Novel & Cerita Ang Aking Sarili

nakapiki t kong bulong sa sarili ko. Yayy how is it? Hope nag-enjoy kayo.

Pero kahit anong pilit kong kumbinsihin ang sarili ko— Hindi na ito ‘yung parehong mundong babalikan ko. Because somewhere in Siargao, May lalaking nagpaalala sa’kin na buhay pa pala ako. Even if he’ll never know who I really am. Even if I’ll never see him again. Even if I’m starting to wish… that I would. --- NOX Pagmulat ko ng mata, unang sumalubong sa akin ay ‘yung liwanag ng araw. Kasunod noon ‘yung malamig na hangin galing sa bukas na bintana.

Humarap naman ito sa akin saka buong pusong napangiti. "Huwag mo ring sisihin ang sarili mo Señorito dahil kasalanan ko rin naman na hindi ako tumutol. Isa pa, wala naman pong nawala sa akin dahil hindi na naman ako birhen." Wika nito at parang gusto kong sabunutan ang sarili ko dahil ako ang nagbigay ng ideya sa kanya tungkol dito kanina.

Kainis! Iniling ko ang aking ulo kahit na nahihilo na. Hindi ko dapat hayaan na masira niya ang araw ko, ang ungas na 'yon. Ngayon ang araw na nagpaplano akong ibigay ang aking sarili kay Harper, upang isuko ang aking katawan sa kanya. Ang perlas ng Silangan.

Hindi ako party girl tulad ng inaakala ng iba. Well, lahat ng akala nila sa akin ay alam ko sa sarili ko na hindi totoo ang mga iyon. Kung meron mang mas nakakakilala sa sarili ko ay ako lang din mismo. And I love myself, kahit bali-baliktarin ang mundo ay palagi kong pipiliin ang katauhan ko, ang klase ng buhay ko. Gano'n ko kamahal ang sarili ko. Sa ngayon kasi, sarili ko na lang talaga ang kaya kong mahalin.

Naghihisteryang tinuro ko ang sarili ko "Ako ba yung dapat sisihin sa nangyari sakin? Hindi ko naman ginusto ito eh, pero kayo? Oo ginusto niyo dahil kayo ang dahilan kung bakit ako nandito sa sitwasyon na ito. Ang sakit na ako yung sinisisi niyo sa kasalanang ginawa niyo! Nay! Diring-diri ako sa sarili ko, kung sinu-sinong lalaki ang bumaboy sakin. Pero alam mo kung ano yung masakit? Yung masakit sa lahat na yung sarili mong ina ay nilugmok ka sa putikan at hindi ka kayang iahon!" Pagkatapos kong sabihin iyon ay umiiyak akong umalis sa lugar na iyon ng hindi alam kung saan pupunta.

pakiusap ko dito kaya tumango ito sa akin "Ako na ang bahala ang mahalaga ay alagaan mo ang sarili mo at ang munting anghel na nasa sinapupunan mo" pahayag nito sa akin kaya tumango-tango ako rito "Kuya pagkalabas ko dito gusto ko po munang lumayo at umuwi kung saan ako lumaki ng hindi nalalaman nang iba" mahinang wika ko dito kaya natigilan ito

sabi ko sa sarili (Arjay: haist otor napaparami ata talk to myself ko dito. Otor: sorry monologue lover ka kasi baliw") Ng matapos nito pirmahan ang mga papel ay ka agd kung kinuha ito sa kanya.

Kailan ang wakas? Nakikita ko ang sarili ko sa glass, my aura reflected ten times or more. Umikot ako upang tingnan ang kabuuan ng sarili ko. I remember King noong nasa shop kami habang tinitingnan ko ang sarili ko sa salamin. Maliban kay Padre, si King lang ang ibang tao na nagsabi sa akin na maganda raw ako. Napapaisip tuloy ako kung ano ang itsura ng mga magulang ko. Nasaan kaya sila ngayon? Sana masaya sila sa pag-iwan nila sa 'kin. Sana tanda pa nila ako. Nahulog sa baba ang wheat grain na nakaipit sa buhok ko. Kinuha ko iyon at parang may 'di kanais-nais na sumagi sa isipan ko.

tensyonado niyang tanong dito. "I don't know." "I'm really sorry.. God... Hindi ko mapapatawad ang sarili ko!" Sunod-sunod na napabuntung-hininga ang binata. "Kasalanan ko lahat ito. it's all my fault." "Kasalanan ko rin, Carlo. Ako ang pumunta rito. Lasing ka at wala ka sa sarili samantalang malinaw ang pag-iisip ko. Kasalanan ko, Carlo, dahil hinayaan kong mangyari ito. But don't worry, hindi naman ako maghahabol. Wala kang dapat problemahin."