Anong Tawag Sa Paring Malungkot 소설 & 이야기

Paniguradong mapipilitan itong sabihin kung ano ang nangyari dahil kilala niya ang mama niya, paniguradong mahahalata kaagad nito kung may problema ba ang isang tao. "Basta ha, tumawag ka sa akin kapag nalulungkot ka o hindi mo na rin kaya, ha? Maging open ka dahil kakaltukan kita!" Mahigpit niya itong niyakap. Sunod na nagpaalam ito kay Shawn bago pinanood ang dalawa papalayo. Malungkot siyang bumaling kay Shawn. "Hey, what's wrong?"

“Why did I felt like my speech went wrong? Dale, you already know that, open your heart for letting go and forgiveness. You deserve to be happy. You deserve to have a genuine smile. You deserve the best. Happy Birthday, lalaki.” “Thank you, woman,” I answered, looking sincerely at her. Her words never failed to make my heart flutter. I badly wanted to hug her while she was speaking. “You, Cuego!” Ryle called my attention. I faced them. “Give your speech as well!” He added in a playful voice, eager to hear me talk. “Lola? Lolo” I began politely. “Thank you for the warm welcome for us here.” Lola and Lolo is a term widely used by Filipinos to address their grandmothers and grandfathers.

Masyado kasing pormal, nakakapanibago para sa isang damuho. "Feeling ka namang abo ka! 'Wag mo nga akong tawagin sa ganiyang pangalan. Pakiramdam ko tuloy, ang tanda ko na," paghihimutok ko. Natawa na lamang muli si Cason at hindi na nagsalita pa.

Nagulat siya sa isang malakas na sigaw na iyon mula sa kanyang gilid. "Oh, darling... Are you alright?" Tanong naman ng isang pang tao sa kabilang gilid. Tumango siya nang may panginginig ang mga tuhod. "B-Buhay pa ba ako? Buhay ba ako?" Nakurot niya ang kanyang sarili at saka siya napangiwi dahil sa napalas iyon. "Aray... Masakit pala." "Ay, ang tanga!" Nasabi ng lalaking parang kilala niya ang anyo.

'pity is one of people's soft weakness' Kadalasan sa mga tao madali lang maawa kaya ang resulta lagi silang inaapi at nasasaktan dahil lagi nilang pinapairal ang awa sa isang tao na hindi naman karapat dapat ng awa na binibigay mo. Dahil kung paiiralin mo ang awa ay Hindi ka magiging malakas at magiging matibay. Umalingawngaw sa loob ng silid na kinaroroonan namin ang sigaw ng lalaking nasa harap ko.

malamig ulit na sabi nya This time bahagya akong nairita. Siguro dala na rin ng pagod at nag halo halo na ang mga nararamdaman ko (Play the music above. Sa bandang chorus nyo simulan) "Wow ah. Kung makaangkin lang parang kanina nga hindi mo ako matignan o makausap ng seryoso. Na parang hindi mo ako kilala. Wade, huwag ka namang parang bata oh. Can't you see na kahit wala akong kasamood samood ngayong araw, pinipili kong hindi ibuntong lahat sayo. Wade, pumasok ako kahit nasaktan ako nung iwan mo ako nung gabi sa hospital matapos mo malaman ang lahat. Baka kasi nakalimitan mo na nag bitaw ka ng salitang hindi mo ako iiwan at nasa tabi lang kita minute before. Pero ano, sa isang iglap tinaliku

Natatawang tumunghay muli ako. Lumapit ako sa lapida kung saan nakaukit ang kaniyang pangalan. Hinaplos ko iyon. Maria B. Dela Torre “I miss you so bad, Mama. Miss na miss na kita. Sobra.” Minsan, nakakatawa mang-asar ang tadhana. Dahil makalipas ang kalahating oras ay nagsipatakan ang maliliit na butil ng ulan mula sa langit. Kalaunan ay naging malalaking butil na ito hanggang sa naging malakas na ulan.

This is helplessness in its simplest term. At around nine o’clock in the evening, while waiting for matters to somehow improve, I remembered the kid next to our apartment saying, “Ma, mababa na ang tubig, kita na yung plate number ng kotse.” (Ma, the water is finally subsiding. I can already see the plate number of the car)

Parang may humihila sa puso ko. Parang may bahagi ng sarili kong gustong umiyak kahit hindi ko alam kung bakit. Hindi ko maintindihan kung bakit ganito ang nararamdaman ko. Kung tutuusin, ilang araw pa lang naman mula nang malaman kong may asawa pala ako. Hindi ko dapat maramdaman ang ganitong klaseng lungkot para sa isang lalaking hindi ko maalala.

Babae “Nahulog ako sa mga bulaklaking mga bigkas, mala-langit na pangako na hindi ko napansin sa huli ay inuuod na tangkay at nabubulok na petalya na siya nang kumanlong sa akin habang buhay." HINDI na naman ako mapakali, ramdam ko ang takot sa aking katawan, nanginginig pa ako habang di alam ang gagawin. Nakatingin sa pintuan at balisa sa bawat tunog na naririnig ko. Kahit napakalakas na ng ikot ng bintilador, tagagtag ang aking pawis sa kung anong pwedeng mangyari pagdating niya. Ilang oras palang nakalilipas mula ng bagsakan niya ako ng telepono, pinagtatalunan namin ang aking pag-alis saglit upang mamalengke at inakusahang pinuntahan ko daw ang tindero ng karne na si Pareng Kudo na gust