhay katulad niyo... Iyon ang ipinagkait sa aking ng mundo mula noong binawi nito ang buhay ng mga magulang ko," pagpapatuloy ko pa.

Nanahimik naman ako at nakinig. "Kinuha rin sa kaniya ang lahat. Pinagkaitan. Ang pagkakaiba niyo lang ikaw alam mo na sa isang dako ng mundo, naroon ang mga magulang mo at buhay pa. Samantalang iyong kakilala ko, napakabata niyang naulila. Pinatay ang mga magulang niya sa mismong harapan niya." napaawang ang labi ko. Nanlaki ang aking mga mata.

"Mamaya na lang tayo ulit mag-ensayo, magpahinga ka muna!" wika ni Axle sa kanyang likuran ngunit ganun na lamang ang gulat niya dahil hindi niya iyon inaasahan. Humagalpak naman ng tawa si Axle sa itsura nito. "Bakit ka kasi nanggugulat?"

"Tandaan mo, anak, na hindi na kita papabayaan pa. Huwag mong isipin na mag-isa ka na lang. Ipapakita ko sa iyo na ang pamilya ay hindi lang ang magulang, kundi lahat ng tumulong sa’yo at nagmamahal sa’yo." Ang mga salitang ito ay naging gabay sa bawat isa, ang mga sugat ng nakaraan ay tuluyan nang napagtagumpayan, at ang kanilang mga puso ay puno ng kaligayahan. Si John, na lumapit sa kanyang ina at lola, ay nagsimula ring magbahagi ng pagmamahal.

Hindi na siya nakapag salita sa sinabi ko. "Hindi ko hiniling na maging anak niyo, o maging magulang ko kayo. Kusa akong ipinanganak para mapunta sa inyo. Kung talagang mahal niyo ko at kusang loob niyong binigay lahat sa'kin. Hindi niyo ko susumbatan. Tatanggapin niyo ang desisyon ko. Ganoon ang magulang. Kung anong makakapag pasaya sa anak ay susuportahan nila. Hindi niyo dapat kontrahin. Dahil kuntento na naman ako sa kung anong meron ako. Ipinag papasalamat ko iyon sa Diyos. Malaki ang pasasalamat ko dahil naibibigay niyo lahat sa'kin bilang magulang. Pero huwag niyong hayaang masilaw kayo sa pera at makalimutan niyong hindi ako isang bagay na pwede niyong pag kakitaan. Dahil mahal ko ka

Ang iyong ama. Hindi ko mapigilang maluha dahil sa madamdaming sulat niya sa'kin. Hindi ko talaga mapigilang maging emosyonal kapag ang aking ama na ang kausap ko. Dahil nga wala akong mga magulang sa totoong mundo, kahit siya lang ay sapat na sa akin dito. Masaya akong may magulang na umaalala at nag-iingat sa akin.

"Larawan ng isang masayang mag asawa ang iyong mga magulang ngunit sa likod ng masasayang pagsasama nila ay may nakatagong isang malungkot na katotohanan. Mapait para sa mag asawang Salvanza ang malamang isa sa kanila ay baog at iyon ay walang iba kundi ang ina mo. Nang malaman nila ito, ginawa nila ang lahat kahit ano pa ito, matupad lamang ang hinihiling nila na magkasupling. Hindi nawalan ng pag asa ang iyong mga magulang na balang araw ay magkakaroon sila ng kanilang sariling anak. Hanggang dumating ang isang araw, isang araw na masasabi kong walang maihahambing na tuwa ang makikita sa mukha ng iyong mga magulang. Ang araw nang malaman nilang may nakitang paraan upang sila ay magkaanak.

litanya niya "Ngunit ang nais ng mga magulang sa kanilang anak ay ang mapabuti ang kanilang kinabukasan ang kanilang buhay, na hindi na nila maranasan ang paghihirap tulad ng nararanasan ng mga magulang. Mayroon ka ng lahat ng yan ngayon dahil pinag hirapan iyan ng mga magulang mo. Binigay nila sayo yan hindi dahil gusto mo kundi dahil gusto nila na mapabuti ka. Para Ikaw mismo ma isip mo na karapat dapat ka bilang anak at karapatdapat sila bilang mga magulang." dagdag pa niya.

matigas at malakas kong sigaw “ sigurado akong nag-aalala na ang mga magulang ko, Pwede ba?! Wala kayong mapapala sa'kin, kung pera ang habol niyo, walang maiaabot ang mga magulang ko dahil walang wala rin kame, Kaya pakawalan niyo na ako! Gusto ko nang umuwi, please! ” hindi kona rin napigilan ang sarili. Tila nanghina rin ako at naupo na lang sa sahig habang umiiyak.