Apolinario Mabini Quotes Novels & Stories

C51 END ANTHONY POV “You’re here…” Mahina kong wika habang hindi nakatitig lang siya sa akin. “I’m happy…K-kasi ayos ka lang…” Mahina niyang wika habang yumuko. Kahit hirap akong bumangon ay pinilit ko ang sarili ko para mahawakan ko siya, baka kasi panaginip lang ito. “‘Wag kang gumalaw Senyorito…”

sambit ko " At maniwala ka naman" wika ni master "Syempre, OO" sambit ko at nahiga sa gilid ng dagat. " Master dito lang muna ako, dun kana " wika ko ayukong may kausap ngayon dahil wala akong enerhiya " Psh, iba talaga ang epekto ng pag ibig sayo mukha kang ulol. Wag kang mag bigti dito aalis na ako" natatawa nitong sambit sakin

Paanong hindi niya makikilala ang kasama at seryosong kausap nito sa lamesa ilang metro ang layo sa kanila, eh, noon pa man ay gusto na niyang sapakin iyon? "Apolinario Mabin—este…Montecarlo." He answered as his jaw immediately tighten upon staring at Rio's fucking smirks. ///

--- --- --- --- Tahimik si Damien. "Quinn..." Mahina niyang sabi. --- --- --- --- "Hindi lahat ng nakikita mo ay katotohanan." --- --- --- --- Napangiti ako nang mapait. --- --- --- --- "Narinig ko na iyan." --- --- --- --- "Paulit-ulit." --- --- --- --- "Pero sino ang magsasabi sa akin kung ano ang totoo?" --- --- --- --- Walang sumagot. --- --- ---

Kita ko sa mata nila ang awa o baka pagkalito. “Hindi ka namin huhusgahan,” sabi nung una. “Dito, hindi mahalaga kung ano ka sa labas. Pantay-pantay rito. Pero tandaan mo, mas lalong walang maniniwala sa’yo kung ikaw mismo hindi kaya sabihin ang totoo.” Huminga ako nang malalim. Halos nag-crack ang boses ko. “Pinagbibintangan nila ako sa pagpatay kay Apollo Arizcon.”

"Abala kayo sa pag-abot ng mga pangarap ninyo at kinalimutang may isa pa kayong kaibigan." "Hindi ka namin kinalimutan! Pinag-aralan muna namin lahat ng ruta bago ito sakupin!" paliwanag naman ni Antonio. "Kaya huwag mong sabihin na naabot na namin ang mga plano namin dahil wala pa kaming nasasakop kahit isang ruta." Biglang nagbago ang ekpresyon sa mukha ni Marvin. "Kung ganoon ay isali ninyo ako. Baka makahanap pa tayo ng mga babaeng kusang papayag—"

sabi pa nya sa mga ito Patuloy silang naglakad hanggang sa nagsalita si adelina "tayo ay mag pahinga muna mahal kong asawa ako ay napapagod na, wika neto habang huminto sa paglalakad . "sige tayo ay mag pahinga muna sa punong yaun" sagot ni macario sabay turo sa isang malaking puno ng mangga . "sige mahal ngunit maari bang ikaw na muna ang bumuhat sa ating anak ?ang aking braso pakiramdam ko tila mapuputol "sabi pa nya rito

Sabi pa nito. “Sorry, hindi kita maihahatid ng ako lang mag-isa.” “Ano ka ba Apollo, ayan ka na naman eh. Wala namang kaso sa akin ‘yun. Ma’s i-secure mo ang safety niyo. Ako naman kayang-kaya ko yang kung sino man ang susugod sa akin. Iuntog ko pa sila sa muscle ko.” Pagmamayabang nito kaya bahagya akong natawa.

"Ano sasabihin ko?" "Na matatagalan ka makauwi dahil malakas ang ulan dito walang bumabyaheng sasakyan. Hindi naman ata 'yun magagalit." Dire-diretsong sabi ni Aquilino. Hawak-hawak ang kamay ko. "Hindi ka naman magsisinungaling. Totoo naman na walang masakyan at malakas ang ulan." Dagdag nito. Nabasa ata ang nasa isip ko.

"Ako? Swerte? Sure ka? Baka malas kamo. Walang hiya 'yon, eh. Mayabang, nakakainis, parang may malat sa pwet dahil kapag malapit siya it's either mapapahiya ako or mamalasin talaga!" "Napakamapanghusga mo naman! Mabait kaya 'yon. Palagi nga 'yong nanlilibre pagkatapos ng practice namin, eh. Tsaka he's not mayabang kaya! Pinagmamalaki niya lang 'yong achievements niya, 'no!" Binatukan ko. "Ha? Talaga? He's not mayabang? Kailan ka pa naging conyong gaga ka!"