Novel & Cerita Ang Mutya Ng Section E Author

Chapter 20.2: Ang Nakaraan Ng Prinsepe Written By: Cristina de Leon "Wayne, hindi ka pa ba nagugutom? May dala ako para sa 'yo." Lumapit na siya kay Wayne at para pa itong nakakita ng multo sa gulat nang makita siya kaya naman natawa siya. "Naging masyado ka na yatang magugulatin? Bakit? Nahihiya ka ba na nakita kita na naglalaba rito?" pagbibiro niya.

Magpapaliwanag. Hanggang sa isang folder ang dumating sa desk ko ngayon. G. NAVARRO — CONFIDENTIAL. Hindi para sa'kin. Pero pagkakamali ng assistant, dito naiwan. At nang buksan ko? Nasa loob ang isang draft article. Hindi official document. Hindi company file. Title: “The Woman I Let Go” Sa baba, may linya: “She wore the ring longer than she should have. Because unlike me, she never stopped believing.”

Hanapin ulit ang librong ito and add once again to your library. Makikita niyo na yung some published chapter nabago na ang laman. Enjoy reading ang thank you so much. Pasensya na, may pinagdaanan lang talaga na kailangan ko muna i-unwind ang isipan ng Author ninyo, Thank you so much! (Nathaniel POV)

SPG( Take at your own risk. Patnubay ni Author ang kailangan. Walang sisihan kung anuman ang mabasa mo sa Chapter na ito. Basta isa lang ang masasabi ko. Binalaan ko na kayo. Kaya nasa inyo na yan kung e read nyo pa ang chapter na ito o e skil nyo na lang. Pero may request lang si Author baka naman pwede pa vote. Salamat po)

Hindi na po ito mauulit. Feel free po magleave ng comment o mag PM sa'kin pag may mga apila ng bayan, tanong o ano pa mang hinaing sa kwento hehehe. And with that mga ka-royalties, heto na ang Chapter 27, entitled Burning Bridges. Baboosh and happy reading! labyu ol! With love, Prinsesa Maria

Saka lang ako napatigil nang makarating na ako Royalties Section. Paanong hindi ko mapapansin ang section na ito? Sa mismong taas ng pader ay may nakasulat na Royalties Section na gawa uli sa ginto pero may kasama ng diyamante. Seriously? Sanay akong makakita ng ganito, okay? Hindi na bago sa akin ang makakita ng ginto at diyamante dahil koleksyon iyon ni Auntie. Pero hindi ako sanay na makakita ng ganito na sobrang bulgar ang mga ginto, na halos lahat ng sulok ay may nakikita ako na gawa sa mamahaling bato at nakapagtatakang wala man lang yatang nagkakainteres. Napabuntong-hininga ako saka ko lang napansin ang magiging room ko.

nauutal na sabi ko. Bahagya siyang ngumiti. Hindi siya lumingon, bagkus ay itinuro niya ang isang section. Lumapit pa siya nang konti, at dahil sa ginawa niya, halos magdikit ang balikat namin. “Maybe highlight this part para mas klaro sa presentation.” marahan ang tono ng pananalita niya at malambing ang pagkakautos. “But overall…” binalingan niya ako, nagkatitigan kaming dalawa. “…perfect.”

Lahat sila napatingin sa’kin. “Excuse me, sino ka?” tanong ng isang paralegal. Di ko pinansin. Kumuha ako ng pen, tinuro yung section. “Pag binalik niyo ’tong indemnity reference, aligned na siya sa section 12. Formatting error lang ’to, hindi legal.” Tahimik pa rin sila. Tapos — ding! — bumukas yung elevator. At ayun na nga. Yung boses na hindi ko makalimutan.

angal ni Mutya. “Mutya, hindi na virgin ang kamay ko...” “Tumigil ka nga sa kangangawa, bilisan mo na. Mamaya ka na umiyak!” kinakabahang sabi ni Mutya. Nangangatog na tuloy ang kamay ko dahil sa nangyari. Muli akong bumalik sa aking ginagawa at di rin nagtagal ay tuluyan ko nang nahubad ang brief ni Andrew. Hinila ko ito mula sa loob ng kumot. Tumayo ako sa kama at lumapit kay Mutya.

Pero base sa mukha niya, parang tuwang-tuwa pa siya na ililipat na si Keiciara. Naramdaman ko ang paghaplos ng mga nanlalamig na kamay sa aking buhok. “Rabiya, paano ba yan, wala na ako any moment from now. Tandaan mo, na sa section one lang ako ha! Pwedeng-pwede mo kong puntahan doon kapag may kailangan ka. I’m so blessed to have you as my friend.”