Anong Tawag Sa Paring Malungkot Novels & Stories

“Whatever. Let’s go. ” 'How can she look adorable with those frowning lips?' Darn it! I must be out of my mind! Why would I find her adorable? She's a brat who treats me like a disposable toy! “Where are you taking me again? I don't remember if we agreed to go somewhere today. ” "You’ll see. Just follow my lead and don't talk too much, old corn.” "Old corn?" I raised an eyebrow at what she called me. "Matandang mais in Tagalog."

Pag katapos ng sigaw narinig ko naman si Papa na sumagot. " Wala akong pakialam! Umalis ka dito iwan mo yung motor! " lola said with so much anger. I heard her cursed and throw some of the kitchen utensils. My heart is beating so fast as I experience this scenario once again. The feeling of loneliness and poverty. Sa bawat araw na dumadaan tila pinapa mukha sa akin, na MAHIRAP KA LANG. You don't deserve to live because of the lack of money. Worst is, if you cannot provide a money for a while people will ridicule you. Unfortunately, that people is your family. It sucks right?

The girl glanced at Vivian but uttered only a single word, barely above a whisper, "Malia." "Malia," Vivian repeated softly, acknowledging her response. "That's a beautiful name. Now, Malia, where can I take you? Your home address or perhaps a friend's address?" Vivian continued, attempting to gather more information. However, instead of responding, Malia's face contorted with anguish, and tears streamed down her cheeks.

“Hindi ako ang nanay mo, okay? Simula ngayon, Mal ang itatawag mo sa akin, ha? Mal! Say it, Mal!” Ngumuso ito at umiling. “Mum.” “No! Magagalit ako, isa!” Binitiwan niya ako at tumalikod sa akin. Aba! Marunong nang magtampo ang damulag! “Jimin! Isa!” I heard him huffed. “Mal ang pangalan ko at ‘yon ang itatawag mo sa akin. Understand?” Hindi pa rin ako nito nililingon. Sinundot ko nga sa tagiliran.

Pumunta ako sa labas at hinanap ang kotse ni Lorenzo ngunit wala akong makitang kotse niya sa parking lot. Nanginginig ang kamay ko na hinanap ang contact number niya sa cellphone ko. Sinubukan ko na tawagan siya. Nakailang ring pa bago nito sinagot ang tawag ko ngunit tuluyan nadurog ang puso ko sa narinig ko. "Babe, ugh mmm you're still good. Hmmm harder-" biglang naputol ang tawag. Napatulala na lamang ako sa kinatatayuan ko at bumuhos ang mga luha na pinipigilan ko.

"Mama!" Binaba na ni Mama ang tawag bago pa ako makapagsalita. Tinakpan ko ang aking mukha para umiyak sa mga palad ko. Naramdaman ko naman ang mga hawak ni Tita Darlene para aluin ko.

Pinatayan nila ako ng tawag? Tatawagan ko sana muli, para malaman ko kung anong nangyari. Ngunit nakatanggap na ako ng text mula sa kambal ko. From: Baby Zevria sorry po, mommy. i think we've run out of load :( Akala ko kung ano na ang nangyari, nagtipa lang ako ng i-rereply ko. Bago ako muling pumasok sa loob ng VIP room.

"Viva Pit Señor!Pit Señor!!!" I was smiling from ear to ear while my eyes were roaming around Mango Avenue that was thronged with people, who's like I were very eager to catch a glimpse of the extravagant parade of Sinulog. The excitement I felt is uncontainable, nahawa na ko sa mga katabi ko sa kalye. Tuluyan ko ng nalimot ang pagiging bad trip ko.

“Anong parang?” "Tulad ng kapag nami-miss mo ang isang tao kapag hindi mo siya nakikita. Pagkatapos mong makita siya, magiging sobrang saya at kuntento ka. At gugustuhin mo talagang maging malapit sa kanya at gusto mong gawin ang isang bagay na intimate sa kanya. Kapag masaya ka, gusto mong ibahagi ito sa kanya kaagad, at kapag hindi ka masaya, ang unang bagay na gusto mo ay ang kausapin siya. Kung gusto mo ang isang tao, mamula ka, mamumula ang iyong puso kapag nakita mo siya..."

Hurt. Calling.