Novel & Cerita Ang Aking Sarili

kastigo ko sa aking sarili. Magandang gabi senyorito at senyorita naghain na po ako.. Tara na po sa hapag.. tamang tama po kanina habang tumatawag kayo nagluluto ako.. nagdagdag nalang po ako ng putahe..salamat manang..

Useless lang kung pag-uusapan pa namin ang nakaraan! "My sarili akong condo! Pwede bang doon mo na lang ako ihatid?" mahina kong tanong sa kanya! Wala naman akong ibang mapupuntahan kundi doon lang lalo na at wala akong balak na ipilit ang sarili ko kina Mommy at Daddy! Ngayun pa lang, pipilitin ko na din pala ang sarili ko na mamuhay na mag-isa! Walang aasahang mga magulang kundi sarili ko lang! May pera naman ako sa personal bank account ko kaya alam kong matutustusan ko din ang lahat ng mga pangangailangan ko! Tsaka na lang ako mag-isip ng pwdeng hanap buhay pagkapanganak ko!

“I already told you, I’m not that fragile. Kaya ko ang sarili ko at kaya kong kalimutan ang bagay—ang taong walang kwenta sa buhay ko.” *** Thank you sa pghihintay ng updates. Another will be updated later. Enjoy!

PAK! Sinundan ko iyon ng isa pang mas mariing sampal sa kaliwang bahagi ng aking mukha. Mas masakit. Mas nakakainsulto para sa sarili kong pagkatao. "Gising, Angelo! Gising!" sigaw ko sa aking sariling repleksyon sa salamin, habang ang aking mga mata ay nanlilisik sa galit dahil sa sarili kong kahangalan. Paano ko hinayaang marating ko ang ganitong dulo? Ang saktan at seryosong supilin ang sarili ko dahil lang sa isang probinsyanang walang ibang ginawa kundi bulyawan, barahin, at itama ako sa harap ng aking sariling ina? Isang babaeng walang pangalan sa mundong kinagisnan ko, pero nagagawa akong pasukuin sa isang sulyap lamang?

Nian's POV "LALALALA~" kanta ko sa aking sarili habang maiging sinusuklay ang aking sariling buhok habang nakaharap sa salamin. Hindi naman halatang excited ako, 'di ba? Ay, ewan!

maikli Kong ring sagot rito. Nakaramdam tuloy ako ng hiya para sa aking sarili.Dahil pinangunahan ko aking sarili na paniwalain na nobya ni kapitan Ang pinsan nito.

he cracked saying my name bago tumayo at inayos ang sarili saka umopo halata ang lungkot sa mukha niya "𝙞-𝙞𝙢 𝙣𝙤𝙩 𝙨𝙪𝙧𝙚 𝙞-𝙞𝙛 𝙞 𝙘-𝙘𝙖𝙣"sabi ko saka nagiwas ng tingin

para akong mawawala sa aking sarili. "ummmm...." bawat hagod ng dila nya ay para Kong dinadala sa alapaap. kung kanina ay nagpupumiglas ako ngayon ay Nakita ko na Lang ang sarili ko na sabu-sabunot sya sa buhok at idinidiin Ang sarili ko sa kanya. asking for more.

sabi ko sa sarili ko Lumapit ako kay Natalie, napansin ang lungkot sa kanyang mata “Hey, anong nangyari? Mukhang may problema ka? ” Lumingon ako kay Haime, ngumiti ng konti “Hindi ko alam… siguro parang na-overwhelm lang ako. Hindi ko akalain na darating ako sa araw na ito, Haime. Pagkatapos ng mahigit sampung taon, I can't imagine na sa isang iglap nandito silang lahat ngayon sa harapan ko. Ang mga magulang ko, pati na rin si Kuya at ang pamilya niya. Parang fairy tale lang.”

Iris PALAGI kong sinasabi sa sarili ko dati na isang araw may isang taong sisira sa akin kaya kailangan kong ihanda ang sarili ko dahil alam kong sobrang sakit nito. Palagi kong nilalayo ang sarili ko sa mga taong nasa paligid ko dahil mabilis akong masaktan. Akala nila, wala akong nararamdaman kapag naririnig ko ang mga mura at masasakit na salita nila ay nadudurog agad ako. Nasasaktan ng mas higit pa sa alam nila.