Novel & Cerita Ang Aking Mga Magulang Tula

Dahil sa inis ko ay binalingan ko ito at sinampal ng dalawang boses. "Wala kang kwentang anak, wala kang karapatan ganyanin ang mga magulang mo, bali-baliktarin mo man ang setwasyon ay magulang mo parin sila. Ang kapal ng pagmumukha mo, anong karapatan na ganyanin ang iyong magulang, magpasalamat ka na lang at binuhay ka pa nila at niluwal sa mundo na ito," sabi ko dito. "Sino ka para sampalin ako, wag kang makialam dahil magulang ko sila," sabi nya sa akin.

Akala mo kung sinong santa kung umasta sa harap ng mga magulang ko pero deep inside napakaitim pala ng budhi. "Mom, Dad bakit niyo pa pinapasok ang babaeng iyan dito? Hindi pa ba kayo sawa sa mga kasinungalingan niya?" Bakas ang pagpipigil ng galit ko sa boses habang sinasambit ang katagang iyun. Hangat maari ayaw kong magalit sa sarili kong mga magulang. Malaki ang respeto ko sa mga ito at ayaw kong mabahiran ito ng kahit kaunting sama ng loob. Nagkatinginan naman ang mga ito at malalim na napabuntong-hininga.

Tumulo ang mga luha sa mga kulubot ng kanyang mukha, at kumuha pa siya ng isa at iniabot kay Yesha, hinaplos ang kanyang ulo at nagsalita sa mahina at magaspang na boses, "Matamis nga siya kainin mo rin." Ang mga kamay ng matanda ay malabot at mainit, katulad ng lolo na nagpalaki kay Yesha. Sa kasamaang palad, nang siya ay limang taon gulang, pinatay siya ng isang grupo ng mga tulisan na pumasok sa kanilang baryo. Ang matandang nakaharap sa kanya ay kahawig na kahawig ng kanyang lolo.

Titiyakin ko na mabubulok ka sa kulungan tandaan mo yan! Sad to say mukhang wala na akong magagawa para maipagtanggol pa ang sarili ko. Galit na galit sa akin ang mga magulang ni Anya. Hindi ito ang gusto kong maging tingin nila sa akin. Mahal na mahal ko ang anak nila pero paano na ngayon? Paano na kami ni Anya.

Kinakabahan nga ako ng sobra na mismong mga magulang ko ang haharapin ko ano pa kaya ito? "Inhale babe and exhale. Are you okay now? Ayos na ba ang pakiramdam mo?" Pagpapalakas ko ng loob nito at nang marahan itong tumango ay tuluyan na nga kaming pumasok sa mansyon para harapin ang galit at pagkadismaya ng aking mga magulang.

"Wala akong masabi. Magsimula na tayo." Ang aking ina ang unang umakyat sa entablado. Namumula ang mukha sa katuwaan, binati niya ang audience. "Hello, everyone. Ako’y single mother. Ako ay may tatlong trabaho bawat araw para siguruhin na ang anak ko ay makakapagtuon sa kanyang pagaaral. Ang gusto ko lang ay para sa kanya ay magtagumpay."

Dugtong ko kasabay nang pag -iyak. " Lalo na ang ama mo na walang awa sa pagpatày ng mga magulang ko! Sobrang hirap nang ipinadanas sa'kin ng ama mo, Dylan... sobrang hirap. Pinàtay niya ang mga magulang ko-- at kitang kita ko iyon! Lahat, Dylan! Lahat! " Nasapo ko ang sariling noo habang patuloy sa paghikbi. Sobrang sikip ng dib-dib ko ngayon at bahagya narin sumasakit ang ulo ko dahil sa pagkahilo.

dugtong pa ng babae. "Nandun sa room nila, nagpapahinga. What do you want from them, Ate?" sagot ng nakababatang kapatid. "Ba't ganyan ang tanong mo? Of course, I miss them. Wala na ba akong karapatan na dalawin sila? Don't you remember, mga magulang ko rin sila. Baka nkakalimutan mo." sagot nito na akmang aakyat papunta sa kwarto ng mga magulang.

Nakatingin sa kanila. Sina Mama at Papa. Ang mga magulang ko. Ang mga taong iniwan ko anim na taon na ang nakalipas. May katandaan na talaga silang dalawa. Mas marami na ang puting buhok ni Mama. Mas malalim na ang mga wrinkles ni Papa. Mas payat na sila. Mas matanda na.