Romans & histoires Ang Aking Mga Magulang Tula

Nang matapos siyang magsalita, ang ulo at katawan ni Lola ay nagkawatak-watak at nagkalat sa hangin. Ang natitira na lang ay isang madilim, pumipintig na bagay na tila puso ng tao. Naglaho ang mga pakong pumipigil sa pagkilos ko kasama si Lola. Bagama't butas na ang aking mga kamay, ni isang galos ay hindi makita. Masaya kong niyakap si Nanay, tumulo ang mga luha ko. "Ang galing, Nanay! Nagawa natin ito!"

Sa eroplano, ikiling ni Christopher ang kanyang ulo at nagtanong, "Nay, saan tayo pupunta?" Nakatingin sa bintana habang unti unting nawawala ang lungsod sa ilalim ng mga ulap, hinaplos ko ang kanyang ulo. "May pupuntahan tayo na walang makakahanap sa atin. Huwag kang matakot. Kasama mo ako." Ngumisi si Christopher. "Hindi ako natatakot!" Pagkaraan ng ilang sandali, muli siyang nagtanong, "Nay, may ama ba ako?"

Natuto akong maging palaban para hindi tapakan ng kung sino-sinong mapagmataas! Itinatak ko sa musmos kong isipan na wala akong mga magulang na magtatanggol sa akin. Sarili ko lang ang kakampi ko sa magulong mundong kinalalagyan ko. “Napakabuti mo, Aicah. Natitiyak ko na proud sayo ang mga magulang mo.” aniya na tinapik-tapik ang aking balikat. Proud sa akin? Yan ang bagay na hindi ko na kailan man maririnig mula sa aking tunay na ina dahil kailan man ay hindi na niya ako makikita.

Ani Mama na ikinatango ko. Tama nga naman si Mama. Sobra na 'yong pinatuloy niya kami rito sa bahay niya. Malaking utang na loob na iyon sa akin. Sa totoo lang, nahihiya talaga ako sa mga magulang ko. Nahihiya ako dahil ganitong eksena pa ang maabutan nila dito sa Manila. Ito pa naman ang unang punta nila tapos disappointment lang ang sasalubong.

Aniya ko sa aking magulang habang ang luha ko ay tumutulo sa aking mga mata habang yakap yakap ko ang aking ama at ina. Isang hagod sa aking likod ang aking naramdaman mula sa aking ama, habang ang akig ina naman ay sa aking buhok. Doon ko naramandaman kung gaano ako kamahal ng aking magulang. Dahilan upang ipangako ko sa aking sarli na uunahin ko ang aking magiging anak bago ang lahat. Ibibigay ko ang pagmamahal na katulad ng pagmamahal na ibinigay sa akin ng aking magulang…

Maliit na bagay pinapalaki mo! 'Hindi naman siguro tama na talikuran mo ang magulang mo dahil lang pinag-igib ka ng tubig. Pinalaki ka parin ng magulang mo kaya dapat magpasalamat ka. Kung wala ang nanay mo, tingin mo saan ka kaya ngayon?' 'Noon paman talaga may balak ka ng masama sa mga magulang mo. Wala kang ibang alam kundi magtanim ng sama ng loob!'

"Nay naman, akala ko ba happy-happy lang tayo. Hindi naman na dapat pang ungkatin ang nakaraan. Tapos na tayo sa kabanatang iyun. Hindi po ako nakakaramdam ng kahit anong galit at pagtatampo sa inyo....." " Masaya po ako na kayo ang nagiging mga magulang ko. Kahit na naghihirap tayo ramdam na ramdam ko naman ang pagmamahal niyo sa akin. Pinalaki niyo ako bilang isang mabuting anak at kahit na ano pa man ang mangyari, kayo pa rin ang pipiliin kong maging mga magulang...."

“Hindi ako makapaniwala na nandito ako ngayon dahil ang akala ko hindi na ako makakakita ng ganitong tanawin. Sa totoo lang, noong dinala mo ako sa bundok, ay doon ko naapreciate ang iba’t ibang kulay ng langit dahil pakiramdam ko hindi ko nararamdaman ang pagmamahal ng magulang ko. Ang sabi ng magulang ko sa akin noon. Kapag may gusto lang daw akong sabihin sa aking sarili ko may gusto akong bagay, ay tumingin lang ako sa langit ang humiling. Simula noong namatay sila, ay hindi ko na ginawa ‘yun dahil sa tumitingin ako sa langit, ay naaalala ko lang sila.” Ayaw ko sanang magsabi ng problema ko kay Daylon, pero ito ako ngayon sinasabi ang mga bagay na hindi naman dapat niya malaman. Ito na r

Kayo ang naging magulang ko sa buhay, pinayagan ninyo akong tawagin kayong papa at mama sa paggunita sa kamatayan ng aking mga magulang, para hindi mahirapan ang dila ko sa pagbanggit sa dalawang salitang pinakamamahal ng lahat ng anak sa mundo. Napilitan akong isulat ang lahat ng aking nararamdaman, kung personal ko itong sasabihin, tiyak na mag-iiyakan tayo hanggang umaga, at ayaw ko naman iyon. Pagkatapos ninyong basahin ang sulat na ito, mangako kayong hindi na kayo iiyak pa, at dapat ninyong tuparin ang lahat ng aking kahilingan. Kung hindi, malulungkot ako nang husto.

Ari Umiinom ako ng tea habang naka harap ako sa mga magulang ko, magulang ni Anton at ang dalawa na parang ako pa ang may malaking kasalanan sa kanilang dalawa. Wow, ang taas ng tingin nila sa sarili nila.