Ayame Japanese Restaurant Mga Nobela at Kwento

Samantala, ang kapatid na babae ni Yahiko, si Emi, ay naghanda na ng masaganang lamesa na puno ng mga pagkain sa Japan. Si Emi, na may suot na kimono, ay naglakad sa tabi ni Charlie, yumuko nang magalang, at sinabi, “Mr. Wade, inihanda ko na ang mga pinakamasarap na pagkain sa Japan para sayo. Ang mga sangkap ay binili ngayong umaga, at inutusan namin ang mga tauhan na ipadala ang mga ito nang malamig sa airport para dalhin sa Oskia. May pinakamasarap na seafood, kahit na sea urchin, oyster, sea bream, o bluefin tuna ito, na mahahanap sa Japanese market. Mangyaring enjoyin mo ito!”

Ngunit sa itinerary niyang hawak, may isang hindi nakalistang destination. Nasa pocket niya ang isang maliit na card na may address ng isang sikat na custom jeweler sa Shibuya. At doon siya nagtungo pagkatapos ng second day ng conference. Pagpasok niya sa boutique, agad siyang sinalubong ng isang sales assistant na marunong mag-English. “Welcome to Aoyama Atelier, Mr. Smith. We’ve been expecting you.” Eros gave a polite nod. “I requested something simple, elegant, and timeless. Is it ready?”

"Okay, kumain na tayo nang mabilis at subukan ito upang makita kung nababagay ito sa iyong panlasa." "Okay." Kinain ni Aimee ang pagkain nang kusang-loob. Pagkatapos matagpuan ang pinakamahalagang bagay, kahit ang kanyang gana ay bumuti nang malaki. Maaga pa nang lumabas sila sa restaurant, ngunit sa taglamig, maikli ang mga araw at mahaba ang mga gabi, at ang buong lugar ay nababalot sa makukulay na ilaw.

masiglang bati sa amin ng isa sa staff ng Japanese restaurant at mayamaya ay may lalaking lumapit sa amin saka tumabi sa unang bumati. “Good evening, Mr. Betancourt. This is where your table will be,” sabi ng sumalubong sa amin na sa paningin ko ay ang manager ng restaurant na kinaroroonan namin. Naglakad sila pasunod sa sumalubong sa amin saka kami nakarating sa mesa na pagkakainan namin. Kahoy ang mesa na may makinis na kulay brown kahit ang upuan na may kulay black na malambot na foam na nakadikit na sa upuan at inalalayan ako ni Diego paupo sa isang upuan kaya umupo na rin ako at sa harapan ko naman si Diego.

nahihiyang sabi nito. "Sure," walang pag-aalinlangan niyang tugon. Kung ano ang pinili niyang pagkain ay iyon na lang din ang napili niya para kay Akie. Maya-maya pa ay dumating na ang kanilang japanese food. "Thank you," wika ni Andrew sa waiter matapos nitong ilapag ang mga pagkain sa lamesa. "You're welcome!" magalang na tugon ng waiter bago ito umalis.

maikli niyang sabi. Tahimik ang byahe patungo sa isang upscale traditional Japanese restaurant sa Roppongi area. Pagdating namin doon, sinalubong kami ng mga staff na nakasuot ng kimono at dinala sa isang private room. Gusto ko sanang i-appreciate ang ambiance ng lugar pero dahil hindi pa ako nakaka-move on sa nangyari kanina, heto't hindi ko mapigilang mapasimangot.

Sumakay ako sa kotse niya bago niya ito pinaharurot sa kung saang lupalop na pagdadalhan niya sa akin. We stopped at a Japanese Restaurant. Iniwan ko ang gamit ko sa kotse niya dahil paniguradong kakain lang naman kami. And heck, nakakainis talaga tong lalaking ito, alam na alam ang paborito kong pagkain. Naaamoy ko na ang paborito kong Ramen. May lumapit sa aming babae at bigla ba namang magblush ng makita ang kasama ko. Lechugas to. "Konbanwa, welcome to --------Japanese Restaurant," sabi nito at kinindatan ang kasama ko. Haynaku.

Chapter 52 After they went shopping the two besties decided to have dinner together at their favorite restaurant. Katulad ng mga isang gabi na kumakain sila dito. The whole place is packed with people. It’s very hard to get a reservation here. Since Katherine is friends with the owner of the place. Madali sila nakakuha ng reservation kahit biglaan lang nila iniisip na kumain dito. Unang pumasok sa loob ng restaurant si Amara, the receptionist quickly recognizes her. Kaya hindi na siya tinanong pa. Sinamahan na siya nito sa kanilang table.

Parang wala siya sa mood, pero sinubukan pa rin ni Elias na ayusin ang atmosphere nilang dalawa. “Kain tayo sa labas. Doon sa bago kong napuntahang Japanese resto. Gusto mo ng ramen, ‘di ba?” tanong ni Elias habang palabas na sila ng mall. Tumingin lang si Lyra sa kaniya, tapos tumingin ulit sa bintana ng sasakyan. Pagkarating nila sa harap ng restaurant, hindi pa man nakababa si Elias ay nagsalita na si Lyra, malamig ang boses.

Hindi tuloy siya makagalaw at parang may kung anong kadenang nakatali sa kaniyang leeg sa aura ng matandang babae. Nakaupo sila sa sahig haban kaharap nila ang pahabang mesa na pinagdikit-dikit habang nasa gitna ang mga paborito niyang mga japanese food. Tulad nang: Tamagoyaki, Kashi Pan, Takoyaki, Shabu-Shabu, Dumplings, Sushi Rice, at Amazake Drinks. Halos nanlaki ang kaniyang mata sa dami ng handang pagkain. Hindi pa rin siya makapaniwala. May kapalit ito, nararamdaman niya iyon.