Novel & Cerita Arrogance Quotes

"Anong nakakatawa? Bakit, saan mo ba gusto?" "I mean, bakit simple at sa bahay lang kung pwede namang grande?" Inirapan ko siya, "I don't like too much stuff." "Minsan lang sa buhay ang umabot ng eighteen, iyong iba hindi na nakakaabot kaya dapat hinahandaan iyan nang bongga." "Oh, tapos? Ipagkalandakan sa mga tao?" "Hindi iyon ganoon, ano ka ba? Not because you're having a great celebration doesn't mean you're arrogant for what you have. Tigilan mo ang pag-iisip nang gano'n."

Parang hindi ako makatanggap ng maayos na hangin, ang dami kong gustong sabihin pero sakaling ibubuka ko ang aking bibig ay ito namang walang salitang lumalabas. Pinagkrus niya pa ang kamay niya papaharap sa dibdib niya at sa postura niyang plakado, at ngiting nakapaskil sa labi niya ay sapat na para handa ko na siyang sabunutan. Syempre, hindi ko naman gagawin sa kanya 'yon. Ayaw ko lang sa kanya na parang kung makaasta siya, eh, akala niya ay kaya niya kaming patalsikin sa industriya. It makes me upset when people are so overconfident to the things they thought they can have in a snap, I cannot with their arrogance, audacity, and even their pride.

aniya at sinubukang pisilin ang matangos nitong ilong pero tinampal ng bata ang kanyang kamay. Nagulat siya ng bahagya. Hindi niya inaasahan ang ginawa nito. How can a little creature like this be so arrogant and fearless towards an adult? Saan kaya nagmana ang batang to? At nasaan ba ang mga magulang nito't hinayaan itong pagala-gala sa paligid? "My Mama said that manners are for those who have it. I see that you don't have some of it so you don't deserve it either. Arrogant jerk!" Anas nito at inikutan siya ng mata.

"You and Lance are the two of the best player of this University. Don't fail your campus just of your pride and being arrogant to each other." Medyo sumakit ang tainga ko sa huling narinig mula sa aking coach. Arrogant? Pride? Hindi ba pwedeng ayaw ko lang sa gulo? After all, hindi naman ako 'yung tipong gagawa ng gulo. "Will you just forget about your personal grudges toe each other?" Mayamaya ay wika nito. Tiningnan ko sa mga mata ang aking coach. Nakita ko roon ang pagsusumamo.

"Not bad." Napataas ang isang kilay niya, halatang hindi kuntento sa naging reaksyon ko. "'Not bad' lang ang masasabi mo pagkatapos kong ayusin ang gawa ninyo?" "Pwede na, may ibubuga naman." Napairap siya nang malalim sa tindi ng pagka-arrogante ko. "Napakahirap mo namang i-please bilang tao."

Kagat-labing sabi ni Amara saka napa simangot nang mas lalo pang lumaki ang ngiti ng kanyang boss. “Tapos heto ako at halos hinid makuhang salubungin ang tingin mo habang ikaw, pangiti-ngiti lang.” Tila isang batang nag dadabog na sabi ni Amara. “Oh baby, as I said you have nothing to be ashamed of, in fact you should be proud.” Malambing nitong sabi na siya namang nag pakunot sa noo ni Amara. “Proud that I peed in your mouth?”

Kailangan ko lang patunayan ang sarili ko na kaya kong gawin ang bagay na iyon. "How dare you belittle me?" mahina kong tanong na ikinatigil nilang lahat. "How dare you insult Giovanni Camorra's sole heir? Yes, I may appear weak, but it doesn't determine whether I am qualified to lead or not." Napatingin ako sa lalaki na sa tingin ko ay nasa middle fourty ang edad niya nang tawanan niya ako ng may pang-iinsulto. "This is not a fucking joke, Miss Camorra. This is not a playground where you can play whenever you want."

pabulong kong sabi sa kanya. He just give me a smirk. He will not going to make things easier for me. I am doomed! And I am going to get fired because of this arrogant jerk! Sa sobrang frustration ko dahil sa ka-arogantehan niya. Inapakan ko yung kaliwa niyang paa. Agad naman itong napaupo habang hawak ang paa niya. Saka nakakamatay na tingin ang iginawad niya sa akin habang nakasimangot ang gwapo nitong mukha.

I tried to smile—to lighten up the mood, but failed when he just gave me a sharp look. Pasimple akong napaismid. What's his problem? Why is he so grumpy and arrogant? Is he too stressed out handling a big company like this? Well, if that's the case, he needs to loosen up a bit. "I'm not asking for your name," he scoffed. "Just answer what I asked you to."

Maybe I am twenty-one and yes, I am not a kid anymore but they didn't know how much I struggled to be an adult. "Forget it. There's no point arguing with you." He muttered when I didn't say a word. Of course Damien will say things like that. I know him. Siguro ay tingin niya sa sarili niya ay mataas siya. Dahil siya ang panganay. He will always say that arguing is futile and he will never ever stoop in your level. Geez. May superiority complex ata 'tong isa ito. Kaya imbis na damdamin pa ang sinabi niya. He was about to leave when I asked him about something.