Halimbawa Ng Tula Para Sa Magulang Novels & Stories

Klarisse remembers what her mother said to her. “Hindi puwede na ikaw ang mauna sa amin ng tatay mo, anak. Hindi ang mga magulang ang naglilibing sa mga anak, kundi kaming mga magulang ang ihahatid ninyo sa hatungan.” She was crying like a mad person nang lumabas na sa kwarto niya sa hospital ang mga magulang niya.

Gayon din ang mga ahas niya sa ulo na nakabuka ang bibig at may namumuong apoy rito. Isa lang ang naiisip kong paraan para matalo siya. Ngunit, sadya itong makapangyarihan at talagang nakakapinsala kaya nagdadalawang-isip din ako kung gagamitin ko ito gayon pa't ito ang kumitil sa buhay ng mga magulang ko. --- "Anak, ikaw lang ang maaaring makatalo sa halimaw na iyan," wika ni Ina na hirap na hirap ng makipaglaban sa kalahating lobo na nais kaming paslangin.

Tumagilid siya paharap sa mag ama. "Alam mo," nakakunot ang kanyang noo, "hindi ko kayang tanggihan ang anak ko. Ikaw naman, sa halip na tumanggi, pumayag ka pa. Ano naman sa palagay mo ang magagawa ko?" Tumagilid din si Julio paharap sa kanya, saka ngumiti, "Tulad mo, hindi ko rin kayang tanggihan ang anak ko. Kahinaan ata talaga sila ng mga magulang.."

Dugtong pa nito. Napag-usapan nga namin tungkol sa aming nakaraan ng kakambal ko at ng aking magulang. Inamin ko sa kanila ang aking tunay nararamdaman. Bakas sa akin ang pagkainis sa kanila. "Ano ka ba, iha. Mahal ka ng mga magulang mo." saad ni Yaya Helena. "Huwag mong sabihin 'yan. Baka may dahilan lang sila kung bakit. Talikuran mo na iha ang hindi magandang nararamdaman mo sa inyong magulang at kapatid." Paalala at advice sa akin ni Yaya pero hindi pa rin ako kumbinsido dahil sa sakit rin naranasan ko. Hindi gaano kadali pero pinilit ko lang ngumiti sa kanila pagkatapos.

Dahil kahit gaano pa katagal ang lumipas, hinding-hindi siya makakalimot ng kanyang anak. Habang yakap-yakap ang larawan ng anak, marami siyang nasabi—mga salita ng pangungulila, hinanakit, at pagmamahal. Pagkatapos ng ilang sandali, kumalma siya at nagsindi ng insenso para sa kanyang mga magulang.

At pangalawa, ay hindi niya naranasan na magkaroon ng mga magulang. Wala siyang masyadong alam sa mga magulang niya, tanging alam niya lang ay namatay ang mga ito sa isang aksidente. At ang tiyo at tiya naman niya na minsan niyang nakasama na tumira sa iisang bubong, inaakala niya na ito ang tatayong mga magulang sa kanya. Aalagaan siya at mamahalin pero bugbog at pasakit ang abot niya sa mga ito lalo na kapag walang pera ang mga ito o ‘di kaya natalo sa sugal. Napilitan sila ng Lola Mamay niya na bumukod at paminsan-minsan na lamang niya nakikita ang mga ito, sa tuwing humihingi ang mga ito ng pera sa Lola Mamay niya.

Hindi na siya nakapag salita sa sinabi ko. "Hindi ko hiniling na maging anak niyo, o maging magulang ko kayo. Kusa akong ipinanganak para mapunta sa inyo. Kung talagang mahal niyo ko at kusang loob niyong binigay lahat sa'kin. Hindi niyo ko susumbatan. Tatanggapin niyo ang desisyon ko. Ganoon ang magulang. Kung anong makakapag pasaya sa anak ay susuportahan nila. Hindi niyo dapat kontrahin. Dahil kuntento na naman ako sa kung anong meron ako. Ipinag papasalamat ko iyon sa Diyos. Malaki ang pasasalamat ko dahil naibibigay niyo lahat sa'kin bilang magulang. Pero huwag niyong hayaang masilaw kayo sa pera at makalimutan niyong hindi ako isang bagay na pwede niyong pag kakitaan. Dahil mahal ko ka

Halos dalawang taon pa nga lang yata akong nakatira sa bahay na ito kasama sila, kaya naman hirap na hirap akong pakisamahan silang lahat. Sa pudir ni lola ako lumaki simula ng magkaisip ako at lumaki, kaya naman hindi ninyo ako masisi kung bakit hindi ko magawang tratuhin ng maayos ang mga magulang ko, kung paano dapat tratuhin ng isang anak ang kanilang mga magulang.

Dahil sa inis ko ay binalingan ko ito at sinampal ng dalawang boses. "Wala kang kwentang anak, wala kang karapatan ganyanin ang mga magulang mo, bali-baliktarin mo man ang setwasyon ay magulang mo parin sila. Ang kapal ng pagmumukha mo, anong karapatan na ganyanin ang iyong magulang, magpasalamat ka na lang at binuhay ka pa nila at niluwal sa mundo na ito," sabi ko dito. "Sino ka para sampalin ako, wag kang makialam dahil magulang ko sila," sabi nya sa akin.

Nakangiti kong kinakausap ito. "Ang ganda, ikaw ang liwanag sa madilim na kalangitan. Liwanag na nagbibigay ng pag-asa kahit na dumating sa puntong walang-wala na." Nasasabik akong gumawa ng tula. Ito ang ginagawa ko sa tuwing naiisip ko kung ano ang pakiramdam ng may pamilya at sa tuwing nalulungkot ako. Ngayon, magkakapamilya na rin ako. Magagawa ko rin ang paggawa ng tula nang masaya ang pakiramdam ko.